Sevgİstanbul

Açık Şikayet: Ankara Prestij Halı Yıkama

2011-02-17T05:40:00.001-05:00

Web sitemi böyle bir iş için kullanmak beni çok da mutlu etmiyor ama bir haftadır beni ve büyük ihtimalle daha pek çok kişiyi daha enayi yerine koyan,kayıtsız,kritersiz ve haksız kazancın yanlarına kar kalacağını düşünen,saygısız ve kaba insanlardan oluşan bir firmayi şikayet etmezsem olmaz.Prestij Halı Yıkama adlı bir firma söz ettiğim,ama bir kaç uyanık geçinen adamın mobil olarak işlettiği bir yerden öte geçmediğini tahmin ediyorum.Gerçi başıma gelenlerden sonra web sitelerine bakıp ofis numaralarını aradım ama daha önce de bağırıp çağıran ve kime şikayet ederseniz edin diye Zafer adlı bir adam çıktı sadece ve telefonu yüzüme kapattı!

Geçen hafta yazmıştım,olay benim onların sözlerine güvenip halı yıkama karşılığı istedikleri 112 TL’yi vermemle başladı.Maalesef taşınma telaşı içinde parayı vermeden değil de verdikten sonra metrekarelerini ölçtüm.13,83 metrekare toplam halım.Bana metrekaresi 3 TL demişlerdi.Bu durumda 45 TL tutuyor ama teslim eden adam shaggy,yün kilim ve normal halı fiyatlarının farklı olduğunu iddia etti.Bunu bana söylememeleri bile hata,ama onun söylediği fiyatlara göre bile hesapladığımda 83 TL çıktı ücret.Yani benden en az 28 TL,ama aslında ilk söylediklerine göre 67 TL fazla aldılar.Web sitelerindeki fiyat ise adamın bana kapıda ‘uydurduğu’ fiyattan daha az,yani her halukarda bir kandırma sözkonusu.

İlk muhatap olduğum Fahri adlı adam makul davranıp özür dilese ve bir yanlışlık olmuş,paranızı iade edeceğiz dese de diğer iki dağdan inmiş adam dinlemeyi bile reddedip telefonu yüzüme kapattı.Ben de haliyle bu yanlarına kalsın istemiyorum.Bir Tüketici Derneği’ni aradım, bana fiş vermedikleri için bile ceza alacaklarını söyledi,ama maliye web sitesinden o bilgiye ulaşamadığım için Sanayi Bakanlığı web sitesine bir şikayet yazdım.ATO’yu da denememi önerdi Tüketici Derneği.Şimdi elimden geleni yapıp insanları kandırmanın bu kadar kolay olmayacağını göstermek niyetim.En azından internet üzerinden dolandırıcılıklarını yazsam bu bile bir aşamadır.Maalesef kime ne tutturabilirse o parayı almak dışında bir dertleri yok.Helal kazanç kimsenin umrunda değil geçtim müşteri memnuniyetini…

Kesinlikle uzak durulması gereken halı yıkama şirketi:Prestij Halı Yıkama (adı da güldürüyor insanı yaptıklarına bakınca).Telefon numaraları 0 312 235 40 24, 0 312 446 77 89. Açmadıkları cep numaraları ise 0 542 665 85 60 ve 0 506 896 40 52. Bu şirket(!) ve adamlardan lütfen hizmet almayın!Kandırıldığınız gibi bir de hakaret işitirsiniz!

Bu işin peşini bırakmayacağım.Bu ülkede ticaret ahlakını düzeltmemiz gerek!

Nihai Adres

2010-08-29T17:31:00.003-04:00

Evet,blogger'ın eski blogger olmadığına karar vermem uzun sürmeyince en iyisi web siteme biraz emek harcayıp onun alt yapısını bu işi iyi bilen birinin yardımıyla geliştirmek dedim. Sonuç çok da iyi oldu.Nihai adresim www.sevgistanbul.com
Burası da ilk gözağrım ve taşıması zahmetli olduğu için yerinde kalacak olan arşivim...

Blogger Eski Blogger Değil

2010-08-14T19:47:00.003-04:00

Ben görmeyeli,daha doğrusu yazmayalı blogger eski halinden bir şeyler kaybetmiş gibi geldi.Malum eski adresime dönüş denemeleri yapıyordum daha kullanışlı olduğu için ama baktım ki eskiden bir tıkla eklenen fotoğraflara artık kota gelmiş.Madem yeni ve daha kısa adresimden pek bir farkı yok neden yer değiştireyim o halde değil mi?
Biraz sinir bozucu hale geldi bu adres meselesi sanki.Şöyle zihnimizi okuyan ve kafamızdaki şablonu şak diye yayınlayan teknolojiler ne zaman gelişecek acaba:)?
Kısaca,ben kısacık bir dönüş denemesinden sonra yine www.sevgistanbul.com'dayım.

Ramazan Başlarken En Anlamlı Yazı New York Times'dan

2010-08-10T12:32:00.004-04:00

Nasıl yani diyebilirsiniz,ama kutsallığını idrak etmede yaya kaldığımızı her daim düşündüğüm ve maalesef büyük ölçüde geleneklere indirgediğimiz Ramazan gelirken okuduğum en anlamlı yazı New York Times'da idi. Dün gazetenin web sitesinde en çok okunanlar sırasında birinci sıraya yerleşen Peki Sizi Mutlu Edecek mi yazısının görünürde Ramazan'la ya da İslam'la uzaktan yakından alakası yoktu,ama verdiği mesaj bana aslında Müslümanca yaşamanın nasıl olması gerektiğini anlatıyor gibi geldi okudukça.
İngilizce bilenlere hararetle biraz uzun da olsa akademik çalışmalarla desteklenen bulgulardan bahseden yazıyı okumalarını tavsiye ediyorum,ama üşenenler, vakti olmayanlar ya da bir sebeple okuyamayacaklar için özetle şunu diyor yazı: Bizler, yani modern toplumun insanları bir şeyleri satın aldıkça mutlu olduğumuza ya da olacağımıza inandık. Aslında inandırıldık, ama özellikle Amerikan toplumunda bir şeyler satın aldıkça üzerimizdeki borç yükü arttı ve sandığımızın aksine mutlu olamadık.O nedenle ne zaman elimizdeki fazlalıklardan kurtulmayı ve ihtiyacımızla yetinmeyi öğrenirsek o zaman mutlu oluruz. Ayrıca, insanı mutlu eden, objelere, yani kılık-kıyafete, arabaya, bilgisayara,cep telefonuna harcadığı para değil,ama aktivitelere harcadığı. Yani belki bir tatil,bir yoga dersi ya da resim kursu. Kısaca geriye dönüp baktığında anı bırakan bir şey.

Amerika'da basit hayata geçenlerin oranının artmasında elbette ekonomik krizin etkisi var,ama tabii ki bu onların çılgınlar gibi alışveriş ettikleri gerçeğini değiştirmiyor. Yine de bir Amerikalı için düşünerek satın almak bile bir devrim sayılabilir!

Bunlar belki onlar için 'yeni' sayılabilecek fikirler,ama aslında İslam ve sufizm gibi kaynaklardan beslenen bizler için vererek zenginleşme,mutlu olma yeni kavramlar değil. Herkes bir lokma bir hırka şiarıyla yaşayacak seviyede olamaz elbette,ama galiba bir yerlerde kaybettik bir nebze ihtiyac ve israf dengesini ki böyle yazılar okumak insana ilham verici gelebiliyor.

Neyse ki bize vermenin ve paylaşmanın ne kadar büyük bir zenginlik olduğunu hatırlatan tek kaynak ya da sebep yazılar değil. İşte bunu hatırlatan ve bire bin kazandıracak Ramazan kapımızda.İnşallah hakkıyla değerlendiririz de geçince hiç bir keşkemiz olmaz...

Kadının Yeri, Toplumun Problemi

2010-08-09T10:31:00.001-04:00

Geçenlerde Nihal Bengisu Karaca (kolaylık olsun diye NBK diyeceğim), referandumdaki pozitif ayrımcılık maddesine önce hayır diyen Ali Bulaç’ın özetle kadının yeri fıtraten aslında evidir mealindeki yazısına nefis bir cevap yazınca içimin yağları eridi. Ve bir kez daha fark ettim ki biz ne istediğimizden çok ne istememizin doğru olduğu ya da gerektiğine dair yönlendirmelerle, yani dışarıdan kaynaklanan sebeplerle toplumsal rollerimize büründürülüyor ve bize verilenlerle mutlu olmamız gerektiğine inandırılıyoruz.

NBK’nın yazısında gayet veciz biçimde belirttiği gibi kadının mümkünse evde oturup evin düzenini sağlaması (erkeğin annesinden görmeye alıştığı hizmetlerin devamından sorumlu olması demek herhalde diğer bir deyişle), ve çocuk büyütmesi Anadolu’da büyük ihtimalle zaten kadın için en iyi alternatif olarak görülüyor. Şaşırtıcı olan şehirli, ‘modern’ eğitim almış ve kendini demokrat olarak kabul eden erkeklerde de benzer bir yaklaşımın olması. NBK, Ali Bulaç ve diğer dindarlar eliyle kadının kendi tabiriyle hayatın kıyısına itilmesini daha detaylı tartışıyor ve haklı olarak eleştiriyor. Çözümün bir parçasını ise erkeğin arıza çıkarmamasına ve ev işlerine katılmasında buluyor.

Ne var ki, bence problem bundan çok daha derin. Sorunun çözümü önce erkeklerin ve tüm toplumun bir kadının kendisiyle aynı sosyalleşme, eğitim ve benzeri süreçlerden geçmiş bir erkekle aynı şeyi talep etmesinin ve bununla mutlu olabileceğinin ‘normal’ kabul edilmesinde yatıyor. Yani, kendisiyle aynı niteliklere sahip ve bunları kullanmak isteyen bir kadına ‘benim çalışmam gerekmese evde otururum’ ya da ‘neyine yetmiyor bu kadarı, çoluğun çocuğun da var’ diyen erkeklerin sayısının istisna haline gelmesi gerekiyor. Zira kimse evli ve çocuklu erkeklerden aile kurdukları için ideallerinden vazgeçmelerini beklemiyor.

Aslında sadece erkeklerin bunu samimiyetle ‘içselleştirmesiyle’(Batılı erkeklerle aradaki en büyük fark da bu bence) bitmiyor olay. Herkesin ve özellikle çocukları yetiştiren ve bir tarafın da kayınvalidesi olacak olan annelerin, kadın için ideal meslekler yarım gün çalışılan, uzun tatilli, ev kadınlığına bolca zaman ayıranlardır kabulünden vazgeçmesi gerekiyor.

Belki eğitimli olsa bile çalışmak yerine kendini alışveriş merkezlerinde gerçekleştirmekten zevk alan bir kadın modeli de vardır. Her ne kadar bu insan modeliyle empati kurma konusunda başarılı ol-a-masam da en azından ekonomik bağımlılık kısmının kimseyi mutlu ettiğini sanmıyorum.

İlla herkes çalışsın ya da kadınlara pozitif ayrımcılık yapılsın gibi bir derdim yok ilkinin getirisine inansam da. Tam aksine liyakatin değil, kişisel ilişkilerin ve çarpık bir düzenin kurallarına ayak uyduran kadınların ‘yükseldiği’ bir iklimde ne yazık ki kadınların gerçekten bir şeyleri hak ettiğine ya da liyakat sahibi olabileceklerine olan inanç sarsılıyor. Maalesef alan razı veren razı durumu söz konusu olduğu sürece bu alanda da statükonun değişmesi zor.

Kısaca, sadece erkeklerin değil, toplumun algısıyla ilgili ciddi bir problem kadının yeri. Ne zaman tıpkı vatandaşın ne istediğine vatandaş yerine karar vermeye çalıştığı için sürekli yanılan jakoben rejim gibi, kadının ne istediğine ve onun için neyin iyi olduğuna karar veren zihniyet değişir o zaman belki biraz mesafe kat ederiz.

Önce zihniyet değişimi gerektiği sanılabilir ve bu tabii ki işin zor kısmı, ama psikolojide motivasyon eylemden sonra gelir kuralı vardır tersi yöndeki inancın aksine. O nedenle belki işe eylemle, yani kadınlara-hak ettikleri sürece- fırsat eşitliği sağlayarak başlayabiliriz işe!

www.sevgistanbul.com

2009-05-06T15:59:00.002-04:00

Uzun zaman once www.sevgistanbul.com adresine gectim,ama altyapisini gelistirmeye ancak zaman bulabiliyorum,o da ara ara aslinda. Yine de sonucta orada devam ediyorum yazmaya uzun lafin kisasi.Beklerim:)

Obama'dan Sevgilerle

2009-04-09T13:34:00.002-04:00

Yazmasa da Obama'nın imzasını taşıyan bir kitabım var artık...

Obama: Rüzgâr gibi Geçti…

2009-04-07T15:32:00.006-04:00

Obama ülkemizden ayrıldı ve haklı olarak önceden açıklamadan 'buraya kadar gelmişken Bağdat’a da bir uğrayayım' dedi herhalde. Ben de tüm yorgunluğuma rağmen bu tarihi ziyarete dair izlenimlerim tazeyken paylaşayım dedim.

Söylenebilecek o kadar çok şey var ki birden neresinden başlasam diye durakladım. Zaten iki gündür tüm ekranlar Obama dolu. Ben normalde olduğu gibi takip edemedim ekranları zira Obama’nın kendisini takip etmek mümkün oldu, en azından Ankara’daki temaslarının (ne Ankara dili oldu ama!)çoğunu.

Dünyanın en güçlü sayılan ülkesi ve onun büyük bir rüzgârla işbaşına gelen hem de ilk zenci Başkanı söz konusu olunca heyecan duymamak mümkün değil. Ben de Pazartesi sabahı farklı bir duyguyla işe gittim. Obama’nın gelişini bir arkadaşın tören alanına bakan ofisinden odaya toplaşmış bir kaç kişi seyrettik. Orada olmama rağmen medyada şimdiden gezinin magazinel yönlerinden biri olarak yerini alan top atışına hazırlıksız yakalanma kısmını göremedim henüz. Aslında ben de ilk duyduğumda baya bir korkmuştum. Gayet insani bir tepki ve Amerikalılar 'keşke bizim devlet erkânında da olsa' dedirtecek şekilde insanı tepkilerini ortaya koymaktan çekinmiyor. Hoş, her adımı hesaplayan Amerikalı protokolcüler Başkan’ı bu konuda uyarmadı mı diye düşünmeden de edemedim. Caanım fotoğraf makinemi kaybettiğim için iphone’la bir kaç poz çekme dürtüsünün önüne geçemedim. Tamam, fani dünyada fani bir liderin yüzlerce gezisinden birini gören bir faniyim ve gördüysem ne olmuş bile dedim bir ara içimden, ama sonuçta yine de tarihe tanıklık etme durumu vardı.

İçeride de görüşmeler sürerken ortalıkta olma fırsatım oldu ve bir ara bir salondan diğerine geçerken yakından gördüm Obama’yı. Yukarıdan gördüğüm ilk izlenimim pekişti sadece: Uzun, tahminimden ve ekranda göründüğünden daha zayıf, saçlarına hafiften beyazlar düşmüş (bir zencide tam bir salt&pepper gözüküyor bu aklar) ve sempatik bir adam. Doğrusu ben çok karizmatik olduğunu düşünmedim. İktidar en karizmasız insana bile bir şeyler katar, yürüyüşünü değiştirir insanın, ama bana Obama daha çok ‘okumuş, idealist, genç bir Washingtonlu’ gibi gözüktü. Bush’u nasıl Texas’ta bir çiftlikte ya da bir pick-up kullanırken hayal edebiliyorsak Obama’yı da Washington’da bir sivil toplum örgütünde ya da üniversitede bir kütüphanede hayal edebiliriz. Belki de ben kitabını okuduğum için bu fikir gelişti bende (kitap ayrı bir hikâye). Gerçi zayıflığından dolayı Obama’ya Afrikalı kıyafeti giydirsek o da hiç tuhaf durmazdı diye düşünmedim de değil hani. Tabii yine bir taraftan Kenyalı olması bana bu çağrışımı yapmış olabilir.

Basın toplantısı Obama’yı en yakından ve uzun gözlemleyebildiğim yer oldu. İlginin yoğun olduğunu söylememe gerek yok. Gerçi böyle durumlar neler görmüş geçirmiş liderler için olağan. Obama da toplantıda iyi bir izlenim verdi. Elbette çok daha ciddiydi. Beden dilini bolca ve güzel kullanışı dikkatimi çekti. Muhatabını dinlerken başıyla bol bol tasdik etti. İlk soruyu ise kendi seçim bölgesi ve memleketi- hoş o kadar çok farklı yerde yaşamış ki herhalde en uzun süredir yaşadığı ve aile kurduğu yeri ‘hometown’ kabul ediyor- Chicago’dan bir gazeteciden aldı ki bana – ki bu tüm fikirlerim gibi kendi fikrim- önceden ayarlanmış gibi geldi. Zaten Beyaz Saray basın toplantılarında da tüm soru soracaklar önceden belirleniyormuş.

Neyse, asıl tarihi kısım herhalde Meclis’teki konuşmaydı. En tepe noktadaki askerler ve akla gelebilecek tüm protokol yerlerini almadan ben locada bir süre beklerken bilgisayarımı açıp işlerimi yaptım sanki her gün oraya gidiyormuşum gibi. Salona bakabildiğim kısa sürede basın locasında, aşağıda vekiller arasında pek çok bilindik ismi görmek mümkündü. Bizim tüm protokol yerleştikten sonra Obama salona girdi, ama oturduğum kısmın önündeki cam net görüşü engellediğinden istediğim gibi göremedim. Elbette söylenenler çok önemliydi, ama tüm salona kuşbakışı bakıyorken Obama’yı camın ardından seyretmek sınır bozucu oldu. Konuşmanın metnini daha sonradan okuyunca ne kadar özenle ve adeta her kelimenin seçilerek hazırlandığını düşündüm. Doğrusu dinlerken aynı fikri taşımamıştım. Obama’nın iyi bir hatip olduğu kesin, ama belki seçim kampanyalarındaki heyecanlı ve coşkulu konuşmasını dinlemeye alışık olduğumdan bu sakin ve ölçülü hali ilginç geldi bana. Ha bir de unutmadan, konuşmasını ilk duyduğumda yorgun olduğunu düşündüm ki bundan daha normal bir durum olamaz o kadar uzun ve yoğun bir gezi sonrasında. Ben bile bitap düştüm şu iki gündür Ankara- İstanbul arası.

Meclisteki konuşmada tercümenin geç gitmesi nedeniyle olacak bence alkışlanması gereken yerler es geçildi. Gerçi biz millet olarak öyle çok alkışlamayız ya da tepkimizi sesli göstermeyiz ama mesela Guantanamo’nun kapatılmasına alkışla kesin bir destek gitmeliydi. Ben bulunduğum yerden dolayı tuhaf olur diye sessiz sessiz dinledim adamı içimden tepkiler vererek. Konuşma verilmesi gereken ve Amerika açısından doğru tüm mesajları içeriyordu bence. Abdülmecid’in Washington Monument’a gönderdiği mermer hikâyesi ilginç bir detaydı mesela. Tabii en başta tüm dünyaya verdiği mesaja ‘evet’ kelimesi ile başlaması da tipik bir Amerikan konuşma taktiğiydi. Berlin’de de aynı şeyi yapmıştı malum. Neyse, konuşmada altı çizilecek ve analiz edilecek çok yön var aslında. Obama idealizmden tamamen vazgeçmeyen realist bir konuşma yaptı. Hem bize duymak istediklerimizi söyledi (ılımlı İslam lafı konusunda hassas olanlara özellikle) hem Soğuk Savaş sırasındaki ‘arkadaşlığa’ vurgu yaptı. Ben gazeteci olsaydım herhalde dünyaya tek cümle ile verdiği önemli mesajı öne çıkarırdım: ABD, İslam’la savaşmıyor ve asla savaşmayacak. Burada özellikle asla kelimesi bana dikkate değer geldi. Obama’nın diğerlerinden farklı olarak Müslümanlar’a dair gerçek bir fikri olduğunu düşünsem de bunu vurgulamak için benim ailemde de Müslümanlar var demesi bana neredeyse ‘benim dedem de hacı’ kalıbını hatırlattı. Çok orijinal gelmedi doğrusu, ama elbette Amerika ve dünya için istisnai bir durum olduğu kesin. Konuşmanın bitişi ve Türkiye’yi Doğu ve Batı’nın birleştiği yer olarak tanımlaması da gayet hoş ve yerinde oldu bence.

Obama meclisten çıkarken şöyle bir gördüm yine kendisini. Bizim taraftaki bir grup insana el salladı. O kadar hızlı geçti ki insan istese bile karşılık veremezdi. Amerika’nın gövde gösterisi yapma aracı gibi gözüken konvoy geçişi ise ‘wow’ dedirten cinstendi. Kaç tane araç geçti saymak mümkün değildi ama asıl o araçların türü ve boyutları inanılmazdı.

Çoğu yorumu haklı olarak Obama herkese duymak istediğini söyledi diyor. E biz de millet olarak ağzımıza bal çalınınca yumuşama eğilimi gösteririz özellikle Batı karşısında, ama burada geziyi yararlı görmek için objektif nedenlerimiz de var. Yoksa gelen Obama değil de Bush olsaydı takla atsa bile bu kadar güzel tepki alamazdı.

İşte böyle… Bir Obama rüzgâr gibi geçti…

Yeni Yıla Girerken Yeni Web Sitesi

2008-12-17T03:26:00.003-05:00

Bilenler bilir, blogumu web sitesine dönüştürme fikrim uzun zamandır yapılacaklar listesinde bekliyordu.Hele blogger da youtube gibi yasaklılar listesine girince bu işin artık şart olduğu belli oldu. Bizim alanında usta bilgi işlemci arkadaşların desteğiyle yeni bir yıla yeni bir web sitesiyla giriyorum. İsmi elbette değişmiyor. Sadece sevgistanbul kendi adıma kayıtlı, tüm verileri bana ait ve resmi bir alan haline geliyor.

Arşivin tamamını taşımak, tasarımla ilgili unsurları değiştirmek zaman ve yap-boz gerektiren işler. O nedenle şu anda web sitem kabası bitmiş inşaat gibi, ama içinde oturulabilir, hatta yorum da bırakılabilir durumda.

Şimdiden anons etmek iç dekorasyonu yapmak için motivasyon olur diye düşünerek hepinizi yeni evime bekliyorum:

www.sevgistanbul.com

Bu adresi de hepten unutmuş olmayacağım, zira kaç yılın emeği var içinde. Buradaki içerik kalacak bir yandan diğer tarafa taşınırken, ama yeni yazılar artık yepyeni web sitemde. Herhalde uzun zaman olmuştu bayramlık yeni çift ayakkabısıyla uyuyan bir çocuk misali bir şeye sahip olduğum için bu kadar sevinmeyeli...

Bizim Bucket List

2008-12-13T10:54:00.005-05:00

Tam da the Bucket List filmini izleyip Foca gibi insana hayatin ve dunyanin aslinda guzel oldugunu dusundurten bir yerde, Aralik gibi soguk olmasi gereken bir ayda acikhavada denizden taze cikmis balik keyfi yaparken biz de neden kendi listemizi yapmiyoruz dedik Seda ile. Zaten bir kac gunluk tatilin ve gunesin de etkisiyle 'sagligimiz oldugu surece bizi istediklerimizi yapmaktan ne alikoysun ki' modundaydik. Her zamanki gibi Batililar'in (Amerikalilar diye okuyabilirsiniz) herseyi yapabiliriz dusuncesiyle buyurken bizim hep engellerle bogusarak yasamaktan ogrenilmis caresizlik fikrini zihnimize kazidigimiz tespitini yenileyip 'neden kagida dokmeyelim ki o an aklimiza gelen ilk isteklerimizi' dedik. Tabii herhalde onun da benim de oyle dunyaya mal etmek istemedigimiz isteklerimiz vardir (herhalde degil,kesinlikle insan olmanin geregi olarak). Bazi seyler cidden kul ile Allah arasinda kalmali galiba, ne de olsa Allah'la olan iliskimizde 'social desirability effect' yok. Hos, asil onunla olan bagimizda maksimum derecede bir 'desirability' istegi hakim olmali.

Neyse, asagida okuyacaginiz liste onem sirasina gore falan yapilmadi. Tamamen ritmi dusuk ama keyfi yuksek bir Ege ogleden sonrasinda gunes icimize enerji verirken hazirlandi. Bakalim seneye bu vakitler ne kadarini gerceklestirmis olabilecegiz...

Iste Turk isi,bizim Bucket List:

1.Bir yaz aksami Bogaz'da teknede yavasca yol alirken fasil yapmak (mumkunse tumu sevilen ve pozitif bir grupla)
2.Sakran'da bir yaz gunu baliga cikmak (ne Sakran'i gordum,ne balik tutma hevesim oldu simdiye kadar, ama kafamda canlandirinca itiraz edebilecegim bir sey degil)
3.San Francisco'da kalip civarda 'road trip' yapmak (mumkunse burada kisken olsun).
4.Dalmacya kiyilarini gezmek
5. Bizi cok sevecek ve bize deger verecek 'partner'lar bulmak (partner lafi kulaga cok 'queer' gelse de queer olmadigimizi soylemeye gerek yok)
6. 60 yasina gelince John (Seda'nin patronu ve benim de tanidigimdan beri cok 'cool' buldugum ve en fazla 45 gosterdigi halde hayretler icinde 60inda oldugunu ogrendigim adam) gibi olmak icin duzenli spor yapmak (Seda yoga secenegini ekledi kendisi icin)
7. Datca'ya bir haftasonu gidip camur banyosu yapmak, balik ve badem yemek (bu cok spontan ve bademden cikan bir istek oldu, ama neden olmasin)
8. Kesfedilmemis bir Ege kiyi koyunde ev almak (bu da oradayken cok mumkun gelse de Istanbul'da siren sesleri ve egzos arasinda pek bir uzak geldi,ama zaten tam da o nedenle cazip).

Bu listeye sonsuz sayida ekleme olabilir, ama galiba bu kadar specific seylerin yaninda temel oge insanin kendisi icin ic huzuru saglayacak 'sey'i bulmasi ki ben gun gectikce bunun insanliga hizmet amacli sosyal islerden gectigine daha cok ikna oluyorum. Yoksa elbette guzel evler, yeme-icme-gezme herkese iyi gelir ve gerekli de. Ne var ki hep soyledigim gibi gerekli ve gecici olan her zaman yeterli olmuyor...

Butun Turkiye Oynuyor mu?

2008-12-12T14:21:00.002-05:00

Bu ulkenin televizyonlarini bir gun boyunca seyreden ve bizim hakkimizda hic bir fikri olmayan biri herhalde bu ulkenin yarisinin hep agladigini diger yarisinin ise hep gobek attigini dusunur. Zaten bir kac gunlugune Turkiye'ye gelen ve otel odasinda kanallar arasinda gezen Amerikali bir tanidigim ekranda once bir kadinin uzun sure bir seyler anlatip agladigini sonra da seyircilerin sarki soyledigini soylemisti. Biz icinde yasadikca bu absurd hallere alisiyoruz ama soyle bir uzaklasip baksak kendimize, biraz kusbakisi hani, kimbilir ne kadar sarsacak bu zavalli hallerimiz bizi.
Aslinda bahsettigim sokakta,evindeki insan degil, ama sonucta bir ulkenin en cok seyredilen kanallarindaki durum o ulkenin aynasidir da. Maalesef sabahlari kadin programlarinda akla hayale gelmeyecek trajediler, sapikliklarla basliyoruz gune, sonra son modamiz ve neredeyse tum ogleden sonrayi isgal eden, belli ki izlendigi icin de mantar gibi cogalan, ama aslinda komedi programindan farksiz evlilik programlari, arada moral bozucu haber bultenleri ve uyuyakalana kadar devam eden dizi maratonu!
Isin ilginc yani bu programlarin icinde ne kadar 'aci' ve 'ajitasyon' olursa olsun bir miktar oynama,gobek atma olmasi. Hele evlilik programi sunan bir kiz var ki abartisiz her iki cumlede bir gobek atmaya basliyor. Aksam da prestij yerine parayi secmis ve belki de kendince en dogrusunu yapmis Mehmet Ali Erbil br gobek atma ve saklabanlik seansiyla zihinlerimizi yaraliyor.
Elbette ozgurluk cercevesinde herkes istedigi programi yapar, alicisi olan izlenir, digerleri kaybolur gider, ama bizde arz ne yazik ki tek yonde. Amerika'da bizdekilerden daha vahim programlar var. Ne var ki orada alternatif isteyene dunyanin en ilginc belgeselleri, egitici programlari da sunuluyor parali olmayan PBS gibi kanallarda...
Simdi tum ulke saklabanliklarla uyutuluyor, ya agliyor ya gobek atiyor deyip toptanci bir yaklasim da sergilemek istemiyorum. Zira biliyorum ki kendine baskalarinin derdini dert eden ve hatta kendi hayatlarini insanlik icin feda edenler de var, ama ne yazik ki vitrine cikanlar ve zihinleri kirletenler bu sacmaliklar...

Dunyanin Tadi Kalmamis

2008-12-12T12:26:00.005-05:00

Bir kac gunu stresten uzak gecirdim diyordum ki 'normal' hayatin anormalligi beni daha ilk saatlerden sarsmayi basardi.Sadece Turkiye'nin degil, dunyanin da civisi cikmis diye dusunmeye basladim iyiden iyiye. Once Yunanistan'in intifadasi ilan edilen ve sadece mansetlerden takip ettigim yagma ve siddet goruntuleri gozumu kirletti. Sonra ana haberlerde sirayla ic karartan haberler takip etti. Artan teror riski, istihbaratin uyarilarinin artmasi, kadinlari bicaklayan bir sapigin canli yayinda robot resminin cizilmesini izlemek yeterince sinirimi bozmamis gibi bir de su linkteki haberi okuyunca isyan etme noktasina geldim. Daha gercekten cocuk yasta serserilerin boyle mide bulandirici bir sucu isleyemeyi akillarindan bile gecirebilmeleri beni en cok sasirtan.Bir kac gun sonra unutulacak ucuncu sayfa haberi gibi gozuken boyle bir olaya kasvetli Amerikan dramalarinda rastlanabilir saniyor insan once, ama maalesef fazlasiyla gercek ve toplum olarak silkinmemizi gerektiren bir alarm. Nasil oluyor da bu cocuklar bu hale geliyor?

Gerci iki arada bir derede kalmis, ne Dogulu ne Batili, ne sehirli ne koylu ortaya karisik ve lumpen bir kulturun, yani kultursuzlugun egemen oldugu, gecis doneminde olan bir toplumda boyle insanlik disi olaylarin yasanmasina sasmamali.Yasim buyudukce demeyecegim, zira neredeyse kendimi bildim bileli insanlik olarak kotu bir zamanda yasadigimi ve dunyaya gec geldigimi dusunmusumdur.Bu aralar daha bir ikna olur oldum kotu bir devirde yasadigima. Bu cagin da guzel nimetleri var teknolojik rahatliklar gibi, ama hic kimsenin bunlardan haberdar olmadigi bir dunyada yoksunluk hissi de yasamazdik zaten. O nedenle belki teknolojisiz ama ic huzurlu bir dunyada yasamak daha guzel olurdu gibi geliyor bana...

Foça ve Kış Güneşi

2008-12-11T16:33:00.003-05:00

İzmir'deki son günümde şehirde mi dolaşsak yoksa Foça'ya mı gitsek sorusuna ikincisi yönünde karar vermemiz çok isabetli oldu. Sadece bir kaç saatliğine bile büyük bir şehirden uzaklaşmak, sahilde yürümek, etrafımızı saran anonim ve tek bir makineden çıkmış gibi duran yüksek binaların aksine özgün ve el emeği dolu eski evleri görmek, bir Aralık gününde mantolarımızı bile giymeden açık havada yemek yemek bana inanılmaz iyi geldi. Foça'yı da şöyle bir görsem de Urla ve Çeşme'den daha çok beğendim. Hatta öyle ki acaba bu civarlarda, ya da İstanbul ve Ankara'ya daha yakın bir sahil kasabasında, ama illa ki Ege'de keşfedilmemiş basit bir yerde ev arayışlarına girsem mi diye düşünmeye bile başladım. Her yıl bir kaç hafta ya da haftasonları böyle yerlere kaçmak bile insanı şarj etmeye yetebilir. Belki de en iyisi bir tekneye yatırım yapmak ve onun sağladığı özgürlükle koy koy dolaşmak, ama elbette biraz daha zor ve daha az gerçekçi bir fikir-hayal bu. Bir kere bakımı vs. daha zahmetli ve daha pahalı. Ayrıca araba değil ki her önüne gelen kullanabilsin. Yine de uzun vadeli hayal-hedeflerim arasında gemi kaptanlığı ehliyeti almak ve onu işler hale getirmek var. Hayal-hedeflerden bahsetmişken, bugün Seda ile kendimize bir Bucket List yaptık açık havada balığımızı yerken. Onu da bir ara paylaşabilirim ama şimdi İzmir'deki son gecemi bilgisayar başında geçirmesem daha iyi olacak...
Özellikle iliklerimi ısıtan kış güneşi nedeniyle kalbim Ege'de kalacak galiba. Keşke kalbimin Ege'de kalması için kış güneşinden daha çok sebep olsa, ama şimdilik doğal güzellikler ile yetiniyoruz...

Bir Türk İki Amerikan

2008-12-10T18:54:00.005-05:00

Sağlıklı ve düzenli bir yaşam için ve düzgün yaşlanmak adına uykunun ve sporun önemini canlı örnekleriyle görsem de bir türlü ders almıyor olmalılıyım ki şu saatte tatlı bir uyku yerine bir kaç film yorumu yazmayı tercih ediyorum. Ne var ki daha kendisi ortada yokken aylar hatta belki yıl öncesinden reklamı yapılmaya başlanan AROG'u gördükten sonra taze taze yorum yapmamak olmazdı.

Beklenti-hayalkırıklığı arasındaki pozitif korelasyon nedeniyle sesli sesli telkinde bulunarak gittim bu akşam filme. Sonuçta kim ne derse desin merak edip gidecektik, bari şimdi gidelim dedik. Son söyleyeceğimi baştan söyleyeyim. Cem Yılmaz'ı çok sevdiğim ve bazı esprilerine aynı olsa bile yıllardır aynı keyifle güldüğüm için herhalde filmin güzel olmasını en çok isteyenlerden biri olabilirdim. Yani öyle önyargı ile gitmiş değilim sinemaya. Ne var ki bir ara hiç bitmeyecekmiş gibi gelen filmden çıktığımızda sadece bizde değil koca salonu dolduran onca başka seyircide de hayalkırıklığı hakimdi. Bazı yerlerde 10 yıl öncenin espriler bile vardı makine soğumasın gibi. Bir kaç yerde zeki ve yeni espriler olsa da genel olarak sanki 'ben Cem Yılmazım millet ne yapsam güler' mantığı hakimdi. Medeniyet kurma çalışmalarının bir kısmı cidden komikti doğal bir ironi konu olduğu için, ama futbol sahneleri fazlaca uzatılmıştı. Bazı yerlere salon güldü ben gülmedim, şimdi anımsayamadığım bir espriye de sadece kendimin güldüğünü fark ettim.
Kısaca AROG fazlasıyla reklam yapıldığı için belki de bekleneni vermedi, ama yapımcıya para kazandıracağı kesin. Herkes sadece merakından gitse-ki öyle olacak büyük ihtimalle-yeter.
Yine de Cem Yılmaz stand-uplarinın tadının her daim farklı olacağına inanıyorum. Sonuçta adamda o maya var, ama film yapmak belli ki başka bir iş...

Bu ara fırsat bulup da peşpeşe DVDsini seyrettiğim iki Amerikan filmi neredeyse daha çok keyif verdi bana. Biri rüştünü ispatlamış iki oyuncunun başrolde olduğu the Bucket List. Kanser vücutlarına yayılmış biri huysuz iki yaşlı adamın yapmak istediklerini listeledikleri ve hayata geçirdikleri filmde Jack Nicholson ve Morgan Freeman oynuyor. Birincisi bana daima çok itici gelse de iyi bir oyuncu olduğu kesin. Bu tarz aksi rollere de yakışıyor doğrusu. Film klişe gibi gelse de paranın mutluluk getirmediği ve ailenin ne kadar önemli olduğuna değiniyor. Elbette para önemsiz sonucu çıkmaz ama gerekli ama yetersiz sonucuna filmi gördüğünüzde hak verebilirsiniz. Bir de asıl mutluluğu başkalarını mutlu ettiğinizde bulacağınız mesajı var ki bu bence de insanın olgunlaştıkça daha iyi anladığı açık bir sır...

Diğer film ise belki binlerce örneğine rastlanan,hafızada tortu bırakmayan ama insanı-daha doğrusu kadınları- seyrettiğinde uyuşturan cinsten bir romantik komedi: Made of Honor. Filmi cazip kılan unsurlardan belki de en önemlisi artık sanki tanıdık gibi gelen Dr.Shepherd (Derek olanı yoksa ortalık Dr. Shepherd dolu adeta dizi dünyasında) rolündeki Patrick Dempsey'in başrolde olması. Seda sorduğunda adamın adını hatırlayamayınca sanki çok iyi bilmem gereken birinin adını unutmuş gibi hissetmem bile aslında Holywood'un etkisi üzerinde bir fikir veriyor, daha doğrusu dizilerin...Filmin konusuna bile girmiyorum tahmin etmesi kolay olduğundan ama bana çarpıcı gelen iki nokta var: 1998 ve Clintonli yıllar adeta tarihmiş gibi kullanılabiliyor artık filmlerde ki bu benim için ürkütücüydü zamanın ne kadar hızlı aktığını göstermesi açısından. Diğeri ise orantı ve güzellik anlayışının kadın ve erken için ne derece çifte standart içerdiğinin ispatı. Filmde ideal erkek rolündeki adamın yüzünün orantısızlığına vurgu yapıldığı halde adam yakışıklı algılanmaya devam ederken 'güzel' yani başroldeki kız sözkonusu olduğunda orantısızlık sözkonusu bile olmuyor. Yoksa Dilber Hala haklı mı? Erkeğin güzeli çirkini olmaz mı? Hoş, Dempsey orantısız haliyle bile öldürücü bir gülüşe sahip ama işte anladınız vurgulamak istediğim noktayı. Kim neye göre belirliyor güzellik anlayışını ve kadın-erkek arasındaki bu çifte standardın nedeni ne? Erkekteki orantısızlığı para ve statü mü kapatiyor basitçe yoksa?
Bu ve benzeri soruları çoğaltmadan bugüne noktayı koysam iyi olacak. Aslında takvim ve saat yeni güne çoktan geçti bile.

Urla

2008-12-10T14:52:00.010-05:00

Bugün güne yavaş ama keyifli bir başlangıç yaptık. Zaten galiba hayat ne kadar yavaş o kadar keyifli ki bu konuda da ayrıca bir kaç satır çiziktireceğim. Bugunkü istikametimiz İzmir'in çevre ilçelerinden Urla idi. Normalde hiçbir alakam olmayan bu yer, Yol Üstü Lezzet Durakları'nda iştah açan şekilde anlatılan katmer sayesinde aklımda kalmış. O hevesle çıktık yola. Ege'nin güneşi arabanın içinden bile içimi ısıttı. Güneşin psikolojimiz üzerindeki etkisini yabana atmamak gerektiğini bir kez daha hatırladım. Aydınlık bir gökyüzü ve güneş resmen pozitif baktırıyor hayata. Boşuna iklimlere göre değişmiyor insanların özellikleri de. Dört mevsime alışık olsam da herhalde San Francisco gibi bir yerde rahatlıkla yaşayabilirim diye düşündüm bugün.

Urla'nın katmeri örneği bana kendi fikrimi her zaman kendim oluşturmam gerektiği dersini verdi. O kadar hevesle denediğimiz katmer benim gibi hamurlu her şeyi seven ve yağa karşı önyargısı olmayan birine bile ağır geldi. Kısaca beklentinin yüksek olması yine küçük çaplı bir hayalkırıklığına yol açtı. Yine de deniz kokusu duymak ve sahilde yürümek günümüzün en iyi tarafları oldu. Her bu tarz küçük ve sakin belde de olduğu gibi burada da ne kadar stressiz yaşanabileceğini güzel güzel okunup yazılabileceğini düşündüm, ama aslında stres de huzur da büyük ölçüde insanın içinde...

Güneş batıp da hava daha bir soğuyunca sıcak bir içecek molası verdik Nobel ödüllü yazar Yorgo Seferis'in evinin olduğu yerdeki otelde. Nargile-sigara kokusu ve dumanı olmasa saatlerce oturulup sohbet edilebilirdi öylesine nostaljik bir mekanda doğrusu.

Geri dönüş yolunda arabayla ve sadece keyif için şehirlerarası yolculuk (tabii ki benim açımdan, yoksa orada yaşayıp İzmir'de çalışan insanlar da varmış) yapmayı ne kadar özlediğimi fark ettim. Kimbilir kaçıncı kez mutlaka 'road trip' tarzı şeyler yapmamız gerektiğini bir dostla daha paylaştım. Nedense böyle isteklerin mekanı hep Amerika oluyor. Herhalde araba kullanmanın rahatlığı ve kendini güvende hissetme açısından... Bir de tabii o devasa coğrafi alanın verdiği keşfedilme hissinden ( tamam, kabul ediyorum Hollywood filmlerinin de etkisi vardır mutlaka).
Aslında Türkiye de, hele medeniyete hakikaten beşiklik etmesi nedeniyle (bkz. Asia Minor) ve eşsiz güzellikleri açısından gezilmeye inanılmaz müsait bir ülke ama iki kız her yere arabayla gidebileceğimizi düşünmek herhalde biraz saflık olur.Şimdilik yakın bölgelerle idare etsek de bu kadarı bile nefes aldırabiliyor insana...

Alacati Hatıraları

2008-12-09T14:12:00.003-05:00

Minik Bir Kaçış

2008-12-09T13:06:00.005-05:00

Son dakikaya kadar programlarımda değişiklik olabildiği için plan yapmamaya karar vermiştim uzun tatil dönemleri için bile. Böylelikle planların bozulmasından doğabilecek hayalkırıklıklarından kurtulmaktı niyetim (bir müsibet bin nasihatten iyidir durumları). Bu kez tam anlamıyla son gün planı yapıp İzmir'e yerleşen bir dostumu (fotoğrafta görüldüğü gibi Seda) ziyaret etmeye karar verdim. Aslında dün gece hasta olunca ertelesem mi demiştim, ama çok geç kalmıştım değişiklik için de. Şimdi Izmir civarında geçen yarım günün ardından iyi ki gelmişim diyorum.
Bayram olmasına rağmen havalimanı gayet sakindi. Normal olarak az insan seyahat ediyor tatilin orta günlerinde. Demek ki bundan sonra bu yöntemi denemek lazım her açıdan rahat yolculuk yapabilmek için.
Izmir'e lise yıllarındaki iki ziyaret ve bir-iki kez yolumun düşmesi dışında gelmemiştim. Beni anne-babasıyla karşılamaya gelen Seda çoktan güzel bir plan yapmıştı.Şehri bilmeyen biri için yapacak en iyi şey kendini bir bilene teslim etmektir, ama zaten arkadaşımın zevkine de güveniyordum. Hani okuyunca mecburiyetten bana uymuş demesin:)...
İlk istikametimiz Alaçatı idi. Son yıllarda iyice 'trendy' ve 'sosyetik' hale gelen bu tatil beldesi eskiden ufacık bir köymüş. Şimdi ise pahalı restoranlara ve ortalama aksesuarlara fahiş fiyat etiketi koyan butik dükkanlara ev sahipliği yapan dar sokakları olan gerçekten şirin bir yer. Bu kadar revaçta olunca yöre mimarisine uygun yapılmış ama yeni evlerin fiyatları da almış başını gidiyor. Hava güneşli olmasına rağmen mevsim kış olduğu için haliyle soğuktu. Yine de Ege'nin güneşi kışın bile bir başka parlaktı sanki. Bana çok iyi geldi doğrusu o sokaklarda yürümek. Belki Alaçatı'ya gitmek için en yanlış mevsimdi, ama sokaklar buna rağmen kalabalık sayılırdı. Ben üstüme yürüyen kalabalıkları sevmediğim içinse ayrıca mutlu oldum Aralık ayında tanıştığım için Alaçatı ile bir yandan oraların bahardaki halini hayal ederken...
İkinci durağımız Çeşme idi. Hava sanki daha da soğumuştu biz oraya vardığımızda, ama Ankara gibi donuk bir şehirden sonra denizin olduğu her yer bana güzel gelebilirdi. Çeşme'nin neden son yıllarda özellikle yerli turist için cazip olduğunu bir otelciden kısa bir brifing alarak öğrendikten sonra İzmir'e doğru yola çıktık. Körfez boyunca geçtiğimiz tüm semtleri bana anlattı sağolsun 'host' ailem. İlk fırsatta Bravo'da pasta yemeğe karar vererek eve geldik. Söylediklerine göre Pelit'ten de güzelmiş pastaları. Göreceğiz:).Yarın da Urla'nın ünlü katmerini denemek niyetimiz. Madem mevsim kış, biz de mini tatili yol üstü lezzet duraklarının kendi versiyonumuzu yaparak geçiririz.

Saglik ve Soz

2008-12-08T19:15:00.003-05:00

Istisnasiz hepimiz en basta saglik desek ve o olmadan geriye kalan herseyin anlamsiz oldugunu tekrarlasak da ironik bicimde en dogal veri kabul ettigimiz, bir anlamda kiymetini bilmedigimiz, varligimiz sagligimiz. Aksakliklari gormeye, yani sikayet etmeye meyilli bir yapim olsa da sagligim icin cok sukrettigime inanmisimdir. Ne var ki asla yeterince sukretmedigimi son iki-uc gunde anladim. Basit ve gecici gozuken iki ayri problem nedeniyle Cumartesi'den bu yana neredeyse tum saatlerim zehir oldu.Dun tum gun, bugun ise ogleden sonradan itibaren sagligim yerinde olsun da baska hic bir sey istemiyorum modundaydim.Gece caresiz kalmama adina anne-babamla acil yollarina bile dustuk.Iyi ki Ankara'da yalnizken basima gelmedi bunlar derken anne-babamin varligina ve onlarin kayitsiz destegine sukrettim. Nobetci eczane ararken keyfim yerine gelmisti ve durumumuzla dalga bile geciyordum bir yandan da aileleri aile yapanin zor zamanlarda birlikte olmak oldugunu dusunurken.Tuhaf olan, en cok hirpaladigimiz, elestirdigimiz, yerden yere vurdugumuz en basta ailemizden olanlar, ama en kotu hallerimize,zayifliklarimiza sahit olan da onlar.Insanin anne-babasi yasi kac olursa olsun basinda olunca garip bir guven hissi olusuyor galiba.Su dunyada herkesin bir ailesi olmali cidden.Galiba tam da bu nedenle, yani anne-babadan sonra, yalniz kalmamak icin aile kuruyor insanlar hakli olarak...

Kisaca su keyifsiz son uc gunde sagligin kiymetini bir kez daha anlamakla kalmadim, kendime de soz verdim sikayet etmemek icin kilo veremedim, suram soyle, buram boyle, falanca bana niye soyle dedi, filanca neden oyle davrandi dememe yonunde. Ne var ki, insanim ve nisyan ile malulum, ama bu sozu yazili vermek bir derece kolaylastirabilir isimi. Hayatimizda eksik ya da sorunu saydigimiz seyler azicik agiz tadimiz kacinca bile oyle anlamsiz gozukuyor ki...Belki de sirf bu nedenle bile hastaliklar arada nimet bile sayilabilir. Hele ozellikle odememiz gereken bedellerin yerini tutuyorsa...

Bayram

2008-12-08T07:50:00.004-05:00

Bayram tum rutini icinde devam ederken sokakta muzik esliginde anonslar duyulmaya baslayinca once neden deri toplama isine girdigini hic anlayamadigim Turk Hava Kurumu sandim. Meger yillardir bikmadan siyasi arenada ziplama cabalari gosteren belediye baskanimiz Mustafa Sarigul sokak sokak dolasip halki selamliyormus.Pencerelerinden sarkan ya da sevgi gosterisinde bulunan cok insan yoktu. Ben de gozlem yapmak icin cama cikinca camdan bakan sayili insanlardan biri oldum.Haliyle ayip olmasin diye el salladim belediye baskanimiza bir yandan siyasetin insani bayram gununu bile 'degerlendirme' haline iten kisminin ne kadar ilginc oldugunu hatirlayarak. Sarigul yakinlarda bosandi, ama insan neden bayram gununu yakinlariyla gecirmek yerine bu sogukta otobuslerin tepesinde dolasir ki?Hos, gercekten sevdikleri arasinda vatandaslar da olabilir idealizmi tamamen yok olmamis bir politikacinin,ama yerel secimler yaklasiyorken motivasyonlar farkli olabiliyor tabii.

Bu vesileyle bayram uzerine bir cift laf edeyim. Bayram yaklasirken genellikle suni olduguna inandigim ve kagit uzerindeki tebriklerde ya da mesajlarda kalan bir coskuya tanik oluyoruz,ama dogrusu ben merak ediyorum kimin bayrami kliselesmis ve rutin rituellerin otesine gecebiliyor? Belki cocuklar icin hala anlami vardir bugunlerin,ama sanki o da sadece belki bayramdan bayrama kendisine yeni giysi alinan ya da harclik verilen cocuklar icindir gibi geliyor bana. Ya da belki bayram vesilesiyle hatirlanan ve gercekten fakir aileler icin...Kurban bayrami ise gercek anlamini daha cok dun Arafat'ta haci olanlar icin buluyor gibi geliyor bana.Yoksa bugunleri firsat bilip tatile gidenler icin yillik izinlerden ya da diger okul tatillerinden ne farki olabilir ki mubarek bir cosku icinde yasanmasi gereken bu zaman dilimlerinin?
Boyle soyledigime bakip benim bayramlari olmasi gerektigi gibi gecirdigimi iddia ettigimi sanmayin. Tam tersine, manevi olarak cok deger versem de bu gunlerde daha bir yavan hissediyorum nedense hayati,bayramin ilk bir kac saati haric belki...

Bu bayrami aslinda okumak, kendimi dinlemek ve yazmak icin iyi bir firsat sayiyordum mevsimi de gozonunde tutarak, ama neyse ki bana da 'domestic' de olsa kucuk bir yolculuk gorundu. Tebdil-i mekanda ferahlik olur umarim...

Kucuk Notlar...

2008-12-06T15:46:00.005-05:00

*Blogum hayatimin bir parcasi oldugu icin yazmayinca sanki cok onemli bir seyi ihmal etmis hissine kapiliyorum.Ne var ki is,guc,kosusturma derken yine araya alismadigim kadar uzun bir bosluk girdi.Aslinda kayda deger bir sey olmadigindan da degil bu bosluk...Sadece hayatimin icerigi degisiyor galiba...

*Kasim-Aralik geleneksel olarak sevmedigim aylardir.Sadece havalarin kasvetinden ve gunesin erken batmasindan degil, belki istisnai bir kac sene haric hep akademik takvime gore yasamaktan kaynaklanan bir durum bu. Aralik o takvime gore islerin ve stresin en yogunlastigi zamandir. Doktorada bile olsaniz yetisecek odevler vardir bir yandan da pacalari tutusmus ogrenciler.Noel'e kadar rahatlayamazsiniz,sonrasinda bile haksizliga ugradigini dusunen ogrencilerin sikayetleri bitmez.Simdi ise her ay,hafta,gun birbirinin ayni yogunluk anlaminda.Akademinin fazlasiyla yalnizlastirici dunyasindansa insanin insanin kurdu oldugu,ama gercek ve aksiyon dolu yasami daha cok seviyorum galiba. O nedenle uzun tatilleri olsa da ozledigimi soyleyemem akademik yasam tarzini.

*Doktorayi ozlemedim,ama ilginc bir sekilde son gunlerde Amerika istahim kabardi.Pek film seyrettigim de yok aslinda,ama nedense sanki orada daha genis nefes alma alani varmis gibi geliyor bana.Suburban hayatin bayici sessizligini unutmus degilim,ama bir kac gunlugune de olsa Amerika'nin buyuk bir sehrine gitmek ve yakinlardaki 'suburb'lere ya da dogal guzelligi olan bir yere seyahat etme fikri cok cekici geliyor su ara.Tabii kafa dengi birileri esliginde...

*Aslinda sadece Amerika degil, dunyanin herhangi bir yerinde ya da Turkiye'de dogaya yakin birkac gun gecirmeye ihtiyacim var galiba.Maalesef bayram ve artik onunla ozdeslesen tatil oldugunu ancak Cumartesi sabahi Istanbul'a dogru yola ciktigimda anlayabildim. Plan yapmak icin cok gec, ama plan yapip da nereye gideceklerini cumle aleme duyuran tanidik tanimadik herkesi gormek cok sinir bozucu.Isin ilginc kismi kalkip gormedigim bir sehre gezmek gibi bir istegim de yok aslinda herkes bir yere gidiyor deyip dursam da.Israrla kafamda canlanan manzara bir gol kenarinda, agaclar icinde bir yer sadece. Galiba zihnimin ara vermeye ihtiyaci var...

* Istanbul'u Istanbul yapanin Bogaz'i oldugunu yine hatirladim kopruden gecerken.Ne kadar tahrip edilirse edilsin bu sehrin ruhu var.

* Itiraf etmesi zor olsa da Ankara'ya ve orada yasamanin kolayligina alisiyorum galiba. Istanbul'un havasi cok kirli geldi bana bu kez. Yine de aksam canimiz sikilinca Bebek'e gidip waffle alabilmek gibi bir suru seyin mumkun olmasi bu sehri acik ara onde tutuyor.

* Ankara-Istanbul yoluna kitap okuyarak basladim,ama Grey's Anatomy izleyerek ve internete baglanarak devam ettim ki bu ucaktan bile rahat bir yolculuk yasatti bana. Bayrama kadar icimden Grey's Anatomy'nin kalan bolumlerini seyredip dinlenmekten baska hic bir sey gelmeyecek galiba.

* Son olarak, tamamen farkli sebepler ve kosullarla da olsa 10 yil once de Istanbul-Ankara mekik dokuyordum. Hayat cidden bir oyun ve oyalanmadan ibaret aslinda. Bunu dusunmek bir anda her seyi ve herkesi anlamsiz kilsa da bir yandan da cabucak gecen,ama ne zaman sona erecegini bilmedigimiz omrun icini doldurmak icin de muthis bir uyarici,adeta bir alarm.

* Son demistim, ama hadi belki paylasilmamasi gereken bir ic dusunceyi not duserek bitireyim. Baskalarina da olur mu bilmem, ama Turkiye'de ne zaman yola ciksam olme ihtimali cok gelir aklima (haksiz da sayilmam trafikteki halimiz dusunulurse). Insanlar olum konusunu konusmaktan cekinir genelde bizde, ama ben neredeyse cocuk yastan beri 'acaba simdi olsem ne olur,cenazemde neler yasanir' tarzi senaryolar yazarim kafamda. Cogu zaman da ne olacak,olen olur, tipki diger milyonlarca insan icin oldugu gibi bir kac gun hatirlanirsin eger annen hayatta degilse dusuncesiyle sonlandiririm senaryoyu. Olum kacinilmaz bir asama sonucta ve belki hayatlarimizdan daha gercek...

* Ben simdi Grey's Anatomy'den fazla bir kac doz alayim beni carpacak bir kac ilk ya da son soz duyma umuduyla.

Dilber Hala

2008-11-28T17:53:00.003-05:00

Okyanus otesindeki kuzenim islerden firsat bulup da bir kac satir yazisabildigimiz bir ara 'Dilber Hala diye bir karakter varmis' deyince hem 'gunaydin' dedim icimden hem de artik Dilber Kocarslanli, yani Dilber Hala hakkinda iki cift laf etme zamani geldi diye dusundum.
Zor gulen biri degilimdir, ama her malzemeye de gulemem. Belki yas ilerledikce ya da hayatin ciddiyeti arttikca insan daha secici oluyor. Hos, eski patronumun sordugu gibi belki de hic normal bir cocuk olmadigimdan bu kural benim icin gecerli olmayabilir. Herneyse,diyecegim sudur ki bunca stres,kosusturma vs. arasinda son zamanlarda beni tek gulduren populer kultur ogesi Dilber Hala desem yeridir. Belki de sirf o nedenle Avrupa Yakasi'ni kacirsam bile mutlaka bir sekilde sonradan seyrediyorum ve diger kisimlarda baska islerle ugrassam bile Dilber Hala konusmaya baslayinca ekrandan ayrilmiyor gozum. Kadin sesini her duyguyu yansitacak sekilde degistirerek konustukca, yuzunu eksittikce, her konuya bir mani ya da deyis ile daldikca ben mest oluyorum. Tipki milyonlarca diger insan gibi. Facebook'ta Dilber Hala'nin hayran gruplarindan gecilmiyor.Dilber Kocarslanli zenginligini gostermeye pek merakli Adanali bir ailenin evde kalmis ama kendine pek bir guvenen yasli uyesini temsil etse de aslinda Adana ile alakasi olsun olmasin her Turk insaninin mutlaka sahit oldugu yasli teyze modeli. Oturusundan giydigi kalin naylon coraplara, takilarindan genc kizlara ettigi laflara ve dedikodu merakina kadar hepimizin cevresinden bir seyler buldugu alem bir teyze.Herkese laf carpiyor,ama isim vermekten kaciniyor. Tam Turk usulu imali konusmalar, kizim sana soyluyorum,gelinim sen anla halleri.Kendi ailesinden bir erkege hic bir kizi yakistiramama sendromlari vs vs...
Burhan Altintop gibi ornegi her isyerinde rastlanabilecek ve fenomenlesen bir tipten sonra Dilber Hala'yi yaratmak Gulse Birsel'in basarisi,ama bu basari tek ona ait degil. Zira o maniler, deyimler senaryoda yer alsa bile Binnur Kaya'nin muthis oyunculugu olmadan eksik kalirdi.
Bu sezon Avrupa Yakasi'ni Dilber Hala kurtardi diyebiliriz. Iyi ki de oyle oldu.Milletce hepimize gulecek,uzerinde konusacak keyifli bir malzeme cikti...

Sinemada Turk Filmi Izlemeye Son mu Vermeli?

2008-11-28T17:00:00.002-05:00

Son zamanlarda gittigim tum filmler Turk yapimi ozellikle oyle bir tercihim olmadigi halde.Hem baska dogru duzgun film olmadigindan hem de arkadaslarimin secimlerine uyum gosterdigimden-ki bu fazla uyumlu olma durumu aslinda genel olarak insana zarar veriyor- vizyondaki neredeyse her Turk filmini gordum. Gecen hafta Issiz Adam salondaki o kalabaligi hak etmeyen ve fazla sisirilmis bir film gibi gelmisti mesela.Bu hafta belki biraz guleriz diyerek,ama gayet beklentisizce Osmanli Cumhuriyeti'ne gittim.Dogrusu benim icin onemli olan her zamanki atmosferimden biraz da olsa uzaklasmakti,ama bu derece vasat bir film beklemiyordum.Sanki somestr tatilini firsat bilerek yapilmis ve en fazla ilkogretim yasini hedef alan filmlerden birini izliyormus hissine kapildim. Osmanli yikilmasaydi ne olurdu fikri ile film cekmek potansiyel olarak guzel olsa da ne yazik ki film beklentilerin cok altinda. Bir kac yer disinda gulemedim ben. Hatta tam aksine filmin fazla uzatildigini ve televizyonda verilse insanin o arada baska bir isle mesgul olmak isteyebilecegini bile dusundum.

Film tarlada karga kovalayan sarisin tatli bir cocuk eger agactan dusseydi, yani anlasilabilecegi gibi Ataturk olmasaydi tarih nasil yazilirdi goruntusunden yola ciksa da sonu cok ucuz hamaset dolu geldi bana. Film boyunca da kaba soven duygulara hitap eden, Amerika'yi her belanin basi goren ve Amerika dusmanligini korukleyen ogeler bolca kullanilmisti. Belli ki senarist Osmanli padisahina Osmanli'yi somurge olmaktan kurtarma rolunu bicmeye cesaret edememis ki sonunda sarisin cocugu ayaga kaldirmis hem de bir mars esliginde kostururken. Aslinda haksiz da sayilmaz, gercekleri anlatan bir belgesel bile bu kadar tepki cekmisken Ataturk olmasaydi ne olurdu diye dusunmek bile bir suc sayilabilir...

Herhalde milletce her derdi ya da cozumu bir kisiye baglamaktan kurtuldugumuz zaman, zihinlerimizi ozgurlestirip baskalari ne der diye dusunmeden yazip cizdigimizde guzel filmler yapabilecegiz ve ancak o zaman Turk filmi izlemek icin sinemaya gittigimize pisman olmak yerine paramiza da zamanimiza da degdi diyebilecegiz...

Ve Nihayet Mustafa

2008-11-21T16:41:00.003-05:00

Nihayet neredeyse tum ulkenin gundemini isgal eden Mustafa'yi seyretme firsati bulabildim.Malum, bizim Ataturk'umuz korkmazdan, bu millet Atasi'na Mustafa demez'e varan tepkilerle karsilasti bu belgesel. O nedenle ne kadar istersem isteyeyim belgesel hakkinda onyargisiz olamazdim onca yorumu okuduktan sonra. Zaten Can Dundar'in biz Turkler'e pek yakisan melankolik halinden ve sevdigimiz huzunlu sesinden etkilenme yasini da gectim malum coktan. Sari Zeybek firtinasi ben lisedeyken esiyordu ve o zamanlar tarihe kisisel boyutta yaklasma modasi yeni baslamisti.Haliyle etkilenmeyen kalmamisti Fahir Atakoglu muzikleri ile zenginlestirilmis bu yeni tarzdan. Herneyse, tum bu sebeplerle oyle buyuk hevesle baslamadim seyretmeye Mustafa'yi. Daha cok neyin nesiymis bakalim duygusu hakimdi baslarken.
Pek cok zaman yaptigim gibi en son soyleyecegimi en bastan soyleyeyim: Bunun icin mi bu kadar firtina koparilmis dedim bittiginde Mustafa. Hani elestirileri bilmesem aklima bile gelmezdi dava konusu bile olan detaylari negatif algilamak. Tipki Baba ve Pic'i okudugumda 'bunun nesi dava edilmis' dedigim gibi Mustafa'nin da nesi Ataturk'u olumsuz gosteriyor anlamadim.

Tam aksine,ben Ataturk degil, hatta Mustafa Kemal bile degil, annesinin Mustafa'si anlatildigi icin, bize insani yonleri one cikartilan bir Ataturk tablosu cizildigi icin memnun bile oldum. Zaten belgeselde elestirilen icki,sigara gibi konular sir degildi.Kadinlara karsi duygusal yaklasan romantik Kemal ise benim pek bir hosuma gitti.En zor sartlarda bile Korin adli ve kim oldugunu pek bir merak ettigim kadina yazdigi mektuplar bence kendini 'cagdas ve Ataturkcu' goren her erkegin ornek almasi gereken cinsten.Kaldi ki insanin tum gencligini verdigi savaslar arasinda ve cephelerde duygusal bir siginak aramasi ve anilara yaslanmasindan dogal ne olabilir?

Belgeselde Ataturk'un ozellikle son yillarinda yasadigi yalnizliga vurgu yapildigi dogru,ama bu da bana sadece gercekci bir anlatim gibi geldi. Zira oyle bir donemde ulkenin kurucusu ve en guclu kisisi olan birinin,hele de ailesi bile yoksa, kendini yalniz hissetmemesi mumkun degil. Simdi bile ayni konumda biri tum teknolojik imkanlara, dunya ile iletisime ragmen eger ailesi yoksa kendini samimi dostluklardan uzak hissedebilir. Ayrica, tipki belgeselde soylendigi gibi o donemin kosullarinda Ataturk, etrafini saran dalkavuklar nedeniyle ulkedeki gercek durumdan habersiz kalmis bile olabilir.Bunlar fazlaca iktidarin getirdigi yan etkiler.Kaldi ki bir insanin ozel yasaminda kendini yalniz hissetmesi neden o kisi icin bir zaaf kabul edilmeli anlayabilmis degilim. Tam aksine, siradan olmayan, buyuk hedeflere kilitlenmis ve kendisini ideallerine adamis insanlarin biraz da kaderi bu tarz bir yalnizlik...

Ozetle, Mustafa'yi izlemek benim gozumde Ataturk'u yuceltti bile diyebilirim. Zira yillarca kliselerden, donuklasmis resimlerden bize anlatilan Ataturk'un yerine duygulari,zaaflari,belki korkulari olan, 'insan olan' Ataturk'u gordum.Onun ve omrunun en guzel yillarini bir cepheden digerine kosarak, kelle koltukta silah arkadaslarinin fedakarliklari karsisinda kendimi borclu hissettim. Insanlarin vatan ve ideal anlayislarinin boyutlarinin ne olabilecegini hatirladim.

Yontemlerini ve varsayimlarini her zaman ideal bulmadigim, tek tip dogruyu tum millete uygun goren ve bunu yerlestirmek icin her yolu mubah goren Turk modernlesmesinin ilk yillarini da daha iyi anladim diyebiliriz.Belli ki Ataturk, daha Mustafa iken Turkiye icin cizdigi bir sekil vardi zihninde ve Ataturk olmayi da bunun icin kafasina koymustu. Bugunden bakildiginda onaylamasi zor olan bazi varsayimlarin temelini empati yaparak anlamayi mumkun kiliyor bu belgesel aslinda.Kisinin kararlarini belirleyenin aldigi egitim ve sosyallesme sureci oldugunu ispatliyor adeta.

Mustafa, aslinda cok da yeni bir sey soylemiyor, hele de cikardigi gurultuye oranla, ama hepimize Ataturk'un de bir insan oldugunu hatirlatiyor ki bunu zaten milletce coktan idrak etmis olmaliydik. Yine de hic olmamasindansa gec olmasi iyidir herhalde...

Çarşaflı CHPliler

2008-11-20T06:47:00.007-05:00

Neredeyse bir haftadır blogumu güncellemediğimi fark eden bir arkadaşım 'en azından çarşaf ve CHP' üzerine yazarsın sanmıştım deyince yazma zamanı geldi dedim.Bu konu hakikaten dikkatimi çekmişti çekmesine, ama gerek iş yoğunluğundan, gerek Kasım ayının kasvetiyle birlikte artan stresten mi bilinmez elim gitmedi klavyeye. Aslında dün sabah rutinin dışına çıkıp Atakule'ye doğru müzik eşliğinde yürürken bu genel hale inat bir coşku içindeydim. Hatta acaba acilen bir dans-özellikle tango- kursuna mi yazılsam diye bile geçti aklımdan. Bendeki bu iniş çıkışlı ve tezat halden bile tuhaf işte CHP'nin hali şu an. İnsanın içinde aynı gün içinde çoşku ve karamsarlık bir arada oluyor da CHP ve çarşaf kelimeleri bir türlü biraraya gelemiyor zihnimde. Fotoğraf ve görüntüleri görünce zaten 'tam bir oximoron hali' demeden edemedim doğrusu...

Aslında bu konu üzerinde kelime sarf etmek ne derece anlamlı emin değilim. Zira CHP zihniyeti de, 1930lar'dan beri dine ve dindarlara karşı aldığı tutum da o kadar açık ortada duruyor ki insan CHP'ye çarşaflı katılımının ardında yerel seçim endişesinden başka bir şey olabileceğini düşünemiyor bile.

Hoş, Türk toplumununun çarşafla ilişkisi üzerine laf etmek gerekir. Zira başörtüsüne karşı hiç bir negatif duygusu olmayan ben bile çarşaf gördüğümde tarifi zor ve ancak Türkiye'de sosyalleşme sürecinden geçenlerin anlayabileceği bir ruh haline giriyorum. Sanki birileri yapılmaması gereken bir şeyi yapmış, ortalıkta gözükmemesi gereken birileri sınırları ihlal etmiş gibi hissediyor ve adeta onlar adına tedirgin oluyorum. Zira bu ülkede büyüyen, okula giden, televizyon seyreden herkes çarşaflılara 'öcü' ya da 'karafatma' dendiğine şahit olmuştur. Ya da 'onlar'in sistem için tehdit oluşturduğu, 'gerici' oldukları propogandası ile karşı karşıya kalmıştır ortalama her vatandaş. Hele bu çarşaflılar üç kişiden fazla hareket ediyorlarsa uyandırdıkları infial daha da fazladır. Bir keresinde Alman Kültür Merkezi'nin Galatasaray'daki balkonundan bir sınıf arkadaşı ile böyle bir grup çarşaflıyı gördüğümüzde verdiği tepkiyi unutamam. Kısaca, bu ülkede başörtüsü takmak ateşten gömlek giymekse çarşaflı olmak ateşin içinde yaşamak gibi bir şey olmalı.Hepimizin zihni prangalı bu şekilci yaklaşım konusunda...

Aslında özünde kıyafet özgürlüğüne dayanması gereken bu nüans bile bu kadar politik bir anlam, nefret ve dışlama yüklüyken nasıl 'oximoron' gelmesin gözüme CHP ve çarşaf?

Hele de- bırakın çarşafı- eşi başörtülü olan birilerinin cumhurbaşkanlığı adaylığına karşı savaş açmış,onca miting düzenlemiş ve özellikle kadınları 'öcü' ile korkutur gibi korkutmuş, 27 Nisanlara, 367lere yol açmış sürece önderlik etmiş bir CHP'den bahsediyorsak...Zaten CHP'de bu zihniyetin bayraktarlığını yapanlar da homurdandılar Baykal'daki bu ani başörtü kabulü karşısında...

Keşke samimi bir arayış, yapay olarak tırmandırlmış bir soruna gerçek bir çözüm isteği olsa da sevinsek, ama ne yazık ki ikna edici olmaktan çok uzak bu adım yerel seçim yaklaşırken...CHP'ye değil çarşaf burka bile yardım edemeyecek gibi gözüküyor sözkonusu olan seçim kazanmak olduğunda...

NOT 1: Son bir ekleme, Ahmet Hakan, bu konuya AK Partililer'in tepkisinin rant kaybı endişesinden kaynaklandığını yazıp yine bir manipulasyon yapmış dün. Olaylara bu kadar güçsüz iddialarla yaklaşabilme yeteneğini kutlarken bir yandan da başörtüsünden bir rant varsa bu CHP'ye kalmaz demeden edemiyorum. Kaldı ki bu meseleye sadece rant gözüyle bakmak koca bir insan hakları sorununu göz ardı etmek olur...

NOT 2: Ahmet Hakan deyince aklıma geldi, şu ara pek bir moda birilerinin birilerine yazı yazdırdığını iddia etmek.Ben de yazının başında bir arkadaş hatırlatmasından bahsedince korktum:).Nasıl bir histir hakikaten oluyorsa ısmarlama yazı yazmak?İnsanın kendine saygısı kalır mı ya öyle bir durumda?!

NOT 3: Hep ıskalanan ve benim merak ettiğim asıl konu aslında o çarşaflı kadınların ruh halleri. What were they thinking demeden edemiyorum.Bence birileri de onları incelemeli iki cümle laf almanın ötesine geçip.

New Commentary on Obama's Presidency and Its Meaning for Turkey

2008-11-14T02:16:00.002-05:00

As always all comments and feedback are welcomed...

Obama’s presidency and its meaning for Turkey

It would not be an overstatement to argue that not only the US but also the rest of the world embraced President-elect Barack Obama's message of hope and change.

Apparently, it was not only the 300 million Americans at home who suffered to a great extent from eight years of Bush and neocon policies as the world welcomed the victory of the skinny black man with great joy.

Among countless celebrations in different parts of the world, the one in Van, a relatively remote Eastern province in Turkey, was a perfect indicator of the meaning of Obama's election as the first black (or better, African-American, in accordance with American brand political correctness) president of the United States. Following Obama's victory, the people of Van sacrificed 44 sheep for the 44th president of the US. Given the fact that Turks have not done such a gesture for an American politician since Clinton won the hearts of people in the aftermath of the 1999 earthquake, how could we explain such a huge welcome for a politician whose policies have not yet been tested?

The response seems to be clear: Just the election alone of a black man -- read: "member of an underrepresented, discriminated and less-privileged group" -- into the single most important office in the world meant that the sociologically black everywhere finally felt victorious. Sure, Obama's election is a huge psychological threshold for African-Americans and other minorities in America, but just his identity constitutes a paradigm shift for those who feel "black" all around the world.

Aside from such a historic change coupled with his rhetoric along the same lines, should we expect much change from the Obama administration? I do not think so. Despite his unconventionally diverse background for an American president, Obama has not followed a completely different path from his predecessors. As an alumnus of Ivy League schools Columbia and Harvard, he gained a similar world outlook as a "WASP" (white, Anglo-Saxon Protestant). Not do only his education and training make Obama of the same kind, but he also started building his political career at a local level in accordance with the "rules of the game." After all, as political scientist Louis Hartz argues, Americans seeks the "same estate" and make a choice among liberals only.

Although Obama's background and his early exposure to the rest of the world might give him a better understanding of the "other," his first choice for senior staff hints that not much will change in the course of US policies. In all fairness to him, though, we should note the importance of his promise to close Guantanamo, which has been in dire contradiction with the liberal values that America claims to celebrate. Presidential history presents examples of the impact of personalities on policies, but in such an institutionalized country that has stakes throughout the world, there is an unwritten limit to the degree of changes you can make, particularly in foreign policy. Even in the pre-election declarations on foreign policy, for instance, as far as relations with Israel are concerned, Obama vowed to prioritize the security of Israel. Yet, he also signaled for "more diplomacy" with Iran. Apparently Iran considers Obama less of an evil considering the congratulatory message from Tehran. It would not be unreasonable to expect the end of unilateralism and "pre-emptive strikes" on the part of the US, which is by itself a positive development for the rest of the world.

Although Obama declared the main tenets of his policies prior to election -- such as his promise to withdraw troops from Iraq -- we are not in a position to make intelligent estimates on the possible consequences of such a step and other critical issues.

As far as Turkish-American relations are concerned, there is no doubt that at least a different mood will mark the new era. Notwithstanding the constants of American foreign policy, we might expect the new administration to be at least more open to dialogue. It is public knowledge that mutual mistrust and frustration determined the tone of US-Turkish relations in the post-March 1, 2003, era despite periodic efforts to mend fences. From the end of the Cold War until that date, there was already a need for a redefinition of relations as the assumptions of the Cold War era coupled with the complacency that they brought about disappeared. The relations were no longer on "automatic pilot," but in the lost years of the 1990s, Turkey was overly occupied with domestic tensions in the absence of a stable government let alone a visionary leader to draw up a new framework for US-Turkish relations.

With the adoption of a proactive foreign policy in the 2000s, Turkey began to seek a leadership role in the region while trying to reduce problems with its neighbors. In addition to emphasizing the already well-known yet unique features of its identity (being the only secular Muslim country in such a strategic and troubled region of the world), Turkey wanted to assume the role of an arbiter in the most contentious matters in the Middle East. Considering the never-ending domestic tensions and the struggle to constitute the primacy of civilian politics at home, Turkey might not have had an upper hand. Yet, despite its domestic chains, Turkey has not quit its efforts to be a more active player in the region. In a way, these efforts paid off when Turkey was elected a temporary member to the United Nations Security Council.

It seems that an American administration that would avoid military means as much as possible and prefers diplomacy and dialogue over pre-emption would be much easier to cooperate with for Turkey. Although Turkish society was overly focused on Obama's stance on the Armenian question, when looked at a macro level, a proactive Turkey that targets zero problems with its neighbors is likely to have a broader overlap of interests with the Obama administration than with the neocons. Having said that, I do not suggest ignoring the Armenian issue. Yet, we have to acknowledge that this issue has almost a public relations dimension. Unfortunately, because of decades of poor lobbying, we seem to be losing the hearts and minds of the international community in that respect. Rather than seeking the support of the US president regardless of his convictions, we have to have a long-term strategy of changing the public opinion in the first place. In such a framework, it is clear that Turkey's move to ameliorate the relations with Armenia was a constructive step that will give us leverage in such a touchy subject.

For America, at a time of global economic crisis and among its immediate headaches such as Afghanistan, Iraq, Iran and others, relations with Turkey surely will not be a top item in the list of Obama administration. Yet, given our direct and/or indirect inevitable role in almost every issue in the region, Obama will have to learn more about Turkey. The intricacies of Turkish politics will probably confuse him at first like any other beginner, but hopefully with reasonable and fair advisers, it will not take long for this promising administration to realize Turkey's role in the region.

As Obama said in his campaign, "change we need." Not only in the United States, but also in the way they communicate with the rest of the world.

For the actual link: http://www.todayszaman.com/tz-web/detaylar.do?load=detay&link=158623&bolum=109

Yasasin Rekabet

2008-11-11T14:01:00.002-05:00

Turkiye'de ekonominin yillarca ve hala buyuk olcude devletci bir zihniyete sahip olmasinin faturasini hep vatandas odedi.Ozal'in 'transformasyonu'na kadar dunya standardinda kalite sadece 'Avrupali'ya hasti,biz bize ne sunulursa almak,onunla yetinmek zorundaydik.Hos,ben bu donemin sonlarini hatirliyorum sadece,ama o zaman bile Turkiye'de her seyin bulunmadigini hisseder,bilir, Almanya'dan cikolata gelince mutlu olur, ilk ciktiginda bir cocuk icin pahali olan 'yumurta' cikolatalara hevesle bakardik. Neyse ki simdi ulkemizde yok yok.Oyle ki Amerika'dan gelecek arkadaslar bir istegin var mi diye sorunca akla sadece orada cok daha ucuz olan bir kac seyden fazlasi gelmiyor bile...
Turkiye rekabetin,serbest piyasanin vatandasa faydasini 80lerin ikinci yarisindan itibaren hissetmeye baslasa da bazi alanlardaki tekel bizi hala tutsak ediyordu.Ozellikle telefon hizmetleri,hele Amerika'dan geldikten sonra, bana cok fahis geliyordu.Neyse ki bizde de numara dolasimi basladi da rekabetin nimetlerinden faydalanmaya basladik.Cumartesi'den beri Turkcell'in haftada iki gun bedava kampanyasi sayesinde tipki Amerika'daki gibi rahat rahat konusur olduk.Oyle ki bir arkadasima yasasin kapitalizim,yasasin invisible hand ve Adam Smith geyigi bile yaptim.Bizi sevdiklerimizle cogu zaman mesafeler ayiriyor,bari telefonlar birlestirsin degil mi?

Sabun Kopugu Bir Turk Filmi ve Fenerbahce

2008-11-08T18:44:00.003-05:00

Bazen basit bir seye niyetlenirsiniz ve ne olursa olsun inat edip onu yapmadan rahat edemezsiniz ya bugun de ben ve bir arkadasim icin sinemaya gitmek oyle oldu.Gunun stresini kolay atmanin daha kestirme bir yolu da yoktu zaten. Dokuzdan sonra en yakindaki sinemada buldugumuz en uygun film Ask Tutulmasi adli bir Turk filmi idi.Filmin senaristi ile Ayse Arman'in roportajini hatirlasam da eger secenekler arasinda hafif bir Amerikan filmi olsa onu tercih ederdim.Hic yoktan iyidir diyerek tamamen beklentisizce arkadasimi ve onun arkadasini takip ettim. Salonda sadece ucumuzun olmasi ayaklarimi uzatarak evdeymis gibi oturacagim icin cocuk gibi sevindirdi beni.Filmle ilgili yuksek sesle yorum yapabilmek de ayri bir hosluk oldu.

70li yillarin Gulsen Bubikoglu-Tarik Akan filmleri tadindaki Ask Tutulmasi bu anlamda hos olsa da hatirda kalmaya deger pek bir yonu olmayan sabun kopugu bir yapim.Fazlaca Turk filmine yarasir tesadufler ve zorlama replikler var.

Peki neden bu film hakkinda yazma zahmetine katlaniyorum gecenin bu saatinde ve cok daha onemli notlar beni beklerken?Filmde cidden fanatik Fenerbahceli ve ben yaslardaki esas oglanin Fenerbahce ile tanismasi benim de anilarimi beklenmedik bicimde canlandirdi da o yuzden.Simdi futbol ile neredeyse hic ilgim kalmasa da filmdeki Fenerbahce temasi sanki alevleri coktan kullenmis bir sevgiyi ortaya cikardi.Ilkokul 3,4 ve 5. siniflarda olmali, bir erkek kadar duskundum futbola. Sadece oglanlarla futbol konusmakla kalmaz, bir de kafama gecirdigim 'Toni Schuemacher' sapkasi ile kalecilik taslardim apartmanin oyun sahasinda.Tum bunlarin hafizamda su yuzune cikmasi icinse filmdeki esas oglanin babasiyla gittigi ilk mactaki Fenerbahce kadrosunu saymasi gerekti! 1.Schuemacher 2. Ismail deyince benim hafizamda sakli kalan belki tek futbol kadrosu, yani 103 golle sampiyon oldugumuz senenin kadrosu ortaya cikti.Hani su Aykut Kocamanli,Rize'den gelen Hasan'li kadro.Filmin sonlarina dogru esas oglan bir mac anlatmaya baslayinca sesli bicimde 'aa 3-0'dan 4-3'e cevirdigimiz mac' deyiverince yanimdakiler de sasirdi.O donemler Tanju ve Ridvan tartismasi yuzunden fanatik Galatasarayli bir arkadasimla kustugumu, yeni cikan futbol gazeteleri aldigimi hatirlasam da ben bile sastim filmde islenen Fenerbahce sevgisinin beni tekrar etkisi altina almasina.Zira futbol tutkusunu bir nebze anlasam da ulkemizdeki boyutu bana sacma geliyor artik.Bir hobi, kafa dagitma yontemi olarak futbol iyi gelse de , 'totem yapma'ya, hayati baltamaya varinca anlamsizlasiyor.
Hafif bir ask filmi gorelim, kafamizi yormayalim diye gittigimiz filmin bana ancak futbol askini hatirlatmasi ilginc oldu dogrusu...

Empatisizlik ve Çifte Standardın Böylesi

2008-11-08T09:24:00.006-05:00

Kasım gibi kasvetli bir ay da olsa bir Cumartesi'ye uyanmanın sakinliği içinde televizyonu açmıştım ki NTV'de her dinleme gafletinde bulunduğumda yeni inciler döken 'quartet'ten ağzımı bir karış açıkta bırakan yorumlar çıktı yine.Tüm dünya gibi Obama'yı konuşuyorlardı. Obama'yı izlerken duygulandığını söyleyen Pınar Kür, 1957'de ABD'de zenci bir öğrencinin üniversiteye gitme mücadelesini övgüyle anlatırken aynı kadının başörtüsü konusundaki tamamen zıt yasakçı tutumu hatırlanmayacak gibi değildi. Bu kadarla kalsa neyse diyecektim, hadi kendi ülkesine oryantalist bakan ve kendini aydın sanan bir bağnaz daha... Konu Türkiye'nin zencileri ve bu anlamda RTE'nin Obama benzerliğine gelince aynı kadın şiddetle itiraz etti ve Obama'ya oy verenlerin ilerici olduğunu,ama AKP'ye oy verenlerin böyle olmadığını söyledi.Kendi kafasındaki yaftalara uygun 'analiz' yapmaya devam ederken Müjde Ar da tam kendisi gibi birinin derinliğine yakışır biçimde acaba giydikleri renkler açısından mı benzetiyorlar zencilere diye 'sesli düşünürken' kendi kendini düzeltti hemen sonra 'muhafazakarlar çok renkli giyiniyor aslında' diyerek.Aralarında en hakkaniyetli ve belki sofistike olanı Çiğdem Anad ise Türkiye'nin zencilerinin aslında solcular olduğunu söylerken 'ah ne kadar da kendine yonttun' tepkisi aldı benden. Elbette bu ülkede makbul olmayan her çeşit insan nasibini almış ayrımcılıktan,ama 70ler'de, 80'de devletin gazabına uğrayan 'solcu'lar bugünün medya 'tower'larında oturan ve Türkiye'nin en iyi yaşam standartlarına sahip, her türlü hakkı istedikleri gibi kullanan ve hatta gündemi istediği gibi yönlendiren kesimi değil mi?Peki yıllardır üniversiteye bile giremeyen, ayrımcılık örneklerine her gün yenisi eklenenler kim?Daha dün oğullarının yemin törenini tel örgüler ardından seyretmek zorunda bırakılan kadınların haberi gelmedi mi ismi önemli olmayan bir şehrimizden?Acı ve utanç vermesi gereken ve sayıları istemediğiniz kadar çoğaltılabilecek bu ayrımcılık örnekleri 2008 Türkiyesi'nde devam ederken bu kadınlardaki empati özrünü ve çifte standardın böylesini nasıl açıklayabiliriz? O 'quartet'in kim olduğu önemli değil aslında, önemli olan bu derece çarpık düşünceleri nasıl bir de kafalarında meşrulaştırabildikleri ve böyle bir zihniyetin Türkiye'de kendine eğitimli insan kontenjanında yer bulması! İşte benim aklım bunu almıyor...

Sen 1960lar'da ayrımcılığı yasal olarak kaldıran Amerika'daki başkan için hislen,oradaki öğrencinin eğitim hakkı mücadelesini öv, ama kendi ülkendeki aynı türden bariz-hem de bu devirde- ayrımcılıklara gelince devekuşu pozisyonu al, üstüne bir de televizyon programı yap bu zırvalarla...

EDİT: Ayrıca bu program da Amerika'da 4 kadının biraraya gelip konuştuğu The View programını pek bir andırıyor.Tıpkı diğer tonla 'esinlenme' gibi.Bu kafadan da zaten taklit dışında bir şey beklenemez.Keşke özgürlük, liberal demokrasi ve saygı konusunda da taklit edebilsek gam yemeyeceğim...

Saglik ve Algi

2008-11-07T03:51:00.007-05:00

Cogu zaman icimden ne gecse kayitsizca yazdigimi dusunsem de galiba insanin icinden her geceni paylasabilmesinin en iyi yolu onu baskalarina soyletmek. O nedenle yazar olmak, roman yazmak cok buyuk bir rahatlama yolu olmali diye dusunmeden edemiyorum. Neden insan illa bazi seyleri soylemeli sorusuna ise kesin bir cevabim yok. Belli ki bazi insanlar paylasmak, kendilerini ifade etmek icin dogmuslar. Herkes kendini bir baska bicimde gerceklesmek istiyor iste...

Dun gece cok siradan ve herkesin su aralar musdarip oldugu gribin etkilerine migren eklendiginde yorucu bir isgunu sonrasi evde tek basima neler dusundugumu, hayati nasil algiladigimi tam olarak aktarmam icin kesin baska bir karaktere ihtiyacim olurdu. Zira insan her dusundugunu soyleme cesaretini,belki aczi ortaya cikar korkusuyla,belki baskalari hakkimda ne dusunur endisesiyle gosteremiyor. Tam da bu nedenle kendini cekinmeden ortaya koyan insanlara saygi duymak gerekiyor.

Sagligin kiymetini kaybetmeden de-en azindan teoride-bilenlerden oldugumu dusunmusumdur,ama insan ancak kucuk bile olsa bir hastalik onu is goremez,hayattan keyif alamaz duruma getirdiginde aslinda hayattaki en buyuk varligin ve tek vazgecilmezin saglik oldugunu idrak edebiliyor.Grip degil belki, ama migrenin insana hayati berbat gosterme gibi ekstra kotu bir etkisi var. Acaba tum migren magdurlarinda oluyor mu bilmiyorum,ama sanki o tarif edilmez basbelasi agri beni esir aldiginda hayatimi daha cok sorgular, o an dusunmemem gereken ne kadar olumsuzluk varsa hepsini dusunur hale geliyorum.Bunu yaptigim icin kendime kizip makro planda dusunme,sadece su ani dusun dedikce de 'kirmizi tavsan dusunme' deme etkisi yasiyorum adeta.Bu anlamda sagligin gecici sureyle bile olsa elden gitmesi ciddi bir imtihan aslinda.Kimbilir uzun sureli ve kalici rahatsizliklari olanlar neler yasiyorlar diye empati kurmak icin de bir vesile...

Cok 'yasli' tondan konustum belki,ama insan yasadikca klise gibi gelen bazi seylerin dogrulugunu test edip onayliyor. Isin ilginc kismi ise insan ayni mekanda,ayni sartlarda olsa bile hastayken hissettiklerini cabucak unutabiliyor. Hastayken anlamsiz gelen cekismeler, hirslar, haksizliklar ertesi gune saglikli uyandiginizda sizi tekrar teslim alma mucadelesine basliyor, hayat kaldigi yerden devam ediyor.

Kisaca,insanin baktigi pencereden gordugu manzara tamamen ayni bile olsa is insanin algisinda bitiyor.

Zaten mutlulugun da mutsuzlugun da kaynagi tamamen bizim algimizda sakli. Onu nelerin belirledigi ise herhalde sadece benim degil belki dunyadaki tum terapistlerin sorusu olmali...

Yes They Can!

2008-11-05T03:18:00.005-05:00

Bu sabah yeni bir dünyaya uyanmış olmanın eminliği içinde televizyona koştum hemen.CNN'de beklentilerimiz doğrulanınca bir mutluluk dalgasi sardı beni de.Nihayet, evet nihayet Amerika ile birlikte tüm dünya Bush kabusundan kurtulduğu için derin bir oh çektim. 2004'te Amerikan halkının yol açtığı Bush'u tekrar seçme hayalkırıklığı yerini bu insanların temelinde açık fikirli ve dünyanın diğer yerlerine göre daha önyargısız olduğu fikrine bıraktı. En önemlisi de 11 Eylül'le birlikte temel değerleri sarsıntıya uğrayan liberal Amerika'nın Amerikan halkının ruhuna aslında derin bir şekilde işlediği umudunu ortaya koymasıydı bu sonucun.

Obama'nın büyük ihtimalle üzerinde çokça çalışılarak ve günlerce önceden hazırlanan konuşması ise ah keşke şimdi Chicago'da olsam dedirtti bana. Oprah'nın yüzündeki ifade ise çok ama çok şey anlatıyordu. Tarihe tanıklık ederken bu günlere gelene kadar yaşananların aklından geçtiğine yemin edebilirdim.Bir zamanlar otobüslerde bile ayrımcılığa uğrayan zencilerden birinin şimdi Amerikan başkanlığı koltuğuna henüz oturmasa da o koltuğu kazanabilmesinden daha büyük bir değişim olabilir mi?Obama ne yaparsa yapsın salt seçilmesi bile 'yes they can' dedirtiyor insana...

Bugünlerde Amerika'da olup zencilerin tepkilerini de görmeyi isterdim.Zaten coşkuda sınır tanımayan ve gürültülü insanlar zenciler, artık neler yaşanacak şu süreçte kimbilir...

Teşbihte hata olmaz derler, ama Obama'yı,Obrah'yı izlerken onların neler hissettiklerini anlamaya çalışırken bu durum adeta Türkiye'de başıörtülü birinin devlet başkanı olması gibi diye düşünmeden edemedim.Ne de olsa iki ayrımcılık da görünüşle alakalı.Onlar bu utanca 60lar'da dur demeye çalışmışlar, ama sadece 44 yıl sonra o günden bugünlere gelebilmek psikolojik de olsa büyük bir eşiğin aşılması demek.

Yes they can and yes they did!

İnşallah dünya için de hayırlı olur çırpı bacaklı, koca ve içısıtan gülüşlü bu adamın başkanlığı...

EDİT: Amerikan rüyası denen ve bana fazlaca tekrarlandığı için klişe gelen ve daha da beteri aslında sıradan Amerikalılar için ölmeye başlamış tabir de Obama'nın seçilmesiyle dirildi adeta.Bundan daha güzel bir Amerikan rüyası örneği olabilir mi?Aslında çok güzel filmler de çıkar bu hikayeden.Hadi Hollywood bekliyoruz.Acaba kim oynar Obama'yi?İlk aklıma gelen Will Smith nedense benim...Michelle'i de onun karısı oynasın...

Tarihi Bir Gun ve Buyukluk Kompleksi

2008-11-04T16:26:00.003-05:00

Bizi dogrudan ilgilendirmiyormus gibi gozukse de tarihi bir gun yasiyor tum dunya. Amerika'da secimler her zaman Kasim ayinin ilk Salisi yapiliyor. Neden sali oldugunu merak edenler icinse cevabi hala pek bir dindar olan bu ulkede eskiden Pazarlarin sadece kilise gunu olarak dusunulmesiymis.Pazartesi de oy kullanmaya gitmek icin yolculukla gececeginden en uygun sali denmis.Kasim olmasi da hasadin bitip de insanlarin firsatinin olacagi ay icin dusunulmus.Eskiden tum bu zahmetlere katlanip oy kullanan Amerikalilar geleneksel olarak dunyanin diger gelismis ulkelerine gore dusuk oy kullanma oranina sahipler,ama anlasilan o ki bugun buyuk bir istisna yasaniyor. Bu konuda yazilan onca siyaset bilimi kitabinda oyunun bir fark olusturacagina inanmayan ya da secimden ekonomik cikar beklemeyen rasyonel secmenin sandiga gitmedigi argumanlari yazar durur.Aslinda haklidir da secmen.Zira demokrat da olsa cumhuriyetci de olsa WASP olan ve yok birbirimizden farkimiz imaji cizen adaylar, Amerika'nin gorunmeyen yuzune, yani belki oy kullanmaya gitmek icin arabasi bile olmayan, egitimsiz ve umutsuz insanlara bir sey vaad etmezler. Arabasi yoksa oy kullanamaz mi diyecekler icin Amerika'da yasama dair yazilar durumu ozetleyecektir.Kisaca, Amerika'nin bazi bolgelerinde arabaniz yoksa adeta yasaminiz da yoktur.
Neyse, bugun ise Amerikali bir arkadasimdan duyduguma gore simdiye kadar secimlere kayitsiz kalan zenci mahallelerinde bile otobusler kalkiyormus oy vermeye gidecekler icin.Anlasilan bu kez Amerika'nin hem maddi hem manevi anlamda zencileri de temsil hakki bulacaklarini dusunuyorlar. Secime katilim anlaminda da tarihi bir gun olacagi acik.

Gelelim buyukluk kompleksine.Genellikle lafini ettigimiz asagilik kompleksizdir de bunun aksinin sonuclarini hic dusunmeyiz. Amerika'da 11 Eylul yenilmezlik,buyukluk psikolojisine buyuk darbe vurdu.Yine de hala ortalama bir Amerikan vatandasina mikrofon uzatildiginda ulkesi icin 'the greatest nation in the world' klisesini kullanmaktan vazgecmiyor. Her ne kadar soyleyecek baska seyi olmayan vasat bir insanin 'lame' bir sozu olmaktan oteye gitmese de bir zihniyeti yansitmasi bakimindan onemli bu ifade. Amerikan kustahligindan daha cok, belki de baska bir bilgiye maruz kalmama, sadece kendisi ile mesgul olma ve kendisinin super oldugundan kusku duymadan zihni bir rahatlik icinde yasamayi ifade ediyor. O anlamda da belki cok buyuk bir kolaylik sagliyor ortalama vatandas icin,ama dunyanin gerisi icin bu buyukluk kompleksi sorun olusturmaya devam ediyor.
Kendine guven iyi de temelleri olmadiginda, hele de kendine bos yere guvenen kisi bunun farkinda olmadiginda daha cekilmez. Amerika icin elbette sebep yok degil.Ne var ki kendine guveni olmasi ve gurur duymasi gereken Amerika'nin kucucuk bir kismini olusturan entellektuel,okuyan,dunyaya karsi kendini sorumlu hisseden,ureten,yeni icat gelistiren ve sadece deli gibi tuketmeyen kismi.Sokakta kendisine mikrofon uzatildiginda her soruya 'awesome' 'great' seklinde cevap verip sadece magazin gundemini ve alisveris indirimlerini takip edenler degil...
Bu ara dogal olarak Amerika gundemimizde fazlaca,ama yakinda kendi kisir problemlerimize doneriz yine. Her zaman yasamiyoruz boylesine psikolojik de olsa tarihi bir donemeci...

Karizma-Güç İlişkisi

2008-11-04T06:12:00.004-05:00

Tam da bugünlerde gücün insanların algılanmasını nasıl değiştirdiği üzerine düşünüp dururken Amerika'nin müstakbel başkanı gözüyle baktığımız-inanması hala zor değil mi?-Obama'nın konuşmasını dinlerken ne de güzel bir örnek benim tezime diye düşündüm. Efendim, tezim şudur ki normalde sokakta, bankada, bir kafede ya da kitapçıda görsek sıradan gelebilecek, başımızı çevirip bakmayacağımız insanlar güç merkezlerine yaklaştıkça daha karizmatik geliyorlar gözümüze.Bill Clinton mesela.Adamın konuşmaları, her hali karizmatik kabul edilir neredeyse tüm dünya tarafından, ama o adam dünyanın en güçlü ülkesinin tek süper güç olarak sahnede olduğu parlak yıllarında başkan olmasaydı aynı şekilde algılar mıydık? Aynı konuşmaları yapan, ne bileyim Nevada'da ya da memleketi olan Arkansas'da bir avukat ya da bürokrat olsaydı ayni derecede etkileyici bulur muyduk konuşmalarını? Hoş, ben 2004'te Philly'de halka seslenişini canlı duyduktan sonra bu adamda şeytan tüyü olduğuna ve ne iş yaparsa yapsın etkili olacağına ikna olmuştum.

Aynı şey Obama için de geçerli. Geçen gün seçim kampanyasında muhalif biri çırpı bacaklı dedi Barack Obama için mesela.Bu arada, adamın adı Burak ismine ne de yakın, belki biz kısaca Burak Obama demeliyiz Buick marka arabayı bıyık yaptığımız gibi bir zamanlar. Neyse, diyeceğim o ki, az önce Obama'nın heyecan ve coşkuyla ve kendine has biçimde cümleleri böle böle konuşması çok hoşuma gitti.Okyanus ötesinden bile keşke o atmosferde olabilseydim dedirtti bana. Sonra düşündüm, başkan olmasıyla birlikte iyice artacak karizması acaba Chicago'nun fakir semtlerinden birinde sıradan bir avukat olsaydı aynı olur muydu bize göre melez, Amerikalı kriterlerine göre siyah adamın. Ya da Kenya'nın bir köyünde kökleri olmasını, 21. yüzyıl Amerikasına göre bile egzantrik aile hikayesini nasıl algılardık o zaman?

İktidar böyle bir şey işte...İşin kötü kısmı gücün, belki iktidar sahiplerinden daha çok o gücün cazibesine kapılıp güce yakın olmak isteyenleri daha çok etkisi altına alması...Zaten bütün sorunlar nerede iktidar görse ışığa uçan pervane gibi ona koşan ve kraldan çok kralcı olanlardan kaynaklanmıyor mu?

Neyse ki bir tek güç hariç hepsinin geçici olduğunun farkındayız da bir illuzyona kaptırmıyoruz kendimizi şu dünyada...Pervanelere gelince, onların akıbetinin ne olduğunu zaten biliyoruz. Aslında galiba her şeyin olduğu gibi insan davranışlarının sonucu da doğayı izlemede saklı...

Bu Kafayla...

2008-11-02T16:58:00.003-05:00

Anlaşılan Mustafa film-belgeseli reklam davasından daha da beter ve mantıksız tartışmaları da beraberinde getirecek. Zaten bir kez de bir konuyu sulandırmadan ve dağıtmadan tartışabilsek toplumca şaşıracağım.
Ruh sağlığım açısından ve elbette yapacak çok daha önemli işlerim sırada beklediğinden Ruhat Mengi'nin programını seyretmiyorum. Bugün kanallar arasında hızlı bir tur yaparken bir kaç dakika durdum yine ne inciler dökecekler ortalığa diye çünkü Mustafa'yı tartışıyorlardı. Can Ataklı konuşurken filmde Atatürk'ün karanlıktan korktuğu bilgisine yer verdiğini anladık. Ataklı bunu bir liderin, eski bir askerin kendini güvende hissetme ihtiyacına bağlarken bile gayet insanı ve olabilecek bir özelliğe adeta kılıf arar gibi bir duruma düşerken yeterince tuhaftı ki, Ruhat Mengi 'bizi Atatürkümüz korkmaz' diyerek günün sözünü ediverdi. Sebep ister cephede savaşmış olmak olsun ister çocukluktan kalan bir durum bir insan korkabilir, ama işte eğer bahsettiğimiz kişiyi normal insan gibi görebiliyorsak. Ruhat Mengi'nin ilkokul ikinci sınıfa giden bir kız çocuk edasıyla söyledikleri aslında biz kafa yapısının da yansıması. Atatürk'e insana ait bırakın zaafları normal özellikleri bile yakıştırmayan, onu tabulaştıran bir kafa.

Engin Ardıç'ın bu konuya sık sık değinmesini bazen kendisini tekrar olarak algılardım. Malum pek dalgasını geçer Atatürk'ü bu derece donuklaştıranlarla.Bugün duyduklarımdan sonra ne kadar yazsa az dedim.Zira bu kafayla ne Atatürk tartışılabilir ne de objektif değerlendirilebilir...
Haydi bu yolda devam edin, nereye varacaksınız bakalım...

Americans,Please Do the World A Favor!

2008-11-02T12:44:00.004-05:00

As the Presidential elections in the US are only two days away, not only the 300 something million Americans, but also the rest of the world is expecting the 'change' to happen. Although I'm scared of a possible 'social desirability effect' in the polls showing Obama quite ahead of McCain, even from oceans apart I have a gut feeling that Americans are so sick and tired of Bush policies that they won't let the same kind of an administration occupy the single most important office in the world.

Both theory and practice prove us that no matter who is elected as the President in any country, the fundamental policies do not really change. Once in power, politicians are presented with the 'given's and the 'facts' as they also realize the limits of their power. As a result, I do not expect a huge change in the American policies even if Obama is elected except for a dramatic change in the perception of the US as well as a possible ease in the frustration with the arrogant and unilateral foreign policy of the Bush administration. In other words, the fault lines are not likely to change, but it does not necessarily mean that the people don't matter. On the contrary, after watching the latest and again embarrassingly ignorant remarks of Sarah Palin, I could not help, but beg Americans not to bring in another disaster in the office. Even before an American friend sent me the link to this very funny prank call, I saw it on the evening news in one of the major TV channels in Turkey. The worst part of the whole conversation is that she actually considers herself qualified enough to become the President one day!

Any voter who will go to the polls must see it and realize the consequences of her/his vote not only for America, but also the rest of the world! It might be a good thing for an 'average' soccer mom to be interested in politics may be,yes may be, at the local level, but imagining someone like Palin as the vice President is just painful!

Americans, please do the rest of the world as well as yourselves a favor and save the world from the disaster of Palin!

Mustafa ve Tamamen Duygusal Bir Tartisma

2008-11-01T16:38:00.006-04:00

Mustafa filmi Can Dundar'in pek cok diger urunu gibi ust-orta ve memur sinifinin kayitsiz sartsiz begenecegi turden olacakti suphesiz. Herkesin akin ettigi her populer sey gibi bende ters etki yapti bu belgesel film. Gormek icin acele etmem gerektigini dusunmedim.Zaten tonla baska hengamenin icinde firsatim da olmadi.Bu belgesele dair yorumlarin ilgimi cekmesi Ertugrul Ozkok isin icine girince gerceklesti dogrusu.Onun isminin oldugu pek cok polemikte olaylarin perde arkasini golge gibi takip eden ve madalyonun bir de oteki tarafina bakin diyen Taha Kivanc'tan da isin 'duygusal' boyutunu ogrenme sansimiz oldu.

Mustafa etrafinda olusan tartisma Hurriyet'in her zaman uyguladigi bir taktik sonucu bu kez Turkcell'i hedef tahtasina koymasiyla basladi. Mustafa filmine sponsor olmaktan vazgecen sirketin insanlardan tepki aldigini iddia ediyordu Turkiye Turklerindir sloganini benimsemis gazete. Ergun Babahan'in da pek isabetli yazdigi gibi haberlerin tonunda Turkcell'in sanki Ataturk karsiti bir firma oldugu izlenimi verilmeye calisildigi acikti. Ustelik Can Dundar, bu konuda net bir aciklama iceren ve Turkcell'in tam aksine Ataturk konusunda yogurdu ufleyerek yiyen bir tavri oldugunu anlatan bir yazi yazdigi halde.
Haber-yorum farki gibi evrensel bir ilkeyi beklemekten coktan vazgectik zaten Dogan Medyasi'ndan, ama insan ticari bir firma hedef alininca bunun altinda nasil bir bit yenigi var diye merak ediyor sozkonusu Aydin Dogan ve pervaneleri olunca. Malum gazete ve televizyonlar da insanlar gibi sicilleriyle degerlendiriliyorlar.

Kisa sure sonra Turkcell'in uzunca bir suredir Dogan gazetelerine reklam vermedigi haber olunca isin kokusu cikti. Ne var ki dun aksam Ertugrul Ozkok pek kendinden emin ve sarkastik bicimde dunyanin baska bir yerinde bir gazeteciye boyle bir suclama ile gidilmesinin komik olacagini soyluyordu CNN Turk'te. Oyle de, ancak normal bir ulkede, yani medya ve ticari iliskilerin bu derece ic ice gecmedigi, gazete ve televizyonlarin silah olarak kullanilmadigi ve gazetecilerin patronlarinin karini arttirmayi gorev edinmedigi bir ulkede bu supheler tasinmaz.Neyse ki Taha Kivanc ve pesinden gidenler arsivleri gozumuzun onune koyuyor da hafizamizi tazeliyorlar.
Bir an icin Hurriyet'in Turkcell'i hedef almasinin ardinda hic bir maddi cikar olmadigini varsaysak bile ne sakincasi vardir ozel bir sirketin sponsorluktan vazgecmesinin? Filmin icerigi konusunda medyada okuduklarim hakkinda fikrim yok,ama olmasi da gerekmiyor her firma ve kisinin bu konuda ozgur iradeye sahip olduklarini kabul etmek icin. Yok efendim onceden anlasmislar da sonra filmi gorunce vazgecmisler,o hos degilmis Ertugrul Ozkok'e gore. Oyle de elbette urunu gordukten sonra karar verecek firma altina imzasini atip atmayacagina. Kaldi ki icinde Can Dundar ve/veya Ataturk gecen her proje desteklenmek zorunda midir?Illa birileri sponsor mu olmalidir?Olmayanlari linc etme hakkini kime kim vermektedir? Bu ulkede Ataturk faktoru bir santaj malzemesi, bir kalkan ve hatta para kazanma malzemesi olarak ne zamana kadar kullanilacaktir?

Gorunen o ki bizde boyle bir medya ve tamamen duygusal endiseleri oldugu surece biz bu sorulari sormaya daha cok devam ederiz...

Eşşeğini Bulan Nasreddin Hoca Misali...

2008-10-29T06:08:00.003-04:00

Bir yap-bozun parçası gibi onlarca küçük ama hayatin kalitesini etkileyen işin aksi gittiği, başkalarına bağlı ve özellikle hizmet sektörü ile ilgili işlerin hiçbirinin bir keresinde tam çözülemediği bir haftadan geçiyorum. Bu sabah kimbilir kaçıncı kez 'nolur sanki herkes işini tam bir sorumluluk duygusuyla yapsa' derken ve üstüne bir kaç çağrı merkezine, beyaz eşya servisindeki beyinsizlerin ihmaline, Türk Telekom'a,Türk Hava Yoları'na, ÖSYM'ye ya da posta sistemine sinirlenmişken bir bakayım bizim yasaklılar kervanına katılan bloggerimiz ne durumda demiştim ki, blogun açılabildiğini görünce seviniverdim birden.Yelkenlerim azıcık da olsa suya indi.Halbuki olması gereken hiç kapanmamasıydı bloggerin. Yine kendi kendimizi rezil ettik dünyaya, kendi bindiğimiz dalı kestik kimbilir hangi işgüzar yüzünden ve şimdi de yasağın kalktığını görünce eşşeğini kaybedip bulunca sevinen Nasreddin Hoca hallerindeyiz.
Hayat aynı hatta belki artan bir tempoda devam ediyor.Koşuşturmaca hiç bitmiyor.Ne evle ne işle ilgili işler bitmiyor, ama günün sonunda kendimi ormanın içinde yerlere bakarak yürümekten başımı kaldırıp ağaçları ve gökyüzünü göremeyen biri gibi hissediyorum, en azından şu aralar. Bunda pek büyük bir ihtimalle taşınma ve ona dair tüm işlerin, saçma bürokratik işlemlerinin hepsinin hallinin üzerime düşmesi ve kendime zaman ayıramamanın ve elbette havanın artık erken kararmasının da etkisi var.Hangi akla hizmet milyonlarca insanın ruh halini olumsuz etkileyen ve kış depresyonlarına yol açan bu uygulama devam ettirilir ki?Boşuna gün ışığı yayan lambalar,ampüllerle uğraşıyoruz.Halbuki güneşin cömertçe kendini sergilediği bir coğrafyanın insanlarıyız,kullansak ya kullanabildiğimiz kadar bu nimeti!
Çok dağıldım ve sızlandım, ama en azından blogger geri döndü.Burası benim nefes alma penceremmiş de haberim yokmuş. Allah bir daha ayırmasın, yasakçıların eline bırakmasın:).
hadi görüşmek üzere, 29 Ekim'iniz kutlu olsun, yasaksız, tam demokratik ve akıl sağlığımızın yerinde olduğu bir ülkemiz olsun...

Gecikmiş Bir Başarı Yorumu

2008-10-21T09:34:00.005-04:00

Türk Dış Politikasının 2002'den beri çok daha proaktif bir çizgide olduğu şüphe götürmez.Zaten pek çok analizci de bu yeni çizginin sonuçları konusunda yazıp çiziyor.Brookings'in Türkiye uzmanı Ömer Taşpınar'ın Türkiye'nin Kemalizmle Neo-Osmanlıcılık arasında kalan Ortadoğu politikasına dair yazdığı son makale okunmaya değer.Hatta bence kapsamı ve geçmişle günümüz konularını bağlaması açısından Türk Dış Politikası derslerine okuma olarak bile konabilir.

Türkiye'nin geçtiğimiz Cuma Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi (BMGS) geçici üyeliğine seçilmesini de bu çerçevede değerlendirmek lazım. Ya ben yoğunluktan tepkilerin hepsini takip edemediğimden ya da başka gündem maddeleri arasında geride kaldığından bence hak ettiği ilgiyi görmedi bu güzel haber.Halbuki güzel haberlere hasret bir ülkede bu kolaymış gibi görünen ama yılların emek ve lobisine dayanan başarının tadını çıkarmak lazım.Basit bir oylama gibi gözüken sürecin arkasında önemli önemsiz ama oyu olan her ülke ile görüşme,iletişim ve uğraş var aslında.Üstelik bizim bölgede rakiplerimiz olan Avusturya ve İzlanda da öyle çantada keklik değildi (tabii İzlanda'nin ebay'de satılıyor olması iyi bir izlenim vermemiştir mutlaka:))).

Belki bu başarı 'neden bu kadar çok dış gezi yapılıyor' ya da 'neden adı sanı bile duyulmamış ülkelerle bile görüşme yapılıyor' diye merak edenlere somut bir cevap niteliği taşır. Zira insan oturduğu yerden iş yapamıyor sözkonusu uluslararası ilişkilerse...

Türkiye bu proaktif ve kendi özelliklerini zenginlik olarak gören politikayı devam ettirdiği sürece, içimizde kendimize attığımız tüm gollere rağmen, uzun vadece karlı çıkacağımıza inanıyorum. Hiç bir emek karşılıksız kalmıyor aslında...Sadece sabır gerekiyor, hele Türkiye gibi siyaset bilimi açısından inanılmaz ilginç özellikler barındıran bir 'laboratuar'da...

EDIT: Cok once degil,daha 10 yil once,90larda,yani kendi icimize kapandigimiz,terorun,faili mechullerin ve daha beter kisirdongulerin bizi iyice esir aldigi ve ustumuzdeki gogun bile kara gozuktugu o yillarda kim hayal edebilirdi Turkiye'nin bu derece acilabilecegini?Hos hala kurtulabilmis degiliz askeri vesayet ve o vesayete ses cikarmayan siyasi sistemin sorunlarindan,ama degisim tumuyle ve birden olmuyor iste...

Frankfurt Hatirasi

2008-10-20T16:38:00.002-04:00

Yazmaya firsatim olmuyor hic su ara inanilmaz kosturmaktan,ama en azindan bir fotograf paylasabilirim degil mi?Frankfurt'ta en sevdigim nokta Goethe'nin dogdugu ve eserlerini yazdigi,simdi muze olan,evinin bahcesiydi.

Frankfurt Kitap Fuari

2008-10-16T17:04:00.004-04:00

Haberlerin bolca yer verdigi gibi bu sene 60.si duzenlenen Frankfurt Kitap Fuari'nin onur konugu Turkiye.Ben de ucundan azicik da olsa oradaydim bu sene.Ozetle de olsa bu kisa, ama benim icin ilklerle dolu gezinin onemli bir detayini not duseyim dedim.Haberlere de bolca konu olan acilis konusmasi sonrasi Cumhurbaskanimiz ile sergi salonunu dolasiyordu Nobelli yazarimiz Orhan Pamuk.Ben de bir umut belki imzalatma sansim olur diye Cevdet Bey ve Ogullari'ni cantamda tasimistim gun boyunca.Kalabalik ve hengameden,ama en onemlisi protokol kurallarini bozmamak adina bu hevesimden vazgecmistim ki bu kurallari bozma yetkisi olan biri benim adima kitabi ulastirdi Orhan Pamuk'a ve boylece dunya gozuyle imzalatmis oldum yazara kendi kitabini.Imza olsa ne olur olmasa ne olur denebilir belki hele de yazarlarin karalama gibi ciziktirdikleri dusunulurse,ama bir kac yuzyil sonra bu kitap benden sonra kime gececekse guzel bir hatira olacagi kesin...
Aslinda gecenin ilerleyen saatlerince tum resmi heyet baska bir programa geciyorken Pamuk'u yaninda sadece bir kac kisiyle gordum.Gidip konusmak icin de cok musaitti ortam,ama hem kendisinin urkutucu, daha dogrusu sanki yabani, bir yani olmasi nedeniyle hem de soyleyeceklerimin onun gozunde herhangi bir okurun yorumlarindan farkli olmayacagini dusundugumden tesebbus etmedim konusmaya.Sonradan pisman olmadim da degil, zira kitaplarindan cok konusmasi uzerine yorumlarim vardi.Babamin Bavulu gibi enfes bir konusmadan sonra sadece bir kac cumlesi iyi bir yazarin ic dunyasini yansitan konusma metni dogrusu hayalkirikligi yaratti bende.Konusmanin en guzel kismi Frankfurt Kitap Fuari'na ilk gelisinde duydugu huznu anlattigi ve ictenligin hissedildigi kisimdi.Zaten bir yazari ozgun ve okunur kilan da en basta ictenligi oluyor bence.
Galiba Pamuk da ticarilesen pek cok sey gibi ictenliginden ve kaygisizligindan bir seyler yitiriyor imajini ve satislarini dusundukce...

Bazi Insanlar Program Sunmamali

2008-10-16T16:52:00.002-04:00

Bugun eski patronumun programi olacagi dusuncesiyle ekran basina gecmistim ki Pusula'ya rastladim.Bildigimiz, Mehmet Ali Birand'in ogrencilerinden olan ve tek kanalli televizyon doneminin nimetlerinden faydalanan son gruba dusenlerden Mithat Bereket'in programi hani.TRT'de devam ettigini bilmiyordum.Adam bana cok daha fazla burnundan konusuyormus gibi geldi.Elbette Allah'in verdigi bir durum, ama ekranda dakikalarda konusan biri sozkonusu olunca cok daha fazla rahatsiz edici oluyor.Nasil peltek birisinin program sunmasi abes olursa bu da bence ayni derecede kulak tirmalayici.Hani tamam, programi hazirlayan,sunan, belki fikir babaligini yapan olabilir de insan, bence ekran onune de illa cikmak icin direnmemeli. Pekala sunum kismini baska biri yapabilir. Evet,icerikten cok goruntuyle ilgilenen sig bir yaklasim oldu belki, ama maalesef imaj ve goruntunun olmasi gerekenden daha fazla onemsendigi bir dunyada yasiyoruz...

Çalışmak

2008-10-12T18:18:00.005-04:00

Şu anda Pazarı Pazartesi'ye bağlayan gecenin 1.19'u. Yarına yetişmesi gereken çok önemli bir sunum için bir grup insan çalışıyoruz.İnsan nasıl lise-üniversite yıllarında geç saatlere kadar ders çalışınca artık her şeye gülmeye başlar, işi geyiğe sarar ya, işte biz de neredeyse o kıvamdayız. Aslında bu kadar uzun saatler çalışmanın en güzel yanı insanın normalde çok ciddi ilişkileri olan, sadece selamlaştığı insanlarla samimileşmesi ve onların insani yönlerini keşfetmesi...

Tüm haftasonum işte, fiziki olarak iş mekanlarında olmasa bile telefonla iş dolu geçti, ama işin ilginç yanı hiç bir şikayetim yok desem yeridir. Zaten haftasonu Ankara'da iş beni meşgul etmese ne yapacaktım ki? Hatta böyle çok meşgul olunca rehavete kapılmayıp iki arada bir derede hızla alişverişlerimi bile yaptım, maniküre bile gittim. Kısaca haftasonu çalışmak bana kendimi kötü hissetirmedi,ama tabii bu nereye kadar böyle hissettirir bilemem. Hayat bir gündür o da bugündür cümlesine böyle zamanlarda iyice sarılmak lazım.

Neyse, pek bir enerjik oldum herhalde fazla çalışmaktan, ama zaten çalışmanın insanı mutlu hissettirdiği ve genç kalmasına yardımcı olduğu bilimsel olarak ispatlanmamış mıydı?

Dünyanın Gidişatını Belirlemek Kime Kalmış?

2008-10-11T06:20:00.005-04:00

Amerikan seçimlerine bir aydan az kaldı malum.CNN'de Cumhuriyetçi aday McCain'in partililerle konuşmasını dinlerken dehşete kapıldım yine.Adam rakibi Obama hakkında övgü dolu sözler sarf ederken-samimi olup olmadığı başka bir mesele- yuhalandı.Hadi buna eyvallah diyelim dinleyiciler zaten taraf oldukları için,ama orta yaşın üstünde ve Amerika'nın gayet ortalarından, yani cahillerle dolu kısmından olduğu belli olan bir teyze mikrofonu eline aldı ve Obama'dan korktuğunu çünkü onun Arap olduğunu söyledi!Demek ki o saçma emailler,korku filmi tanıtımı kıvamında yapılan seçim reklamları, adamın Müslüman olduğu iddiası ve terörizmle kurmaya çalıştıkları bağlantı etkili oluyor. Tamam, her yerde vasat insanlar üzerinde bu derece anlamsız suçlamalar etki oluşturabilir diyebilirsiniz.Aslında dünyanın her ülkesinde çoğunluktan çok şey beklememek lazım.Yani çoğunlu ve ortalama vatandaşın bakış açısı zaten çok boyutlu değildir ( bir hocamın bolca 'masses are asses' demesi geliyor aklıma böyle durumlarda). Ne var ki burada seçilecek olan Oklohoma ya da Idaho valisi değil, kredibilitisinden çok şey kaybetse de hala dünyanın her tarafındaki meselelerde söz ve etki sahibi olan bir süper gücün başkanı. Hal böyleyken dünyanın kaderinin Amerikan halkının ve hatta onların bile değil de 538 kişinin elinde olması haksızlık gibi geliyor,ama neyden bahsediyorum ki?Dünya zaten adil bir yer değil...

Grey's Anatomy

2008-10-09T16:05:00.004-04:00

Hem yapi itibariyle sabirsiz biri oldugumdan hem de ozellikle 'prime time'da ekranlarda gereginden fazla reklam oldugundan televizyondan dizi seyretmiyorum cok uzun zamandir bir iki istisna haric.Bunda elbette Amerika'dayken sadece internet uzerinden dizileri takip etme imkani olmasi da etkiydi,ama kesintisiz ve istedigim zaman durarak bir seyler seyretmeye alisinca Amerikan dizilerini bile DVD'den seyreder olmustum.Zaten insan bir kac bolum pespese izleyince hikayeye daha cok dahil oldugu icin daha cok keyif aliyor.Aslinda bir anlamda pespese bolumler izlemek insani uyusturdugu icin belki de keyif artiyor.
Ne kadar uzun bir girizgah yaptim yine!Neyse,beni okuyan boyle okusun,begenen boyle begensin,ne yapayim,ben buyum.Fazla aciklamali konusan ve uzun cumleler kuran biri iste:)...

Grey's Anatomy'nin Amerikan televizyonunda ilk cikisini hatirliyorum,ama yogun ders programi nedeniyle bir 'grad school' ogrencisinin ayrilmaz parcasi olan sucluluk hissinden siyrilip seyredemedim uzun sure.Ta ki gecen sene bir vakitler DVDlerini kiralayana dek.Tam neredeyse iki sezonu bitirmis ve kendimi Seattle Grace Hospital (SGH)'in bir parcasi gibi hissetmeye baslamistim ki Turkiye'ye dondum.Arada Digiturk'te rastlasam da bazi bolumlere boluk porcuk seyretmektense Amerika'dan tum sezon DVDlerini getirtmeyi akil edebildim sonunda (gerci arada hala 6 bolumluk bir bosluk var sanirim).Simdi olu gibi yorgun ve uykusuz da olsam geceleri bir doz Grey's Anatomy izlemeden yatmiyorum.

Bizim dizilerdeki yavas tempo ve tahmin edilebilir senaryolarin disinda oldugu icin tip gibi hic alakam olmayan bir alanin etrafinda donmesine ve neredeyse hastane disinda hic bir cekim olmamasina ragmen cok seviyorum bu diziyi.Aslinda etik olarak hic mi hic dogru olmayan ve bence Amerikan toplumunda bile siradan sayilmayacak iliskilerle dolu senaryo.Zaten Amazon'da bir yorumcunun boyle herkesin herkesle birlikte oldugu,doktorun hastasinin yanina yattigi bir hastane mi olur diyerek diziyi gercekci olmamakla suclayan uzun bir yorumunu bile okumustum bir ara.Yine de,diziyi 'narrate' eden ve ayni zamanda esas kiz olan Meredith ile Dr.Shepherd'in (Shepherd doktorlara yakisan ve havali bir isim olmali.Bkz.Lost'taki Jack Shepherd) inisli cikisli iliskileri, herkesin hayatindan kesitler sunmalari, doktorlarin gerisindeki hikayeleri anlatmalari ve birbirinden ilginc tibbi vakalari ile kendini sevdiren bir dizi bu.Her ne kadar,Dr.Yang (Sandra Oh) beni sinir etse de her haliyle,o da Asyali-Amerikali rekabetci insan profilini temsil ediyor iste...Dizide 'intern'lerin kendi aralarindaki 'Mc'li konusmalari ayri bir hosluk.Ha bir de acayip hosuma giden jenerik muzigi...

Hemşehri Dayanışması Dedikleri

2008-10-09T05:21:00.004-04:00

Bizim halkımız her şeye rağmen hala gayet yardımsever,merhametli ve içten,ama sözkonusu hemsehriler olduğunda tüm bu özellikler bir kaç katı artıyor.Sosyoloji kitaplarında ve şehirleşmeye dair bir şeyler okurken hemşehri dayanışmasının ne derece önemli rol oynadığını okurduk okumasına, ama benim için belirleyici bir faktör olmadığı için hayatımda etkisine şahit olmamıştım. Istanbul'un çoğunluğu gibi benim dedem de Anadolu'dan gelmesine rağmen, ben kendimi Istanbullu kabul etsem de her zaman sorulan soru 'aslen nerelisin'dir. İnsanların sadece ayni şehirden ya da hatta bölgeden oldukları için birbirlerine özel sempati beslemelerine anlam verememişimdir.Yani neden sadece aynı topraklardan geldiği için birisi başka birine tercih edilsin?Hani Türkiye dışında hepimizi birleştiren ortak payda Türk olmak, onu anlarım da...
Bu sabah lojmanın içindeki ufak bakkala damacanayı bırakmak için girdiğimde annemle konuşurken bizimle hemşehri-ki aynı ilçe bile değil,il- oldugunu öğrendiğinden beri bana kırk yıllık dost gibi davranan amca yine gösterdiği yoğun ilgi ile beni şaşırttı. Her zaman olduğu gibi annemin gelip gelmediğini sordu, bir şeye ihtiyacım olursa haber vermemi söyledi.Elbette böyle insani bir tavra ben de ancak 'Allah razı olsun' diyerek karşılık verebilirdim.Geçenlerde bu hemşehri bakkal ev yemeği yemek istersem karısının yapabileceğini bile söyledi! Halbuki ben bakkala bile ayda yılda bir su almak için uğruyorum desem yeridir.Sağolsun adamcağız ben evde olmadığım için evime kadar bıraktırıyor damacanayı, bir siparişim olursa kapıya astırıyor ben geç saatlere kadar eve dönmediğim için falan. Hemşehri dayanışmasının çok küçük bir örneği olan bu tavrı Amerika'da görmek mümkün müdür mesela? İşe yürürken yüzümde tebessüme yol açan bu jestler bile aslında iyi ki Türkiye'ye dönmüşüm dedirtti.İnsan kendi kendine ne kadar yeterse yetsin hayatı robotlaştırmaktan kurtaran başka insanların böyle ufak jestleri...
İnsan insanın kurdudur evet,ama aynı zamanda cidden sosyal varlıklarız ki bize hayatı bazen zehir eden insanlar olsa da yüzümüzü güldüren de yine insanlar...

Gerçek Olamayacak Kadar...

2008-10-07T03:02:00.006-04:00

Yazacak onca ciddi konu, yapacak onca iş arasında seçtiğim konu 'hafif' gelebilir biraz,ama ne yalan söyleyeyim dün okuduğum Josh Holloway, yani Lost'un Sawyer'ı, ropörtajı aklımda kalınca paylaşmadan edemedim.Online gördüğüm bir kaç arkadaşıma söyleşinin linkini yollayınca onlar da benimle aynı hissi yaşadılar.Hatta bir Peki ne söylemiş adam bu kadar paylaşmaya değer?Aşağıda can alıcı kısımlarını okuyacaksınız zaten,ama ben okurken gerçek olamayacak kadar ideal aşık bir koca diye düşünüp durdum. Zira bizde aşk ve koca lafları pek uzun süre birarada yaşamıyor malum.Zaten karısını bu derece onore eden,onu hayatının merkezine yerleştiren ve evlilikten bu derece mutlu adamlara şahit olmak zorken milyonlarca hayranı olan ve şöhret gibi insanı bozabilecek birşeyle yaşayan bir erkek için daha istisnai Holloway'in söyledikleri.

Insan merak ediyor haliyle bu kadın böyle bir aşkı hak etmek için ne yapmış diye...Adamın kendisinin de dediği gibi karısını ona yakıştıramayanlar çok,ama ben bu sözleri okuduktan sonra bu çifte farklı bakmaya başladım.Zaten adam da Lost'un manken tipli Sawyer'ı olmaktan çıktı, gerçek bir insan halini aldı gözümde.Böyle düzgün laflar eden bir adamın tipi otomatikman daha az önemli hale geliyor zaten.Neyse, çok ballandıra ballandıra anlattım,ama biliyorum ki aslında bu röportajı okuyan her hemcinsim benim gibi düşünmüştür dile getirse de getirmese de...
Ne diyelim, Allah gönlüne göre versin hepimizin ...

Aşk, sizin için sonsuza kadar süren bir şey mi?

- Sonsuza kadar sürmesini umduğum bir şey. Aşk, benim için lunaparklardaki hız trenleri gibi. Bazen yavaşlıyor, bazen hızlanıyor, bazen yokuş aşağı iniyorsun, bazen çıkıyorsun ama gerçekse hep devam ediyor. Farklı yüzleri, farklı evreleri var. Biz karımla öyleyiz, bir sürü duyguyu aynı anda yaşıyoruz. Zaman zaman aramızdaki tutkunun yoğunluğu artıyor, zaman zaman da azalıyor ama aramızdaki arkadaşlık, en güçlü haliyle hep orada duruyor. Karım, şüphesiz şu dünyadaki en yakın arkadaşım.

Evlilikle ilgili kafanızda soru işaretleri var mı?

-Yok hayır. Evli olmak aynı insana farklı zamanlarda defalarca aşık olmak. Tek yapmayacağınız şey, bırakıp gitmek. Ama zaten gerçek aşksa, nereye gideceksiniz? Uğrunda çaba göstermeye değmez mi? Biz paylaştığımız bu aşkı korumaya, kollamaya çalışıyoruz, bir de biz ikimiz birlikteyken çok eğleniyoruz, bence bu da en önemli şeylerden biri.
Bütün röportajlarınızda karınızı acayip övüyorsunuz...

- Bir sakıncası mı var! O benim kalbimin deli gibi atmasına neden oluyor. Zaman zaman da beni öfkeden köpürtüyor. Ama iyi ki var.

En çok hangi özelliği vazgeçilmez?

- Her şeyi. Çünkü bütün o "her şey" onu bu kadın yapıyor ve vazgeçilmez kılıyor. Kötü ve sinir olduğum özellikleri dahil.

Kötüleri bırakın, en bayıldığınız özellikleri...

- Tutkulu bir kadın. Ve basiretli. Ve müthiş bir muhakeme yeteneği var. Bir de onurlu. Ve adaletli. Böyle söylemek tuhaf olacak ama onun sayesinde ben daha iyi bir insan oldum. Daha dürüst, daha onurlu bir adam...
Ne olursa olsun, çok güzel bir adamsınız. Karınız hiç mi rahatsız olmuyordur, hiç mi sizi kıskanmıyordur...

- Ona soracaksınız. Ama zannetmiyorum. Neden olsun ki? Tedirgin olmasına neden olacak hiçbir şey yapmıyorum ki. Beğeniliyor olmam, ona ancak gurur verebilir. Aynısı benim için de geçerli; erkekler karıma bakınca ben de gururlanıyorum, onunla birlikte olan erkek benim, onun kocası benim diye. İnsanlar gerçek bir aşk gördükleri zaman bunu coşkuyla karşılıyorlar. Bize de aynen böyle oluyor.

Teror Ne Zaman Amacina Ulasir?

2008-10-05T13:44:00.005-04:00

Firsatim oldugunda yilda on bin cana mal olan, neredeyse kaniksadigimiz ve her nedense sorumlulugu kendimizde aramadigimiz trafik terorune degineyim derken iki gundur ulkece hepimizin sabrini tasiran son ve akil almaz karakol baskini haberi geldi Semdinli'den.Yine gariban ailelerdi ekranlarda yurekleri yanan,ama bu kez her zamankinden farkli bir isyan duygusu hakim halkta.Neden yillardir bu teror bitmiyor?Neden ayni karakola besinci kez baskin duzenlendigi halde daha ciddi onlemler alinmiyor(haberlerde parasizligi bir sebep olarak duyunca pes dedim,parasizliktan en son sikayet etmesi gereken kurumun hangisi oldugu belliyken)?Neden gencecik cocuklar koyun gibi patir patir gidiyor?Herkesin aklindaki hakli sorular bunlarken bir taraftan da adeta iste teror boyle amacina ulasir dedirten tepkiler cikiyor ortaya.Zira teror ancak insanlar bir oteki yarattiginda,somut cozumlerden cok hamasete sarildiginda,sivil siyasetin alani daralip askeri vesayete yer acildiginda,ulke kendi derdiyle ugrasmaktan baska alanlarla ilgilenmeye firsat bulamadiginda amacina ulasir.

Insanlar cok duz bir mantikla her sorundan sorumlu tuttuklari hukumeti ve gozonunde kim varsa onu suclama,faturayi ona kesme egilimindeler.Halbuki bu buzdaginin ustundeki kismi 1984'te uc vermis,ama sosyolojik kokleri cok eskiye,askeri ve stratejik sebepleri ise Soguk Savas doneminin kurallarina dayanan bir mesele.Kaldi ki bu son baskinda gorunen o ki aciklama yapmasi ve kamu vicdanini rahatlatmasi gereken askeri merciler.Aslinda zaten askerler 27 Nisan'da ve meshur hale gelmis bilimum farkli tarihlerde siyasete karismak yerine sadece kendi isleri ile ilgilenseler hepimiz acisindan hayat daha kolaylasacak.Bir an icin meselenin sadece PKK'dan ibaret oldugunu varsaysak ve o biterse sorun kalmaz diye dusunsek bile karsimiza soyle bir soru cikiyor: Teknolojinin bu derece gelistigi bir devirde,askeri harcamalarin butcede inanilmaz yer tuttugu bir ulke nasil olur da PKK'yi bitiremez?Neden eline daha once hic silah almamis ve daga cikmamis cocuklar daglarin basinda adeta kaderleriyle basbasa birakilir?Bugun Halit Kakinc'in ATV'de soyledigine gore son karakolda subay duzeyinde hic kimse yokmus mesela.Gucuyle ve buyukluguyle ovundugumuz TSK,sinir karakollarini korumaktan aciz midir?Bu gorev askerlere mi yoksa siyasilere mi dusmektedir?

Bu ve benzeri sorular arttirilabilir.Zaten medyada bol bol da okuyacagiz ilerleyen gunlerde.Eger siyasi tabulara dokunma cesaretimiz olursa belki tam anlamiyla hesap sormaya da baslayacagiz,ama benim asil not dusmek istedigim saldirilarin zamanlamasi.Tam da Ergenekon'un yillardir tahmin edilen,ama ispatlanamayan ya da uzeri ortulen detaylari ortaya cikarken,Turkiye bolgesinde daha aktif bir rol oynamaya baslamisken birdenbire yine malum kisirdonguye cekilmeye calisilmamiz manidar degil mi?Hele hele istihbaratci Orakoglu'nun,Ocalan'in da Ergenekoncu oldugunu acikladigi gunlerde?Ya Balikesir'deki provokasyon kokan hareketler?Bunlari birbirinden bagimsiz dusunmemiz mumkun mu Turkiye gibi sicili belli bir ulkede?

Birilerinin terorun bitmesini istemedigi bu kadar acikken varsin olsun gariban cocuklar!Yine bir kac gun hamasi nutuklar atilir,hesap sormak isteyenler hain ilan edilir ve olmekten baska secenegi olmayan cocuklarin acili anneleri geride kalir.Nasil olsa geride daha vardir koyun gibi suruyle gerektiginde olmeye gonderilecek...

Bush'tan Daha Beteri Olabilirmiş

2008-10-03T05:05:00.005-04:00

Cumhuriyetçiler'in başkan adayı John McCain'in,adı sanı duyulmamış ve Amerikalılar için bile sürpriz olan Sarah Palin'i yardımcı adayı ilan etmesine baştan beri şaşırmıştım.Alaska gibi Amerika'da bazı şirketlerinin teslimat bile yapmadığı,teknik olarak ülkenin parçası olmasına rağmen anakaradan fazlasıyla kopuk bir eyaletin valisini aday göstermenin ne gibi bir mantığı olabilirdi ki?Tek özelliği Hillary'nin oylarini cekmesi umulan bir kadin olmasi herhalde diye düşündüm ben de birçokları gibi.Kendi eyaletinde güzellik kraliçesi seçilmiş bu kadın-nüfusu o kadar az bir yerde böyle itici bir kadının şansı otomatikman yükseliyor haliyle-her haliyle cahil cesaretinin örneği bence.Zaten ağzını açtığı anda yaptığı gaflar şimdiden komedyenlere malzeme oldu.Cehaleti,sığlığı ve akıl almaz cüreti sadece kendisini ya da ülkesini etkileyecek olsa neyse...Ne yazık kı Amerika'da kimin yönetimde olduğu dünyanın geri kalanını da etkiliyor.McCain seçilse bile ne olur ki,kadın sadece yardımcısı dememek lazım.Hem başkan yardımcısının etkisinin boyutlarını gösteren Dick Cheney örneği nedeniyle hem de McCain'in yaşını düşünerek...Allah korusun, adam seçilirse-bu Amerikalılar'ın ne yapacağı belli olmaz- ve emri Hak vaki olursa başımıza Bush'tan da beter biri musallat olabilir...

Bu sabaha karşı bizim saatimizle dörtte belki de tarihin en çok ilgi çeken başkan yardımcısı adaylarının tartışması vardı.Ne kadar merak etsem de o saatte kalkıp seyretmeyi düşünmüyordum,ama gecenin bir yarısı beni uyandıran telefonu vesile sayıp bekledim tartışmayı.Ara ara uykuya yenik düşsem de seyrettiğim kısımları Palin hakkındaki korkularımda yanılmadığımı gösterdi.Kadın sanki rol yapıyor ve önceden ezberlediği cevapları veriyordu sorulara.Sürekli ortalama Amerikalı'ya göz kırpan,onları anladığını vurgulayan laflar etti.Elbette halkla empati kurabilmek önemli,ama değil bir süper gücü,ortalama bir ülkeyi yönetmek için bile halkın içinden gelmekten fazlası gerekli.Palin'in yüzünden bana yapmacık gelen bir gülümseme eksik olmadı ve rakibini alt edemediği,sorulara yetersiz kaldığı durumlarda alaycı bir yaklaşıma sığındı.Kadının büyük bir gaf yapması beklendiği için vasat performansı bile iyi bulundu haliyle.
Neyse ki tecrübe ve birikimi her cümlesinden belli olan Joe Biden da kendi geçmişine ve mütevazı yaşamına gerçekçi atıflarda bulundu.Maalesef bilgiye ve siyasete dayalı konuştuğu için bazı yerlerde ortalama Amerikalı'ya ağır gelmiş olabilir.
2004 seçimlerinde de Demokratlar benzer bir akıbete uğradığından,yani John Kerry,beceriksizliği ispatlanmış Bush'a karşı yarışsa bile, büyük ühtümalle fazla sofistike bulundu 'Joe Six-pack' tabir edilen sıradan Amerikalı tarafından...
Obama kendine has bir rüzgar estirse de beni korkutan 'içimizden biri gibi konuşuyor' diye Sarah Palin gibi boş ve sadece kulağa hoş gelen laflar eden birine hak ettiğinden fazla kredi verilmesi...
Inşallah beterin beteri vardır sözü gerçek olmaz Amerika başkanlık seçimlerinde...

Turk Havayollari'nin Basarisiz Cagri Merkezi

2008-10-01T09:12:00.003-04:00

Yol parasina harcanan para eger cok seyehat ediyorsaniz bir sure sonra iyice batmaya baslar.Hele de ucak bileti gibi fiyati bilet alis tarihine gore degisen bir sey sozkonusuysa...Arada buyuk farklar gormesem de mumkun oldugunca erken rezervasyon yaptirmaya calisiyorum ucuslarim icin (maalesef Atlas'in ucuslari iptal olmus.Haliyle programimdaki degisiklik olma ihtimali artiyor bu nedenle.Degisen gun ve saatler nedeniyle de Turk Havayollari (THY) Cagri Merkezi'ni bolca aramam gerekebiliyor.Her cagri merkezinde bekletilmek normaldir de THY'nin cagri merkezinde sebebini anlayamadigim bir yavaslik ve kendi aralarinda bir iletisim kopuklugu var.Artik bekletme muzigini ezberledim (bu arada muzigi kendi hazirladiklari ve gercekten guzel Yollar CDsi ile degistirebilirler),telefonu kapatinca bir sure o caliyor kafamda.Hadi o neyse,ama her seyi normal gozuken bir biletin gununu degistirmek icin aradigimda neredeyse her seferinde bir problem bulup oradan oraya aktariyorlar.Alt tarafi Ankara-Istanbul yonundeki ucuslarin cikis noktalari konusunda bana soru soruyorlar kendilerinin bilmesi,gormesi gereken bir durum oldugu halde.Acaba ben aramasam degisiklik ya da teyid icin ne olurdu diye merak ediyorum haliyle...Normalde THY'nin ucus hizmeti ve kalitesi iyi oldugu icin onlardan beklenmeyecek derecede bir gevseklik bu.Ucuslarda tek fark edilen kusur kendilerini her nedense bulunmaz Hint kumasi gibi gorme ve saclarini illa ki sariya boyatma egilimi olan hosteslerin hizli Ingilizce konusmak adina hic anlasilmaz telaffuzlari aslinda.Neyse,bu ve ozellikle uzun ucuslarda sahit oldugum erkek yolcularla flort etme konusu tamamen ayri bir yazi konusu.Bir de Turkiye'den Bati'ya dogru gittikce hosteslerde azalan dis gorunuse dikkat takintisi.

Kisaca,THY'nin cagri merkezi en hafif ifadesiyle tam bir atalet icinde.Birinin bu konuya el atmasi ve cagri merkezi elemanlarina musteriden bilgi edinmek icin degil,bilgi vermek icin orada olduklarini hatirlatmali...

Edit: THY'nin cagri merkezini ozel bir sirkete devredecegini once yorumdan duydum.Bunu protesto eden THY calisanlari ile ilgili haberi de az once...Hem benim bu sikayeti dile getirme zamanim hem de cagri merkezi karari pek isabetli olmus demek ki...

Kriz,Bayram,Felafel...

2008-09-30T16:32:00.003-04:00

Ilk bir kac saati haric diger gunlerden pek bir farki olmayan ve hatta benim icin beklenmedik derecede yalniz gecen bir bayram gunuydu bugun.Zira bayramin oncesi ve sonrasina dair yaptigim hem ilk hem ikinci plan suya dustu (tamamen ayri ve uzun hikayeler).Annemlerin bayram programina dahil olmayinca Istanbul'da evde gecirmek dustu bana bu gunleri.Ankara'da 'kendi' evim olmasina ragmen burada olmak 'memleketim'deymisim hissi veriyor bana.Gerci okyanus otesinde takvimler olmasa anlasilmayacak bayramlar yasadiktan sonra ulkenin hic bir yeri -amma da genelledim- gurbet hissi vermez insana.

Her insan icin kendi kucuk dunyasinda olan ya da olmayanlar en onemli seylermis gibi gozukse de, su aralar,ozellikle de bu sabah,tum dunyanin endise etmesi gereken bir haberle basladik gune.Amerika'da emlak kredisi ile baslayip iyice kontrolden cikan ekonomik krize merhem olma amaciyla Kongre'ye gonderilen yardim paketi gecmemisti meclisten.Bana 1 Mart tezkeresini hatirlatan bu oylama sadece Amerika'yi etkilemiyor ne yazik ki.Malum Amerika hapsirsa dunyanin geri kalani grip oluyor.Bugun buyuk olcude bayram nedeniyle eger haberleri seyretmesem krizden haberim bile olmayacakti.Ne var ki globallesen bir dunyada (aman Allahim bu kliseyi kullandigima inanamiyorum,ama oyle) insan super bir gucun kucun bir adasinin guneyindeki finansal mahallede olan bitene istese de kayitsiz kalamiyor.1929'un Buyuk Ekonomik Buhranina benzetilen bu kriz nereye gidecek bilinmez,ama Amerika'da daha simdiden hic bir seyin en azindan gorulebilir gelecekte eskisi gibi olmayacagi kesin.Insallah bizi cok derinden sarsmaz diyebiliyor insan sadece daha simdiden Avrupa'daki yankisina bakinca...

Gelelim baslikta birbirinden alakasiz duran kelimelerden sonuncusuna.Ramazan boyunca Istanbul'a her geldigimde Taksim'e yolum dusse bile bir ara gazetede okuyup merak ettigim Felafel House'a gidemedigim icin hayiflanmistim.Herhalde Istanbul'dan uzak ve ac bir halime denk gelmis olacak fazlaca bir beklentiye gittim Talimhane'deki bu bufemsi felafelciye.Yanima felafelin adini bile duymamis kardesimi ve kuzenimi de almamsa daha buyuk hata olmus.Onlar daha bastan mekani gorunce burun kivirdilar,ama dogrusu ben de tahminlerimin cok altinda bir servis ve ortamla karsilastim.Ustune bir de yanimdakilerin ne humusun ne de felafel sandwichinin kokusunu begenmeyen yuz ifadeleri eklenince tum hevesim kacti.

Mekana dair tum guzel yorumlara ters bir tecrubeydi benimkisi bugun.Humus fena olmamasina ragmen yaninda gelen pide buz gibiydi.Felafeli de durumle istedigim halde normal doner pidesi ile getirdiler lavas kalmadi diyerek.Felafelin kendisi de benim Amerika'daki derme catma bufelerde yediklerimden daha guzel degildi.Hatta bizim Temple'daki Ali's Middle Eastern'da sipsak hazirlananlar daha guzeldi.Burada servis asiri yavasti ustune ustluk.Demek ki neymis;insan internet ya da medyadaki yorumlara pek de itibar etmemeliymis.Zaten Ramazan boyunca pek bir hevesle okudugum Istanbul'un 'en'leri listeleri de cok ozenle hazirlanmis gibi gelmedi bana.Iste,gazeteler sayfa doldurmak icin cogunlukla Istanbul'da ve tek tuk de diger sehirlerde nerede ne unlu olmussa onu yazip yeni yetmelere fikir veriyor.
Bugun bir kez daha anladim ki en iyi kanaat insanin kendi tecrubesine dayanarak olusturdugu soz konusu yeme,icme ve gezme olunca.Medyanin ipiyle kuyuya inilmedigini bir kez daha anlamis oldum...

Ramazan mi Seker mi?

2008-09-29T04:39:00.010-04:00

Basbakan ortaya bir laf atip toplumu,en azindan medyayi,bir konuda tartistirma konusunda mahir.Tam uc cocuk meselesi kapandi derken Ramazan Bayrami'na seker bayrami denmesini elestirdi ve bayramin tatil olarak algilanmasindan duydugu rahatsizligi dile getirdi.

Medyada bir kac isim 'cocuklugumuzdan beri seker diye bildigimiz bayrama seker demenin nesi yanlis' diyerek lafi uzerine alinsa da yine ayni algilama yanlisina dusuldugunu dusundum ben.Yanlis su: Icinde yasadigi,buyudugu belli ve cok dar cevreyi Turkiye'nin butunu sanmak.Halbuki Turkiye, Nisantasi ve Cankaya'dan,gidilen okullar da Isik Lisesi ya da TED Koleji'nden ibaret degil.

Bu dar bakis acisi maalesef bizim medyada daha yaygin bir hastalik.Halbuki yaptiklari icin geregi medya mensuplari ve kose yazarlari daha bir gozu acik ve 'durum tespiti' konusunda daha basarili olmali.Sonda soyleyecegimi basta soyleyeyim: Elbette kimse kimseyi bayrami nasil tanimlayacagi konusunda zorlayamaz.Isteyen Ramazan desin,isteyen seker.Ne var ki tercihimiz ne olursa olsun ortada soyle bir sosyolojik gerceklik var: Turkiye'de bayrami Ramazan'la birlikte bir butun algilayanlar bayrama Ramazan demeyi tercih ederken,dini sadece kulturel bir oge olarak gormek isteyen ve isin ibadet yonunu onemsemeyenler seker derler.Elbette iki grup arasinda gecisler ve istisnalar vardir.Yani her seker diyen icin bayram oncesindeki koskoca bir aylik bayram yapma sebebi onemsizdir demiyorum,ama bayramin neden kutlandigini insan bir dusunse zaten seker degil de Ramazan denme sebebini anlar.Seker deme egilimli kesimin bayramda likor ikram etmesi de bize has ironilerden biridir.Bu herhalde bir Yahudi bayraminda kosher olmayan yiyecek ikramindan farksizdir.Zira 30 gun boyunca affedilmek umuduyla oruc tutan ve affin kutlamasini yapan bir Musluman'a,dine gore haram olan bir seyi tam da bayramda ikram etmek ne akla hizmettir baska bilinmez.Ha eden etsin,icen icsin elbette,ama sapla samani karistirmadan ve 'tespit'leri yerli yerinde yaparak...

Bu tartisma aslinda gerektiginden fazla bile uzadi (tam da simdi Lufthansa'dan 'Seker' Bayramini kutlayan bir email geldi).Basbakan'a bu konuda 'gicik' olanlar medyada cok ki mesela normalde okurlarinin sadece 'bayramini' kutlayan hocam Soli Ozel bile 'Seker' deme ihtiyaci hissetmis Pazar gunku yazisinda.Hasan Bulent Kahraman her zamanki gibi sagduyulu yaklasmis konuya ve seker-Ramazan sigliginin otesine gecmis bir aydina yakisir sekilde.

Aslinda sadece bu tartisma bile Turkiye'nin kendine ozgur ve sekilci modernlesme anlayisini yansitmasi acisindan ilginc.Hep soyledigim gibi Turkiye incelenmeye deger bir ulke,ama keske biraz daha derinlesebilsek hep beraber...

Bana gelince,Ramazan'i onemsedigim ve bayram gunlerini Ramazan'da topladigimiz odullerin sonucu olarak algiladigim icin benim acimdan elbette Ramazan Bayrami bu bayram gunleri bazen siradan gunlerden bile daha monoton gecse bile.

Diger turlu ortada hic bir sebep yokken hadi seker,tatli yiyelim diye bayram yapmaya kalkmak deliye hergun bayramdan farksiz olurdu herhalde...Yine de 'ev' baklavasi tatmadan gecmemesini umdugum bir bayram diliyorum herkese.Hakiki tarafindan,icinde kutlama icin sebep barindiracak,ama sekerle de taclanacak bir bayram...

Devlet Memurlugunun Dayanilmaz Agirligi

2008-09-26T10:43:00.003-04:00

Yillarca devlet burokrasisinin adeta ayri bir sinif olusturdugunu,Cumhuriyet’in –aslinda Ittihatci doneme dayanan zihniyetin-kendini devletin ve her turlu hakkin dogal sahibi goren bir burokratik elit yarattigini okuduk,bu durumun ozellikle demokrasi uxerindeki olumsuz etkilerinden sikayet edip durduk.Simdiye kadar bu konudaki tum bilgilerimin teorik oldugunu Ankara burokrasisine bir tarafindan dahil olmus biri olarak daha iyi idrak ediyorum.
Devlet memuru olmak hele bir iki nesil oncesine kadar ayricaliklmis.Rahmetli anneannemin gecmis yillari bir masal tadinda anlattigi sirada kendisini isteyen bir hakim olduguna gururla vurgu yapmasi ya da torunlarinin illa ki memur olmasini istemesi bosuna degilmis.Devlet memuru olmak bir anlamda istikrarli ve hic bir kosuldan etkilenmeyen geliri,lojman vs. imkani ve daha da onemlisi bir zamanlar getirdigi prestijle insanin ‘hayatinin kurtulmasi’ anlamina geliyormus.Bosuna degil ‘karsi devrim’ lafini agzindan dusurmeyen ve Menderes’le birlikte baslyan cizgiye husumet besleyenlerin genellikle ‘memur sinifi’ndan cikmasi…
Devletle ve memurlukla ortalama vatandasin kurmasi gereken bagdan ote bir ilgisi olmamis’ ailesi ‘serbest meslek’cilerle dolu (Cem Yilmaz’in bu konudaki esprilerini duymanizi tavsiye ederim)ve simdiye kadar hep ‘otonom’ bir hayat surmus biri olarak memuriyetle ilgili ogrendiklerim beni sasirtmaya devam ediyor.Siyaset bilimi metinlerinde ve kitaplarda ogrendigimiz ‘makro’ duzeyde seyler degil bahsettiklerim.Memur olmanin gunluk yasamdaki etkisinden bahsediyorum.Mesela devlet bir yandan yurtdisina cikislarda vize derdinden memurunu kurtararak ona bir ayricalik saglarken ote yandan adeta bir kayisla boynundan tutuyor.Zira memurlarin yurtdisina cikarken izin almasi,hatta gidecegi yerin adresini belirtmesi gerekirmis.Yani ‘privacy’ mrivacy hak getire!Ben acaba gercekten boyle bir izin gerekli mi,saka mi bu diye dusunurken aslinda sehirdisina cikarken bile izin gerektigini ogrenince bir yasima daha girdim.Hani biri bizi gozetliyorla yarisiyor neredeyse devlet-memur iliskisi.
Kisaca devlet memuru deyip gecmemek ve ‘guclu devlet gelenegi’ ve ‘burokratik elit’ ifadelerine itibar etmek lazim.Memurluk ve onu olusturan zihniyet bilinmeden Turkiye’nin anlasilamayacagina kani oldum artik.Butun bu agirligin yaninda komedilerde hep duydugumuz ‘memura hakaret’ ve onun sonuclari durumu var ki onu bilahare arastirmak istiyorum.Bakalim daha ne ilginclikleri var devlet memurlugunun…

Arjantin Caddesi Ayrimcilari ve Yahudi Aczimendileri

2008-09-24T16:32:00.005-04:00

Bu aksam Big Chefs'te bir iftar sonrasi Arjantin Caddesi'ndeki Starbucks'taydik bir arkadasimla.Bunda ne var yazacak demeyin hemen.Normalde gayet siradan bir eylem olsa da eger yaninizda basiortulu biriyle boyle mekanlara gidiyorsaniz sanki tuhaf bir sey yapiyormussunuz gibi bakislara maruz kaliyormussunuz.Arkadasim bu ayrimci ve kaba bakislara alisik oldugundan böyle durumlarda isi espriye vurup 'don't cry for me Argentina' dedigini soylese de ben sinirlendim ve hani belki Ingilizce anlarlar diye 'why are people staring at us?' dedim tecahul-i arif yaparak.İnanci gereği başını örten genç bir kadına sanki uzaylıya bakar gibi bakışlarını dikenler belki azicik utanmistir umuduyla...O bakislarda 'senin burada ne isin var,burasi bizim alanimiz'i okumak o kadar mumkundu ki insanlarin kendisi gibi gorunmeyeni bu derece otekilestirme potansiyeline hayret ettim.Hem de paylastigimiz o kadar ortak seye ragmen! Ulke,dil,kultur,mizah say sayabilirsen...Isin tuhafi basini orten herkesi ayni kefeye koyanlar kucumsedikleri ve belli yerlere girmeye bile layik gormedikleri insanlarin kalibresinden ya da dunya olcegindeki basarilarindan bir haber.Hos,bir insanin insan muamelesi gormesi icin basarili olmasi sart degil elbette.Neyse,o isin bambaska bir boyutu...

Boyle bir aksamin ardindan eve gelip de linkteki habere rastlayinca halimiz tam ibretlik demeden edemedim.Taha Kivanc'in bugunku Kulis'te hakli bir alayci uslupla anlattigi ucaktaki Yahudi ayine gosterilen hosgorunun ustune Istanbul'da havalimaninda Ortodoks Yahudiler'in gayet topluma acik bir alanda rahaaat rahat ibadetlerini etmeleri bana neden bu cifte standart dedirtti.Goruntuleri izlerseniz goreceksiniz Yahudiler'in ibadetlerini nasil da rahat,acaba biri gelip bize bir sey der mi tedirginligi olmadan yaptiklarini.Biraz gurultulu de olsa eger o saatte yapmalari gereken bir seyse 'birakiniz yapsinlar' zaten...Gazete hakli olarak bizim medyadaki cifte standarda dikkat cekmis.Zira bizde mazallah biri namaz kilacak alan bulamayip da kenarda kosede sessizce namaz kilsa hemen medya olayi gundeme tasir irtica kontenjanindan.Bununla da yetinmez, neden kaza yapmiyor diyerek fetva vermeye kalkisir.Kimse de kardesim sana ne benim ibadetimden,basima din alimi mi kesildin,ister kaza yaparim ister gunde 15 vakit namaz kilarim demez.Zira daha bastan savunmaya gecer ibadet etme tesebbusunde bulunan kisi.Sonra da bu ulkede tersine mahalle baskisi var diyen fikri linc edilir,bir bakan psikolojik baskidan bahsettigi icin yerden yere vurulur.
Alin size sadece bir gun icinde bizdeki vicdanlara sigmayan ve akil almaz inanc cifte standardi...

Iphone Çılgınlığı ve Avrupa Yakası'na Malzeme

2008-09-24T06:27:00.003-04:00

Bir iphone kullanıcısı olarak insanların bu telefon ötesi cihazın ülkemize gelmesinden duyduğu mutluluğu anlasam da Amerika'yı sadece bu tarz tüketim ve gösterişe dair konularda adım adım takip ediyor olmamız yaraliyor beni.Linkteki habere göre yarın geceyarısından itibaren iphone satışları başlayacakmış belli yerlerde.Neden geceyarısı diye sormadan edemiyor insan.Aylarca bekledikten sonra bir 9 saat daha bekleyemeyecek mi iphonesuz yaşayamayan tikky gençlerimiz?Hadi bunu anladık diyelim,ama gün içinde de müzikli gösterili etkinlikler olacakmış satış öncesinde.Milli bir bayram kutluyoruz sanki!Aslında Amerika'yi bilimsel gelişme,araştırma,sistemin tıkır tıkır -her şey göreceli hayatta- işlemesi gibi konularda da böyle hevesle takip etsek hadi neyse diyeceğim ama burası Türkiye (hepimize malum olan sorunları tek tek sıralamamak için kısaca burası Türkiye demek yeterli diye düşünürken daha fazla kelime ısrafı yaptığımın da farkındayım).
Iphone'un elbette ki Cadde'de (Cadde deyince daima Bağdat Caddesi anlaşılmalıdır) ve Kanyon'da satışa sunulacak olması manidar.Haberin ayrıntılarını okuyunca buradan Gülse Birsel'e ne malzeme çıkar ama diye düşünmeden edemedim.Düşünsenize Şahika'nın iphone ve aksesuarları konusunu nasıl abartacağını ya da Burhan'ın diğer Nişantaşlılar'a aşık atmak için iphone kuyruğuna girişini...Böyle bir talepten elbette Sertaç gibi uyanıklara bol iş doğar haliyle.
Neyse,Gülse Birsel yerine senaryo düşünmek yerine asli işlerime döneyim ben.O nasılsa güzel yazıyor ve nasılsa dizi tutmaya devam ediyor.

Hoş, belki ben de ileride siyasi içerikli bir komedi yazarım.Hani ciddi mafya-siyaset dizileri var da komedi neden olmasın?Bugün bütün sesli düşüncelerimi yazıya dökme günüm galiba.Ben projelerimi kendime saklasam daha iyi olacak internetten cümle aleme ifşa etmek yerine...

Neyse,iphone Nişantaşı,Bağdat Caddesi ve Kanyon ahalisine hayırlı (!) olsun.Bir hafta sonra kilometrekareye düşen iphone sayısını tahmin bile etmek istemiyorum malum mekanlarda...

Ankara ile Mantık Evliliği

2008-09-22T07:15:00.008-04:00

Benim başkentle olan ilişkim mantık evliliği yapanların haline benziyor galiba.Hani gönlünde başka biri yattiği halde aklın gereğini yapıp geleceği ve hayatı için olması gerekeni düşünerek hayatını çok da sevmedikleri biriyle geçirenlerin hali.Bu tür durumlarda mantıken tercih edilen kağıt üzerinde o kadar idealdir ki insanlar zamanla seveceklerini düşünürler tercihlerini.İşte ben de İstanbul'dan her dönüşte bu şehre girerken ister istemez ayni hisse kapılıyor ve aynı soruyu soruyorum kendime: Acaba bu şehri sevebilecek miyim içten bir şekilde bir gün?

Aslında görünürde Ankara'daki hayatımın hiç bir kötü yönü yok.Tam aksine, sevdiğim bir işim ve çalışma ortamım,trafik gibi büyük bir çileden bağımsız yolum ve fiziki şartlar açısından dingin bir ofisim var.Evim de tamamen kendi hakimiyetimin hüküm sürdüğü kişisel cumhuriyetim.Yani aslında şu yaşımda başkent şartlarında olabilecek en iyi durumlardan birindeyim.Yine de her İstanbul'a gidişte bir türlü kavuşamadığı sevgilisinin yanından dönen biri gibi laf ediyorum Ankara'nın insanın-en azından benim-içini kurutan bozkır ve yapay haline...Aslında haksızlık da etmemek lzım,yani başkent gitgide güzelleşiyor,gelişiyor.Şehrin bir suçu yok.Tek suçu İstanbul'la karşılaştırılıyor olması...

İşin ironik yanı ise İstanbul'a gittiğimde de öyle deliler gibi geziyor falan olmamam.Mesela bu haftasonu hem tüm haftanın yorgunluğunun,hem kasvetli ve yağmurlu havanın hem de orucun etkisiyle evden bile çıkmadım desem yeridir.Ve daha ilginci biliyorum ki İstanbul'da sevdiğim bir işim olsaydı dahi trafik vs. gibi faktörler beni çileden çıkaracaktı.Yine de insanoğlu böyle...Elinde olmayan ya da kavuşamadığı ne varsa onun özlemi içinde.

Ben en iyisi mantığımın sesini dinlemeye ve Ankara'nın bana getirdiği artıları düşünmeye devam edeyim.Ne de olsa İstanbul kaçamak yapmak için her daim 450 km ötede de olsa orada...

Tophane'de Bir Sahur Faslı

2008-09-14T03:09:00.015-04:00

Son yıllarda Tophane'de nargile içmenin 'trendy' olduğu malum.Tütün ve tütüne dair ne varsa beni ciddi anlamda rahatsız ettiğinden bir kez arkadaşlarıma eşlik etmek dışında gitmeyi tercih ettiğim yerler arasında değil bu her adım başı nargile kafelerin olduğu semt. Ne var ki muhabbetlerin keyiflisi ve uzunu da ancak böyle yerlerde oluyor nargile,kahve vs. bahanesiyle.
Ben de Ankara'da sevdiğim,ama dar bir üçgende geçen iş günlerinden sonra bir Cumartesi gecesi Tophane'de sahurla fasılı birleştiren bir geceye katılma daveti alınca hevesle kabul ettim.Davet eden Fehmi Koru olunca kim katılıyor diye sormadım bile nasılsa güzel geçeceğinden emin olduğum için.Hakikakten de benim için hoş bir değişiklik oldu.Millete sahur dendiği için ve davetlilerin çoğu da daha çok gece yaşayanlar olduğundan benim gibi erken gidenlerin sayısı azdı.Ben gittiğimde ortamda Fehmi Bey dışında tanıdığım tek isim Nuray Mert'ti.Diğerlerinin de medyadan olduğunu da ilk cümlelerden anlamak mümkündü zaten.Medyadan insanlarla önceden tanışıklık olmasa bile muhabbet başlatmak hiç de zor olmuyor.Biz de davetlilerin çoğunun toplanmasını beklerken kadın erkek ilişkilerinden medyaya,akademik dünyadan edebiyata kadar pek çok konuda muhabbet ettik.
Geceyarısına doğru gruba katılanlar arasında Nihal Bengisu Karaca ve Ahmet Hakan da vardı.Onların arasının bozuk olduğuna dair bir konu açılınca ben gayet sesli düşünerek 'ha şu plaj yazıları' nedeniyle mi dedim.Sanki herkesin bildiği ama söylenmesi sakıncalı bir şey söylemişim gibi bir durum oluştu.Halbuki insan asıl medyadakilerden daha net ve doğrudan cümleler bekliyor imalar ya da varsayımlarla iletişim kurmaya alışık bir toplumda.Neyse, yine medya dünyasından bir kısmını sima olarak tanıdığım kalabalık bir grup oluşunca geceyarısından sonra başladı fasıl asli işi doktorluk olan bir udi önderliğinde.Bu arada,Meksika Sınırı adlı ve benim rastladığım zamanlarda kanal değiştirmeden seyrettiğim programı yapanlardan biri yanıma oturmuştu.Herkesin medya ve yazı çizi dünyasından olduğu bir yerde ismi bile ağırlığa sebep olan bir kurumda çalıştığımı öğrenince tüm gece benimle bu konuda geyik yaptı kitap da yazdığını öğrendiğim ama soyadını bilmediğim Tarık.
Fasıl gayet ağır ve bir kaç kişi hariç kimsenin güftelerini bilmediği şarkılarla başladı.Udiye en yakından eşlik eden ve hatta fasılın moderatörlüğünü yapan Fehmi Koru'ydu.Ara ara cep telefonundan repertuvar bile belirliyordu.
Katılımcılar medyadan olunca ülke gündeminde ne varsa aralardaki sohbetlere yansıdı.İlerleyen saatlerde Akif Beki de aramıza katılınca Doğan Medya-Erdoğan ekibi geyiği kaçınılmaz olarak yaşandı.Kim bu konuda ne yazar üzerine sesli düşünüldü.Duruma uygun şarkı isimleri ve sözleri sayesinde bir ara oluşan sessizlik ve ağırlık geçti çabucak.
Sahur yapmaya yetecek kadar zaman bırakmak için üçte bitti sonuna doğru herkesin açılıp şarkılara eşlik etmeye başladığı fasıl.Tabii bunda ortalama vatandaşın bildiği eski şarkılara geçilmesinin etkisi de vardı.Yemek sırasında bile siyaset ve gündem konuşması eksik olmadı ki benim için bunun hiç bir sakıncası yoktu.Zira böyle bir grubu yakalamak her zaman mümkün olan bir şey değil benim gibi ucundan kıyısından medyaya dahil biri için.
Yediğimiz içtiğimiz bize kalsın diyeceğim,ama pek zahmetli ev yapımı yaprak sarması ve kol böreği güzel muhabbetin üstüne iyi geldi.
Bana hayatın İstanbul'da daha renkli ve esnek olduğunu hatırlatan bu keyifli gecenin tek olumsuz yanı dumanaltı ortamdı.Herhalde son bir yılda maruz kalmadığım kadar çok dumanı içime çekmek zorunda kalmışımdır sadece bir gecede.Acaba yazıp çizme ile tütün arasında adı konmamış ve pozitif olduğu varsayılan bir korelasyon mu var diye düşünmeden edemedim.
Sigara konusunda hangi kesim ve eğitimden olursak olalım ciddi bir zihin devrimine ihtiyacımız olduğuna bir kez daha ikna oldum.
Yine de Tophane'deki sahur faslından sabaha karşı ayrılırken tütün bile keyfimi bozamamıştı.

Cem Yilmaz

2008-09-13T12:51:00.003-04:00

Baslik icin kullanabilecegim her baska ifade klise gibi gelecekti Cem Yilmaz soz konusu oldugunda.Zira adami her seyrettigimde 'super bu adam ya'dan baska bir sey cikmiyor agzimdan.Cem Yilmaz'in yildizinin parlamasi benim universite yillarima denk geldigi icin Istanbul ve Ankara'da aradan cok zaman gecmemis bile olsa gidebildigim tum gosterilerini gormustum.Ve her seferinde de biletler kendisinin de pek bir guzel espri konusu yaptigi gibi pahali olsa da her seferinde adamin aldigi parayi hak ettigini dusunerek ayrilmistim salondan.Ve yine kendisinin pek cok kez dedigi gibi karnim agriyincaya kadar guldugum halde neye o kadar guldugumu tam da hatirlamayarak.Zira o kadar cok konudan konuya atliyor ve her birinden sayisiz guzel espri cikariyor ki insanin onca malzeme icinde 'overwhelmed' olmasi isten bile degil...
Cem Yilmaz'i uzun zamandir canli izleyemedim,ama her kalabalik dost sohbetinde oldugu gibi onun esprilerinden biri acildi gecenlerde ve '10 Derste Anadolu Rock' esprisini bu sayede kesfettim.Gecen gun de kendisi de benim gibi uzun zamandir film seyredememis olan bir arkadasimla DVDcide Cem Yilmaz'in son DVD'sini gorunce baska hic bir seye bakmadik bile.Gosteri cok uzun,benim ise aksamlari vaktim dar oldugundan ancak iki aksama bolerek seyredebildim gosteriyi.Arkadasim uykusuna yenik dusmus, bense yari uyur yari uyanik seyrettigim halde uzun uzun guldurmeyi basardi beni adam.Cem Yilmaz,konudan konuya atlayip sonra cumlelerini basariyla ilk basladigi noktaya baglarken bizden tonla ovgu aldi,hatta adamin istisnai oldugunu bile dusunduk.Insan boyle durumlarda biriyle birlikteyken daha cok gulse de,yani gulme kartopu etkisine sahip olsa da,ben yalnizken de ayni derecede,hatta bazi esprileri hatirlayip hatirlayip tekrar guldum.Hatta zamanim kalmadigi icin ekstra DVDde ne var diye ofiste kapimi kapatip seyrederken de kendimi tutamayip kahkaha attigim oldu.Kisaca,uzun zamandir boyle gulmemistim.Baskasinin esprilerini aktarmak ayni etkiyi yapmasa da ik gundur evdekilere aklimda kalanlari (ozellikle hastane ziyareti) anlatip duruyorum.
Her eve bir Cem Yilmaz luks olsa da her eve gosterilerinin DVDleri lazim aslinda...
Siddetle tavsiye ederim...

Esenboğa

2008-09-12T18:11:00.008-04:00

Ana-baba evinden ayrılalı bir hafta bile olmamasına rağmen bizimkilerle konuşacak o kadar şey birikmiş ki tüm yorgunluğuma rağmen uyumak gibi bir niyetim yok.Yalnız kafam artık ne kadar dağınıksa az önce telefonumu bulamayınca kardeşime arattırdım,valizin içinde çalmaya başladı alet (öyle gelmedim tüm yolu elbette,pılımı pırtımı odama götüreyim derken her şeyi valize atmışım).Ciddi derin bir uykuya ihtiyacım olsa da otobüs yolcu profilinden sonra bir de Istanbul-Ankara uçak yolculuklarına dair izlenimlerime yer vermeden günü bitirmek istemedim.

Esenboğa şimdiki ihtiyacının çok daha üstünde bir kapasiteye ve modern bir görünüme kavuşmuş olsa da dışarıda fark edilmemesi imkansız bir gübre kokusu hakim.Hani kurban satılan alanların etrafında bir koku oluşur ya tam öyle bir şey.Herhalde havalimanı dağınbaşında olunca böyle doğal sonuçları oluyor.

Bu aralar üzerimde garip bir sakinlik hali var.Eskiden tahammülde zorlandığım konularda beni bile şaşırtan bir olgunlukla karşılıyorum.Bu akşam tıka basa dolu uçakta beni hiç ilgilendirmeyen bir koltuk krizi yaşanıyordu ve ben sadece boşuna gerginlik yaşanmasın diye kendi yerimi değiştirip daha arkalarda ve ortada bir koltuğa geçmeyi önerdim.Zira diğer türlü hem koridor tıkanmaya devam edecek hem de gereksiz yere başımız şişecekti birbirini anlamamakta ısrar eden yolcular nedeniyle.Durum kısaca şuydu: Yaşlı bir çift yanyana oturmuşlar,ama aslında ayrı koltuklar verilmiş onlara.Yerin asıl sahibi genç adam koridorda oturmak için ısrar ederken yaşlı amca da 'bu benim hanım,nasıl ayrı vermişler ki'den başka bir cümle kurmamakta ısrar ediyordu.Tam yanımda cereyan eden bu gereksiz krizde genç adamın neden sadece 45 dakika sürecek bir yolculukta böyle bir inat sergilediğini anlayamadım ve çareyi ben arkaya geçerim demekte buldum.Hostes de genç adam da beklenmedik bu tavır karşısında şaşırdılar ve teşekkür ettiler.Yaşlı amca ve teyzenin ise durumu çözmek için daha zamana ihtiyacı vardı ben arkalarda daha kötü bir yere geçerken.
Uçak yolculukları ülkenin tam bir 'örneklem'ini sunmasa da tuhaf insan tiplerine şahit olmak açısından zengin bir kaynak aslında.Eskiden,yani uçağa binmenin ayrıcalık sayıldığı zamanlarda-ki aslında bu öyle çok geçmiş de değil-belli kadın ve erkek yolcu profilinin disina çıkmazdı yolcular.Kadınlar şu anda da çoğunlukla olduğu gibi illa ki LV marka çantalar takan,French manikürlü ve illa ki sarıya çalan röfleleri olan otuz ve üstü tiplerken erkekler de genellikle Ankara'da bürokratik bir işlerini halledip günübirlik gezinin sonunda Istanbul'a dönmekte olan kaliteli takım elbiseli ve hafif göbekli,saçları tamamen dökülmemişse bile çoğunlukla hızla dökülme yolunda olan üst düzey yöneticiler.Zira serbest meslek sahibi olanlar uçağa binmeyi zahmetli görüp kendi son model arabalarıyla gaza basıp 4-5 saatte Ankara'ya gitmeyi daha kolay bulurlar haklı olarak.
Neyse,otobüslerdeki kemikleşmiş ve ideolojik modelden biraz daha esnektir uçak yolcusu.Belki daha çok yurtdışı ve liberal toplum görmenin etkisiyle farklılıklara daha az tahammülsüzdür.Ne var ki buna rağmen uçağa binmiş ve geleneksel kalıpların dışındaki kapalılar hala meraklı ve bazen yargılayıcı bakışlara maruz kalabilir.
Hem otobüs hem de uçaklarda yolcu profilinin tek tipten ve kolayca özetlenmekten uzaklaşıyor olması aslında Türkiye adına sevindirici bir gelişme.Yine de daha çok fırın ekmek var yememiz gereken...

Ozel Hayat?Gizlilik?Onlar da Ne?

2008-09-11T08:34:00.008-04:00

Hayatimi Turkiye'de, kesintiler,gel-gitler olmadan surdurme kararimdan hic pisman degilim.Hatta burada hayatin daha insani ve keyifli oldugunu her firsatta soyluyorum da.Bu kaniya zit durum olusturacak konulardan biri trafik digeri sigara dumanina maruz birakilma ise bir baskasi da ozel hayat-gizlilik,ya da Anglo-Saksonlar'in 'privacy' deyip tumden ozetledigi hale karsi yapilan ihlaller.
Normalde kendimle ilgili gayet net ve acik bir insan olsam da kendi tercihim disinda hayatimla ilgili sorular sorulmasi,hele de dis kapinin mandalinin da disindakiler tarafindan, beni irrite ediyor.Insanlar neden kendilerini dogrudan ilgilendirmeyen insanlarin hayatlarindaki detaylari merak ederler algilayamiyorum.Hadi diyelim meraklarina engel olamadilar,neden insanlari sorulariyla bogarlar?Karsidaki insanin isteksizliginden de mi anlamazlar sinirlari ihlal ettiklerini?

Bu sorulardan en akil almazi insanlarin maaslarinin sorulmasi.Hadi medeni durum sorularini normal gormeye basladim diyelim. Hani millet olarak merakliyizdir insanlarin gelirleri,yasam tarzlari uzerine kendi aramizda yorum yapmaya.Malum zenginin mali zugurdun cenesi durumu.Arada spekulasyon da yapariz 'en az su kadar aliyordur' ya da 'oturdugu evin kirasi daha su kadardir' seklinde.Bu kadarini makul karsilasam da insanlara dogrudan maaslarinin sorulmasini anlayamiyorum.Ben daha en yakin arkadaslarima bile kendileri aciklamadikca sormamisimdir gelirlerini.

Bu 'privacy' -kelimenin tam karsiligini bulamadigim icin mazur gorun- ihlali her nedense memurelerde daha cok gorulen bir hastalik.Artik vakitleri bol oldugundan midir,burokrasinin ataletinde baskalarinin hayatini konusmak zevkli mi gelir bilmem,ama ozellikle devlet bankasi calisani olan ve Engin Ardic'in 'Ankara dudusu' tasviriyle birebir ortusen kadinlar pervasizca sorma egiliminde her seyi.

Mesleki acidan faydasi olacak ve ileride lazim olabilecek bir sinav icin para yatirmam gerekti bir bankaya.Hasbelkader iki uc gun ayni yerden servise bindigim bir kadindi bankada islemimi yapan.Normalde profesyonelce ve YORUM yapmadan isini yapmasi gerekirken bana sinava girip girmedigimden simdi nerede oturduguma kadar sorular sordu.Gonulsuzce ve kisa cevaplar verdigimi fark edince de sanki kabalik eden benmisim gibi bir tribe girdi.Boyle durumlarda ve sadece bu tip insanlara ukalalik etmek gerekir diye dusunmeden edemiyorum,ama henuz bir dahaki sefere susmalarini saglayacak turde cevaplari vermis degilim.Aslinda belki de toplumsal iletisimi guclendirmesi,hatta bir anlamda terapi olmasi bakimindan,faydasi vardir boyle gerekli gereksiz muhabbetlerin,ama dogrusu ben istedigim,konusmayi sectigim insanlarla konusmayi tercih ettigim zamanlarda ozelimle ilgili bilgileri paylasmayi tercih ederim.Cok mu 'Batili' oldum yoksa farkinda olmadan?

Halk Cankaya'da

2008-09-06T09:34:00.008-04:00

Kosk'teki ilk iftar sehit aileleri ve gaziler icin dun aksam verilen yemekle gerceklesti.Son bir yilda kaybettigimiz askerlerin ailelerinin ve gazilerin davetli oldugu iftarin duygusal olarak zor gececegi belliydi.Zira buyuk fedakarliklarla buyuttukleri en degerli varliklarini terore kurban veren insanlarin acilarina ne kadar ortak olmaya calissak da ates dustugu yeri elbette daha cok yakiyor.
Yemek sonrasi Cumhurbaskanimiz ve esinin masalari teker teker dolasmasinin yaninda her masada bizlerden birer temsilci de vardi.Ben yerimi alir almaz misafirlere hosgeldiniz dedim ve sohbeti baslatmak icin onlarin yaralarini daha da kanatmadan ne konusabilirim diye dusundum bir sure.Neyse ki memleket neresi sorulari her zamanki gibi kurtarici oldu ve daha sonra neredeyse ic dokme seklinde gelisen sohbeti baslatti.Benim masamda yuzunden keder,gozunden yas eksik olmayan bir anne ile onun yerine sorulara cevap veren esi, bacaklarini kaybetmis iki gazi ve iki cocugu oldugu halde esini kaybetmis,buyuk ihtimalle benden kucuk bir kizla sehit olan kocasinin babasi vardi.Dogrudan kayiplariyla ilgili bir soru sormamaya ozen gostersem de ne is yaptiklarini sordugum zaman bile konu ogullarini kaybettikleri zamana gelince onlarin da benim de gozlerim yasardi.Pek cok sehit ailesi gibi dun aksamkilerin cogu-eger hepsi degilse-maddi olarak zor sartlarda yasayan insanlar.Buyuk kayiplari yetmezmis gibi bir de gecim derdi ile ugrastiklarini dusunmek aci verdi bana.Iki gaziden birisi bana siyasetten medyaya,mayin sorunundan Istanbul'da calistigi zamanlara kadar her seyi anlatti.Anladim ki aslinda bu insanlarin en cok ihtiyaci olan,dinlenmek,sorunlarinin onemsendigini hissetmeleri ve adam yerine konmak.Dun de Cumhurbaskanligi sehit ailelerini,kilik kiyafet ayrimi yapmadan, Kosk'e davet ederek vatandasin muhatap alindigini gosterdi.Zaten olmasi gereken de buydu elbette.Yani,vergileriyle,sehit verdikleri cocuklariyla bu vatani ayakta tutan insanlar zaten asil sahibi Ankara'daki tum makamlarin da.Ne var ki simdiye kadar halk devletin tebaasi gorulurken insanlar da bunu adeta dogal karsilamislar.Yasli teyzelerin agzindan dokulen 'ruyamda gorsem burada olacagima inanmazdim' sozleri ancak bu sekilde anlasilabilir zaten.Salonda aslinda Turkiye'nin-tum olmasa bile-cok dogal bir yansimasini gormek beni sevindirdi.Insanlar o kadar olduklari gibi gelmislerdi ki yasli bir amcanin salvarla,bir teyzenin terlikle geldigini bile gordum.Kesinlikle yargiladigim sanilmasin,tam aksine halkin Cankaya'ya erisebilir olmasi bana sadece umut verdi.
Bizim masada zaman gectikce buzlar eridi ve insanlar iclerinden geldigi gibi konusmaya basladi.Bir amca once yavas servisi yadirgadi ve ana yemek servis edilirken 'evde olsam simdiye caya gecmistim' dedi.Yanindaki adama catal-bicaklari gostererek 'daha bitiremedik catallari' dedi.Gazilerden biri bana askerlige karsi degisen bakis acisini anlatirken 'ablacim' diye hitap etmeye baslamisti bile.Hakli olarak,atesin sadece dustugu yeri yaktigindan sikayet etmeye devam etti.
Tek tek masalari dolasan Cumhurbaskanimiz ve esine herkesin soylemek istedigi bir sey mutlaka vardi.Istekleri ve sorunlari olanlar icin teker teker notlar aldik.Halkin Cumhurbaskanimiza teveccuhunu anlamak icin dunku tabloyu gormek bile yeterli olurdu.Gecenin sonunda herkes kendisini durdurup sarilmak,konusmak istedi.
Kisaca,dun aksam halk Cankaya'daydi duygusal yogunlugun belki de en fazla oldugu etkinliklerden birinde...

Yorumsuz

2008-09-05T08:29:00.003-04:00

Haftanin son gununun Ramazan'la birlesirken tam da ibadetin ruhuna uygun bir bicimde insana kendini aciz ve onemsiz hissettirdigi bir zaman diliminde dunyevi meseleler,iktidar kavgalari ve ego mucadeleleri daha da anlamsiz geliyor.Aslinda insan bu kadar fani ve yasi ve esrarlari bizim mini minnacik idrakimizi astigi kainatta gelip gecen milyarlardan biri olarak aslolanin kisi oldukten sonra basit,ama icten bir 'iyi insandi' ifadesinin oldugunu aklindan cikarmamali, ama iste hayati ve insan olmayi zorlastiran da butun bu gaile ve anlamsizlik,daha dogrusu oyun icinde, aslolani unutma ihtimali.

Simdi bu kadar 'agir' ve 'spirituel' takildiktan sonra linkini verecegim yazi alakasiz gibi durabilir,ama ben okurken aklimdan gecen duygular insan dogasinin niteligine yonelikti hep.Bir de ulkemizin degismeyecekmis gibi duran hukuksuzluk siciline...

Neyse,guya yorum yapmayacaktim degil mi?Yazi zaten kendi kendini anlatiyor,ama bana hatirlattigi iyi-kotu,hak ve hukuk mucadelesinin insan varoldukca devam edecegi.Bu saflasmada insanin gercekten kazananlar arasinda olup olmayacagini belirleyen ise hangi tarafta yer aldigi...

Pek mesaj kaygisi guden bir yazi oldu,ama artik manevi agirliga verin:)

Mehmet Altan'dan Simdi Artik Tahliye Bekliyorum:

Ne Cumhurbaşkanı Abdullah Gül’ün yarın gerçekleşecek olan tarihsel Erivan ziyareti...

Ne de Türkiye’nin büyük övgü aldığı Şam’daki Ortadoğu gündemli 4’lü ‘istikrar için diyalog’ zirvesi...

Ben müstakbel ‘İkinci Şemdinli’ Vaka’sındayım... Önce bizim gibi ‘hukuksuzluğun’ esas olduğu bir ülkede hukuk adına küçük ve masum bir sorum var...

Önceki gün...

Genelkurmay Başkanlığı’nın internet sitesinde yer alan açıklamada, ‘3 Eylül 2008 günü saat 11.30’da Kocaeli ili Garnizon Komutanı Korgeneral Galip Mendi, Kandıra Cezaevi’nde tutuklu olarak bulunan Emekli Orgeneral Şener Eruygur ile Emekli Orgeneral Hurşit Tolon’u ziyaret etmiştir’ denildi.

O sırada aklıma gelmedi...

Ama sonra hatırladım...

Eğer söz konusu hukuk ise ‘sanık iki orgeneralin ziyaret edilememesi’ gerekirdi... Çünkü ‘ziyaret yasağı’ vardı... İlk delinen bu ‘ziyaret yasağı’ oldu...

* * *

Biz çabuk unutuyoruz...

O nedenle 22 Ağustos tarihli ‘Hurşit Tolon ve Eruygur’a Ziyaretçi Yasağı’ başlıklı haberi bir daha anımsatayım:

‘Ergenekon davası kapsamında tutuklanan eski Jandarma Genel Komutanı emekli Orgeneral Şener Eruygur ve İstanbul eski Birinci Ordu Komutanı emekli Orgeneral Hurşit Tolon’un milletvekilleri tarafından ziyaret edilmesi savcılık kararıyla yasaklandı.

Edinilen bilgilere göre, CHP İstanbul Milletvekili Prof. Dr. Nur Serter, avukat eşliğinde geçtiğimiz hafta Tolon ve Eruygur’u ziyaret etmek için tutuklu bulundukları Kandıra’ya gitti. Prof. Dr. Serter’in Eruygur ve Tolon’la görüşme talebini Cezaevi Savcısına ileten avukatına ‘olumsuz’ yanıt verildi. Savcı, Tolon ve Eruygur’un avukatları dışında milletvekilleri de dahil ziyaretçi yasağı uygulandığını bildirdi.’

* * *

Dün Radikal Gazetesi’nde okudum: Tutuklu ve hükümlülerin kimler tarafından ziyaret edilebileceği konusu Cezaevleri Tüzüğü’yle düzenleniyormuş...

Cezaevindekileri ziyaret etmek için arada kan bağı bulunması gerekiyormuş...

Eğer kan bağı bulunmuyorsa, Cezaevleri Tüzüğü’nün 128. maddesine göre Cezaevi Savcısı’na dilekçe vermesi gerekiyormuş...

Ayrıca... Bu dilekçeye, görüşecek kimsenin neden görüşmek istediğini ayrıntılı bir biçimde yazması gerekiyormuş...

Cezaevi Savcısı’nın izin vermesi halinde görüşme gerçekleşiyor.

Burası Türkiye olduğu için...

Herkes gülümsemeyle de karşılasa ortada bir yasak ve tüzük var... Bunlar herhalde ‘çiğnensin’ diye imal edilmedi?

* * *

Daha önce cezaevi savcısı görüşme taleplerine, görüşme yasağı nedeniyle ‘olumsuz’ yanıt verirken, görüşmeci korgenerale neden ‘izin’ verdi?

Cezaevleri tüzüğü ‘kan bağı bulunmuyor’ ise görüşmeye cevaz vermiyor... O halde, ‘görüşmeci korgeneral’ dilekçe yazdı mı, yazdıysa ‘görüşme nedeni’ neydi? Hukuk ya var, ya yok... ‘Bazen var, bazen yok’ olur ise, ne olur? Dün söyledim, ‘İkinci Şemdinli’ olur...

* * *

Bu arada ‘terörle’ mücadeleyi ilk hedef alan TSK’nın, ‘Ergenekon Terör Örgütü’ sanıklarını ziyarete gönderdiği ‘ziyaretçinin’ adı ilk ‘Kutlu Cinayeti’yle duyulmuş’...

Hürriyet’in haberi şöyleydi:

‘Korgeneral Galip Mendi, Özel Kuvvetler’de uzun yıllar görev yaptı.

1992-1994’de Özel Kuvvetler Komutanlığı Okul Komutanlığı yaptıktan sonra 1996’da KKTC’de Sivil Savunma Teşkilat Başkanlığı’na atandı.

Kıbrıslı gazeteci Kutlu Adalı, 23 Mart 1996’da yazdığı bir yazıda ‘St. Barnabas baskınını gerçekleştirenlerin kullandığı beyaz Renault Toros’un Sivil Savunma Teşkilatı’na ait olduğu doğru mudur?’ sorusunu yöneltti.

Sivil Savunma Teşkilatı’na eleştirilerini sürdüren Adalı, 6 Temmuz 1996’da Lefkoşa’da evinin önünde öldürüldü. Bu cinayetle ilgili suçlamalar yöneltilen Mendi, Türkiye’ye döndükten sonra 1997’de Özel Kuvvetler Komutan yardımcılığı yaptı, sonra da tuğgeneralliğe terfi etti.

Mendi, 2003 yılında Ledra Palas’ta özel bir oturum gerçekleştiren Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nden (AİHM) bir heyetin Kutlu Adalı cinayeti ile ilgili sorularını yanıtladı.

Cinayetle ilişkisi olduğu iddialarını reddeden Mendi, 2002’de Türkiye’ye döndü.

Mendi, sürekli terfi alarak korgeneralliğe yükseldi.

AİHM Türkiye’yi, ‘Kutlu Adalı cinayetini yeterli ve etkin biçimde soruşturmadığı’ gerekçesiyle 95 bin Euro ödemeye mahkûm etmişti.’

* * *

Aslında, yazının bu noktasına geldiğimde... Yazının da, yazıyı uzatmanın da ‘manalı’ olmayacağı kanaatine vardım...

‘Terör’ mücadelesinden ‘Ergenekon Terör Örgütü’ davası sanıklarına kurumsal destek...

Savcı’nın ‘ziyaret yasağının’ delinmesi... Cezaevi Tüzüğü’nün de muhtemelen yok sayılması...

Parlamento üyesine çıkmayan ‘ziyaret izninin’, bu kez TSK üyesine çıkıvermesi... ‘Korgeneral ziyaretçinin’ kimliğiyle ilgili basındaki şaibe haberleri...

Denetimindeki bir bölgedeki Kutlu Ada cinayeti ‘iyi araştırmadığı’ için Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nde mahkûm olan bir devlet...

* * *

Bu tablodan hoşnut olan var ise beri gelsin... Şimdi ben ‘cezaevindeki orgenerallere’ tahliye bekliyorum... Çünkü buralara yaraşan ‘evrensel hukuk’ değil...

Düpedüz ‘Şemdinli’...

* * *

Tüm sanıkları, emekli olmuş askerler başta olmak üzere tahliye edin... Hatta Şemdinli türü yeniden bir üst rütbeden geri döndürün... Hem de takdirname verin...

Savcıyı da meslekten men edin... Bizim ‘devlet geleneğine’ yaraşan budur... Kutlu Adalı Cinayeti’ni aydınlatmadığı için evrensel hukukun mahkûm ettiği zihniyetin Ergenekon’a nasıl bakmasını istiyorsunuz ki?

Turkiye'de Ramazan

2008-08-31T14:43:00.008-04:00

Amerika'ya denk gelen bes Ramazan'in ardindan,tum tek duzeligine- hadi ruhsuzluguna demeyeyim alinanlar olabilir diye simdi- ve Ankara'yi benim icin haftasonlari cekilmez kilan yalnizligima ragmen bu mubarek zaman diliminde Turkiye'de olmak guzel olacak.Gecen seneki korkunc iftar ve sahurlar sirasinda bir sekilde programimi Ramazan'da Turkiye'de olacak sekilde ayarlama karari aldigimi hatirlasam da Ankara'da olacagimi tahmin edemezdim.Hayatimin Amerika'dakinden cok farki yok aslinda is disinda,ama yine de insan burada Ramazan'in geldigine dair isaretleri gorebiliyor en azindan.Hic bir sey olmasa ney sesleri icinde husu katilmaya calisan,ama bana sadece ikiyuzlu gelen gazetelerin Ramazan promosyonlari var.Insanlar ayni derecede dindar olmak,hatta dindar olmak zorunda degil.Ne var ki Turkiye'de ozellikle medyada,dindar olmayana dindar degil tespiti yapmak bile alinganliga yol aciyor.Gecen sene yabanci bir gozlemci basortu ve dindarlik arasinda bir iliski kurmustu da yemedigi laf kalmamisti bizim 'merkez' medyanin temsilcilerinden.
Halbuki mesele insanlara dindar olmama kadar olma ozgurlugunu de tanimak ve secimlerinden dolayi insanlari baski altinda tutmamak.Bizde ise tuhaf bir iki yuzluluk yillardir ozellikle Ramazan'da ortaya cikar.Anlayamayanlar icin tekrar edeyim,kimsenin dini umursamak gibi bir zorunlulugu yok, ama tutarli olma sorumlulugu var hele toplumu yonlendirme pozisyonundaysa.

Islam cemaat halinde yasanmasi tavsiye edilen bir din olsa da sonucta inanca dair meseleler kul ile Yaratici arasinda.Ne var ki bizim ortu gorunce ocu gormus gibi olan,namazi eger gencler ve egitimli insanlar kiliyorsa bir tehdit olarak algilayan ve yilin 11 ayi bu tur 'eylemleri' ihbar havasi icinde haber yapan medyamiz her ne hikmetse Ramazan gelince bir dindarlik haline burunuyor.Haliyle bu ne perhiz bu ne lahana tursusu dedirtiyor.Bu sartlar altinda insan Turk medyasina golge etme,baska ihsan istemez demekten baska care de bulamiyor...

Ramazan'da Turkiye'de olacak olmama sevinsem de buyuk aile sofralarindan ve birlikte yapilan sahur ve iftarin keyfinden cogunlukla uzak olacagimdan fazla beklentiye girmemeliyim belki de...

Bu zaman dilimini onemseyen herkese kiymetini bilip ugurlarken tadi damagimizda kalacak bir Ramazan diliyorum...

Değişim

2008-08-29T04:27:00.010-04:00

Hayatın her alanında ama en çok da siyasette sihirli bir kelime değişim.Sadece bana değil milyonlarca insana umudu, ataletten ya da statükodan kurtuluşu çağrıştırıyor olmalı ki kim bu sözcüğü samimi olarak kullandığına kitleleri ikna edebilirse onun bahtı açık oluyor siyasette.
Değişimin ağzına ve kampanyasına şu sıralar en çok yakıştığı isim Barack Obama.Zira onun özelliklerine sahip birinin Amerika'da başkan adayı olmasi bile değişimin ta kendisine işaret ediyor.Doğrusu dünyanın öteki ucunda yaşanan bu adaylık heyecanı beni bile olumlu etkiliyor.Zira Amerika gibi bir ülkenin nasıl bir anlayış tarafından yönetileceği dünyanın her tarafındaki insanları etkiliyor.
Günlerdir Amerika gündemini meşgul eden Demokrat Parti Kongresi'nde heyecanlı anlar yaşandığı belli.Karı-koca Clintonlar'ın Obama'ya açık destek vermesi ve Bill Clinton'ın Allah vergisi hitabet yeteneğini bir kez daha konuşturması akılda kalanlar arasında.Elbette tecrübeli-bu yaşlı kelimesinin euphemism yapılarak kullanılan hali gibi geliyor bana artık-Delaware senatorü Joe Biden'in başkan yardımcısı adayı ilan edilmesi de.Yasemin Çongar'ın geçen gün yazdığı nedenlerle çok doğru bir seçim olduğunu düşünüyorum Biden'ın.Başkan ve yardımcısının geçmişlerinin ve hitap ettikleri kitlelerin tamamlayıcı olması ise gereken Obama-Biden bu kalıba gayet uyuyor.En önemlisi de devlet ve dış politika konusunda tecrübesizlik eleştirilerini boşa çıkarıyor Biden gibi bir seçim.
Obama'nın adaylığı kabul konuşmasını,daha doğrusu ekranlardan yansıyan gösteriyi, CNN'den gecikmeli olarak izlerken Amerikalılar bu işlerin gösteri ve allama pullama kısmını çok iyi biliyor diye düşünmeden edemedim.Belli ki bu kongre sadece ilk zenci başkan adayını çıkarması açısından değil, üstü açık bir futbol stadında yapılması açısından da ilkti.Yaklaşık 80 bin kişinin önünde,dakikalarca süren bir alkış ve 'yes we can' sesleri arasında adaylığı kabul ediyorum dedi Barack Obama.Kameralar arada gururla kocasını seyreden ve büyük ihtimalle aktif ve güçlü bir First Lady olma kumaşı taşıyan Michelle Obama'yı gösteriyordu.Denver'daki kongreyi Times Meydanı'ndan izleyenleri gösteren dev ekranlar, gaza getirici country tonlu Amerikan müzikleri ve birbirlerine atıfta bulunurken bize abartılı gelen el kol hareketleri yapan politikacılar resmi tamamlıyordu.
Obama'nın konuşmasında detaylı bir program yoktu elbette.Zaten son derece duygusal ve tarihi böyle bir konuşmada artık sembol haline gelmiş değişim,Amerikan rüyasi,mavi-kırmızı değil,birleşik Amerika gibi ifadelerin kullanılmasından doğal bir durum olamazdı.Her Amerikalı gibi konuşmasını kendi hayatından,ailesinden ve illa ki büyükanne ya da babasından bahsederek süsleyen Obama'nın konuşmasının bence en güçlü yanı neden McCain'in değil de kendi anlayışının iktidarda olması gerektiğini örneklerle açıkladığı kısımlardı.En güzeli de bunu rakibini rencide etmeden,hepimiz bu ülkeyi seviyoruz vurgusunu yaparken ortak paydaları öne çıkararak yapmasıydı.Bunu yaparken farklılıklar ve politika farkının sebepleri de otomatik olarak vurgulanmış oldu.
Obama'nın konuşması belli ki çok özenle hazırlanmıştı,ama Amerika'ya dair pek çok şeyde olduğu gibi öne çıkan ve akılda kalan görsel yanlar oldu bu resmi adaylık açıklamasında.Evet,yapabiliriz sloganıyla değişim vaad eden ve sadece kendisi bile değişimin tezahürü olan Obama'ya bakalım ne kadar teveccüh gösterecek Amerikan halkı...

Türkiye'nin Zencileri ve Acı

2008-08-28T09:03:00.013-04:00

Ülkemizin geleceği konusunda umutlu olsam da bazen bu ülkenin en çok 'okumuş'larının sergilediği otoriter tavırlar acaba fazla mı iyimserim dedirtiyor bana.Geçen gün tanışıklığın ve ortak bir kaç tanıdığın ötesinde bir alakam olmayan,büyük ihtimalle kendini çağdaş bir zihne sahip sayan birinin Amerika'da başörtülülerin içinde bulunduğu bir organizsyona dair fotoğraflara yaptığı yorumlar beni hem çileden çıkarttı hem de üzdü.
Tipik 'vay efendim bizi böyle mi tanıyacaklar' tepkisi özetle bahsettiğim sanki tek bir Türk tipi ya da herkesin takip etmesi zorunlu tek bir yaşam tarzı varmış gibi...Ne desem değişmez diyerek umudu kestiğim ve en iyisi bu saçmalıklarla zaman harcamamak dediğim bir noktada Taha Kıvanç'ın şu yazısında verdiği Balçiçek Pamir linkine tıklayınca içim acıdı bir kez daha.
Neden diye soruyorum ben de kendime.Nasıl olur de bir cins insan kendisi gibi olmayanın varlığından rahatsızlık duymak bir yana,bu duygu ve tepkiyi normalleştirebilir?Nasıl bir zihin yapısı farklı olma sebebi ne olursa olsun,kendisine zarar vermeyen,sadece farklı gözüken birine hakaret etme hakkını kendinde bulabilir?Ve bunu nasıl olur da 'çağdaşlık'la bağdaştırabilir?İşin en ilgincu Pamir'in yazısında bahsettiği olayların bu ülkenin Batı'yla en çok teması olan,sözde en çok eğitimli-okullaşma anlamında elbette-kesiminden çıkması.

Linkini verdiğim yazıları okuduktan sonra Türkiye'nin zencileri bunlar işte demekte haksız mı insan?Ne farkı var bu psikolojik saldırıların zencilere yapılandan?Ve acaba mahalle baskısı diye yaygarası koparılan şey aslında tersi yönde işlemiyor mu?Böyle dendiğinde hemen 'canım kimin namazına orucuna karışılmış' cevabı refleks olarak gelir 'entitlement' sendromundan mustarip şahıslardan.Evet,teoride kimse kimsenin ibadetine karışmamaktadır,ta ki ibadet eden,yani dindarlığını hayatına yansıtmayı tercih etmiş erkek ve daha çok kadınlar 'görünür' olmadıkça.Yani daha çok eğitim,daha güzel ve sosyal bir yaşam talep etmedikçe,hastanede doktor değil de hastabakıcı,adliyede avukat değil de temizlikçi oldukça ya da yemek yemeye Paper Moon'a değil de ne bileyim Hacı Bozan'a gittikçe problem değil.Benim analizlerine pek güvendiğim gayrimüslim bir tanıdığım 'elbette kapalı bir sevgilim olsa Sunset'e gidemem onunla' diyerek herkesin bildiği ama nedense inkar ettiği gerçeği dile getirmişti bir kez.

Bu ülkede ne zaman kapalı olanların da kapalı olmayanlarla aynı hak ve özgürlüklere sahip olduğunu içtenlikle benimsersek ancak o zaman gerçekten açık ve çağdaş bir toplumdan bahsedebileceğiz.

Acaba nasıl anlayabilir 'sözde' modernler modernliğin tam da tek bir yaşam biçimini dayatmak olmadığını?Yoksa umutsuz vakalardan mı bahsediyoruz?

Hep aynı sorunlardan bahsediyor ve tekrara düşüyormuşum gibi hissetsem de maalesef tablo bu...

Turkiye'nin Renkleri

2008-08-21T04:40:00.005-04:00

Son zamanlarda iyice aktiflesen Turk dis politikasinin son girisimi ilk kez duzenlenen Afrika Zirvesi idi malum.Uc gun suren zirvede ev sahipliginin ardindan isin bana dusen kismi bitince ustlerime Ankara'ya donmeli miyim diye sorarken yukarilardan biri Bogaz'a nazir bir oteldeki kapanis yemegine 'anani da al git' deyince dun aksam davetli kontenjanindan yemekte bulduk kendimizi.Yemek kisminin benim icin cok renkli gecmeyecegini tahmin ediyordum isin resmiyeti ve tanidiklarin azligi nedeniyle.Yine de Disisleri ve bizim oradan bir kac asina sima gormek iyi oldu.
Benim asil bahsetmek istedigim yemegin oncesindeki Colors of Turkey,yani Turkiye'nin Renkleri dans gosterisi.Ben daha resmi tonda Turkiye'yi tanitacak bir sunum beklerken Anadolu Atesi turunce cok eglenceli ve guzel bir dans gosterisiyle karsilastim.Normalde oyun,dans hele de folklorun uzun surenleri beni baysa da-cabuk bunalan ve yerinde duramayan bir insan oldugum malum-dun bir saatten uzun suren gosterinin bir iki dakikasinda dikkatimin dagilmasi disinda hepsini keyifle seyrettim.En onemlisi de gosterinin adinin icerigiyle ne kadar ortustugunu dusunmeden edemedim.Hatta daha ileri giderek bu kadar zengin bir kulture,cesitlilige sahip olan bir ulkem oldugu icin gurur duydum.Kendimi ulkeme ve birlikte yasadigim topluma karsi her zaman sorumlu hissetsem de bir dans gosterisi sirasinda bu duygularin ve bu ulkeyi ileri goturme isteginin bu derece kabarmasi ilgincti dogrusu.Bosuna mehter gaza getirmiyormus eskiden ordulari.Saka bir yana,gosteri sadece mehter ya da semazenlerden olusmuyordu.Turkiye'nin kulturunu olusturan Karadeniz'den,Ege'ye, Roman havasindan Kafkas danslarina kadar her seyden basarili ornekler vardi.Salondaki Turkler'den havaya girip arada sarki-turku sozlerine eslik edenleri duymak mumkundu,ama Afrikali misafirler de begenilerini bol bol fotograf cekip gosteriyi kayda alarak ortaya koydular.
Colors of Turkey gosterisini kim hazirladiysa tebrik ediyor ve yurtdisinda Turkiye tanitimi yapan dernek,kurum ne varsa onlara bu dans toplulugunu da listelelerine almalarini tavsiye ediyorum (cok mu Hincal Ulucvari bir cumle oldu yoksa???)
Yemek de klasik resmi bir davet olsa da mekanin guzelligi,Bogaz'in havasi ve Fransizca-Ispanyolca ve arada da Ingilizce soylenen canli sarkilar geceyi kurtardi.Biz cikarken Afrika'nin adini ilk kez duydugum ulkelerinden birinin devlet baskani 'bana kitap al' (!) adli (Fransizcasini bakmadan yazamayacagim) sarkiyi soyluyordu sahnede,hem de bir sarkicidan geri kalmayacak guzellikte bir sesle.

Kisaca,bir kez daha ne kadar guzel bir ulkemiz ve derin bir kulturumuz oldugunu hatirladim,ama bunlarin bize verdigi avantajlari tam anlamiyla kullanmaktan hala uzagiz icimizdeki anlamsiz cekismeler sayesinde...
Ben yine de umutluyum uzun vadede...

New Commentary

2008-08-18T02:28:00.004-04:00

My new commentary-on Turkish politics as usual-is published in today's Today's Zaman.
Except for a tiny 'of the Republic' addition of the editor following the 'good ol' days'...I think s/he did it to clarify the meaning.Yet, I'm not totally comfortable with the slight change in the meaning.
Anyway,any feedback and comment is more than welcomed.

Turkey’s domestic chains
by
SEVGİ AKARÇEŞME*

The famous phrase of the real estate business location, location, location could well apply to politics as it has a tremendous impact in both fields. However, as far as Turkey is concerned, it seems that location has been both a curse and a blessing.
Turkey's location was its most important asset during the Cold War, providing the country a relatively comfortable position as the unique and pre-determined conditions of the era did not require Turkey to devise a foreign policy independent from the realities of the Cold War. Turkish foreign policy, whose boundaries were set by the establishment at large, was immune from change and the impacts of the governments in power. Thanks to the notorious state vs. government distinction within the Turkish political system, the elected officials were expected to be in charge of day-to-day governing issues as well as keeping the economy afloat. Whether it was the lack of a mature liberal political culture and the unchallenged acceptance of the dominance of the establishment or the incompetence of the already shaky and unstable coalition governments that marked the 1990s, Turkey could not live up to its potential and completely wasted a decade. A brief, but influential exception to this period in the aftermath of the Cold War was former President Turgut Özal's proactive foreign policy, abandoned with his death in 1993.

Political instability -- and the subsequent economic crises that it triggers -- was never an exception in Turkish politics. However, prior to the national elections of 2002, people's mistrust in the capability of civilian politics and the frustration with the deteriorating economic situation were at their peak. Under such circumstances it would be unrealistic to expect Turkey to be engaged more in foreign policy issues, let alone take advantage of its unique features. Not surprisingly the electorate punished the political parties of the time and gave a green light to the newly established Justice and Development Party (AK Party) in 2002.

What was surprising, though, was the AK Party's proactive attitude in foreign policy and the EU in particular. Not only the "zero problem with neighbors" policy that the AK Party government adopted, but also an unorthodox approach as compared to governments of the past, especially in terms of the Cyprus issue -- an issue that has been a deadlock for decades -- were courageous steps challenging the traditional red lines of "state" policy as well as the establishment. Although the government seemed to show signs of complacency -- especially in terms of EU reforms -- during times of domestic turmoil and elections, it seemed to come back stronger as far as foreign policy initiatives are concerned, the most recent example being in the aftermath of the Constitutional Court decision to not ban the AK Party. However, the threat of closure undoubtedly caused ambiguity in all aspects of political life.

Current initiatives by President Abdullah Gül to assume an active role in mediating the troubled relations between Iran and the Western world coupled with Prime Minister Recep Tayyip Erdoğan's recent visits to both Russia and Georgia could give us an idea about the extent of Turkey's possible impact on the region when managed successfully. Expectedly, in addition to its always-emphasized identity, the growing self-confidence of Turkey in foreign policy issues is in parallel with its growing economy and ties to the rest of the world. For a more prosperous and globalizing Turkey, the stakes in the region are higher. Indeed, the very decision of the court not to close the AK Party -- while keeping the sword of Damocles over it -- is evidence of the higher stakes involved. Although the initial tendency of the establishment was to close the party, the opposite decision could be evaluated as an outcome of a rational cost-benefit analysis carried out by the court. The anti-democratic nature of the attempt aside, it was evident that Turkey could not have afforded such a huge political gap, given the lack of an alternative.

The decision relieved the majority of the people, including genuine liberal democrats since the natural expectation in the post-closure case was more democratization. Not only because AK Party needs to democratize as it is a matter of survival for the governing party, but also because in a more democratic and transparent Turkey in which the rule of law is above all connections and secret organizations, it would be much harder to plot against civilians, terrorize institutions and kill people randomly without the risk of punishment as in the "good ol' days" of the republic. Although the Ergenekon case -- involving a shadowy criminal network with alleged links to various groups and individuals in the state hierarchy suspected of plotting to topple the government -- unfolds with ever shocking details while we face the risk of developing a relative indifference, the government does not live up to the expectations towards a more liberal country. Apparently, the efforts to make a new constitution are off the table along with expectations for a new law governing political parties and a new law on elections.

It seems that while Turkey is adopting an unprecedented proactive foreign policy on all fronts led both by the president and the prime minister, the government turns a blind eye to the status quo. Clearly, a harmonious relationship between the presidency and the government is a plus, but not sufficient in the long run. Despite its potential, unique location and social identity, Turkey once again suffers from its domestic chains. The governing AK Party might want to act cautiously for obvious reasons, but it should also realize that coming to terms with the status quo will turn the party itself into an estate of the old. The AK Party's -- and consequently Turkey's -- only choice is to embrace the EU reforms stronger and democratize.

Lovers of democracy in Turkey should unite, as they have nothing to lose but their chains.

*Sevgi Akarçeşme is an independent political analyst. sevgistanbul@gmail.com

Ezberbozan Bir Kitap: Hesaplaşma

2008-08-13T10:19:00.003-04:00

Neşe Düzel'i benimle aynı yaşlarda çocuk olanlar o yaşlarda biri için sakallı ve gözlüklü ciddi bir adamdan öte anlam taşımayan Ahmet Altan'la siyah bir stüdyoda Kırmızı Koltuk'a oturtup sordukları sorulardan hatırlıyorlardır muhtemelen.Aklım biraz daha ermeye başladığında Neşe Düzel'in de tıpkı Ahmet Altan gibi statükoyu sorgulayan ve cesur yaklaşımlarını takdir etmeye ve takip etmeye başladım.
Hesaplaşma adlı kitap Neşe Düzel'in gazete sohbetlerinin toplamı da olsa okunmaya ve bence saklanmaya değer bir belge niteliğinde.Elbette bir kitapla insan allame-i cihan ya da her konuda fikir sahibi olamaz,ama Hesaplaşma,Türkiye'de netameli ve zıt fikirlerin çekiştiği ne kadar konu varsa o konuda konuşulabilecek ilk isimlerle yapılan sohbetleri içeriyor.Kemalist moderneşmeden İslam'a,Kürtler'den Alevilik'e kadar Türk siyasetinin fay hatlarını oluşturan konularda ezberbozan düşünceleri ve argumanları okuyorsunuz.
Ben iyi bildiğimi ya da tekrar tekrar aynı şeyleri okuduğumu düşündüğüm konularda bile altı çizilmeye değer satırlara değil,sayfalara denk geldim Hesaplaşma'da.
Kitabı okurken sohbet edilen kişinin ehil ve açık sözlü oluşu kadar soru soranın da ne kadar önemli olduğunu fark ettim bir kez daha...
Ezberbozan görüşlerle dolu bu röportaj demetini Türkiye'de olan bitenin altında esas mesele ne sorusuna cevapları konuşma dili kolaylığında bulmak isteyen herkese öneririm.

Oligarşi Heveslileri Meydanda

2008-08-13T03:08:00.005-04:00

Her sabah olduğu gibi işe hazırlanırken bir yandan haberlerdeydi kulağım.CNN Türk'te eski YÖK Başkanlarından Kemal Gürüz'ün rektör seçimleri için yeni bir sistem önerdiği haberini duyunca ne diyor diye daha bir dikkat ettim.Şimdiye kadar sistemden bir şikayeti olmayan, intihal yaptığı kanıtlanmış Ergenekoncu 'prof'ların rektör olduğu bir dönemde görev yapmaktan rahatsız olmamış Gürüz, her ne hikmetse şu anda sistemin zararlı olduğunu ve Cumhuriyet karşıtı kadroları göreve getirdiğini iddia ediyor.
Şu an seçmenin akademik kadro,nihai karar makamının Cumhurbaşkanlığı olduğu yöntem ne derece ideal tartışılır elbette,ama Gürüz'ün önerisi ibretlik bir kafa yapısını ortaya koyuyor.Adam 21 kişilik bir kurulun rektör adaylarını belirlemesini öneriyor.Yani şimdilerde bir nebze hesap verilmesine,seçime dayanan sistemin tamamen atamaya dönüşmesini istiyor.Tarafsız olması için bu kurul Türkiye Bilimler Akademisi üyelerinden oluşacakmış.Öyle de bu üyeleri diğerler insanlardan daha ehil ve hak sahibi kılan ne?Bu adamlar resmen oligarşik bir sistemin hayalini kuruyor,daha doğrusu şimdiye kadar pek çok kilit noktada devam eden otoriter yapının bozulması karınlarını ağrıtıyor.E makul ve mantıklı bir kılıf bulunamayacağı için bu çağdışı zihniyete,Atatürk ve Cumhuriyet her zamanki gibi kalkan olarak kullanılıyor ki kral çıplak deme ihtimali olanlar 'gerici' yaftasını yiyebilsin gerektiğinde.

Sistemden sadece kendi çıkarları zedelendiğinde şikayetçi olmayanların bilimadamı sayıldığı bir ülke olduğumuzda galiba gerçek çağdaşlıktan bahsedebileceğiz.Ne acı ki Türkiye'de kendi kendini aydın ilan edip dünyaya sırtını dönmüşlerin akademisyen diye ortalarda dolaştığı bir tabloyla uyutulduk yıllarca...

Bebek Yüzler de Aldatırmış

2008-08-12T05:24:00.005-04:00

Amerikan Başkan aday adaylarından ve 2004 seçimlerinde John Kerry ile birlikte yarışan Kuzey Carolina eyaletinin en bilindik politikacısı demokrat John Edwards'ın da karısını aldatanlar kervanına katıldığını,hem de bunu biraz profesyonelce bu işlere aşina gözüken bir kadınla yaptığını öğrendiğimde tuhaf bir hayalkırıklığı yaşadım.Beni uzaktan bile ilgilendiren bir yönü yok elbette bu konunun,ama her nedense bu biraz bebek yüzlü,temiz güneyli çocuk izlenimi veren ve Amerikalı politikacılar içinde Hollywood'un çizdiği başkan adayı profiline en yakın olan adamdan beklemiyordum herhalde böyle bir vaka.Aslında,şaşkınlığımın nedeni adamın karısı kanserle çetin bir mücadele verirken verdiği destek, ergen bir çocuklarını kaybettikten sonra küçük iki çocuk daha dünyaya getirmeleriydi galiba.Hatta bir gençlik fotoğraflarını bir de şimdiki hallerini görünce,bu adam iyi hala bu derece bağlı karısına diye düşündüğümü hatırlıyorum (bu arada,karısı 4 yaş büyükmüş adamdan).Ne yazık ki Edwards da güce ve paraya sahip adam sendromundan kurtulamamış.Aslında adamın karısını gerçekten sevdiğine ve pişmanlığında samimi olduğuna da inanıyorum.Ne var ki kendisinin de dediği gibi politikayla uğraşınca gücün cazibesine kapılmamak,biraz narsist ve egoist olmamak neredeyse mümkün değil,tabii Yaratıcı'yla sağlam bir bağınız yoksa ve dünyadaki önemsizliğinizin farkında değilseniz...Bu sadece inancı sağlam adamlar aldatmaz anlamına gelmiyor,ama özellikle para,güç ve bunlara sahip adamların peşinde koşmayı meslek edinmiş kadınların bu kadar fazla olduğu bir ortamda herhalde erkekleri durdurabilecek tek fren kendilerini takip eden bir medya olmasa bile sürekli izleyen biri olduğunu bilmek olabilir.

Hoş, Edwards da yaptığının temel değerleriyle çeliştiğini söylemiş.Bu ne perhiz bu ne lahana turşusu demek kolay olsa da aslında adamın nedametine inanıyorum ben (farkındayım ikinci kez inandığımı söyledim adama).Elbette hayatı bu kadar gözönünde olan bir politikacının bu tuzağa düşmesi daha büyük bir ahmaklık,ama insanız ve insanlar aptalca hatalar yapabiliyor.Hatta bazen değerlerine bağlı kalabilmek için daha çok savaşanlar daha çabuk yenilebiliyor böyle durumlarda.Edwards'ı aklayacak değilim,zaten Türkçe bir yazıda biri onu savunsa nolur,savunmasa nolur.Adamın ihanetini elbette onaylamıyorum,ama anlayabiliyorum sanki.

Böyle durumlarda hep olduğu gibi ilk üzüldüğüm karısı oldu.Kadın zaten nükseden bir kanserle uğraşıyor ve küçük çocukları var.Sonra inşallah aldattığı kadının çocuğu Edwards'ın değildir dedim sanki bana neyse.Zaten son durumu da takip etmiyorum,bizim yerimize Amerikalılar fazlasıyla maruz kalıyorlar bu konuda gereksiz bilgi kirliliğine.

Ne diyelim,ahir zaman dedikleri bu olsa gerek...

Herseye Ragmen Istanbul'da Hayat Var

2008-08-06T17:27:00.003-04:00

Eskiden Turkiye sinirlari icinde oldugum halde Istanbul'dan bir ay hem de yoklugunun farkina cok da varmadan uzak kalacagimi soyleseler inanmazdim,ama her seyin bir ilki vardir.Bazen tipki sevdiginiz insanlardan biraz uzak kalmanin iyi geldigi gibi sevdiginiz mekanlardan da uzak kalmak gerekir ki hem kiymetini anlayasiniz onlarin hem de biraz mesafeli ve objektif bakabilesiniz...
Istanbul'a adim attigim ilk dakikalarda bir takcisi sinirlerimi gerince Istanbul'a hosgeldin Sevgi dedim.Annem bile tadimlik Ankara gunlerinde oradaki taksicilerin cok daha kibar olduguna hukmetti.Neyse,normalde yoldan geldigi gun insan-herhalde insanlarin cogu boyledir diye genelleme yaptim,ama zararsiz bir genelleme oldugu icin beis gormuyorum-disari cikmak yerine evde kendine gelmeyi tercih eder,hele de nemli bir Agustos gunu,ama bu kez surpriz bir email alinca apar topar hazirlanip tekrar ciktim disari.
New York'tan uzun zamandir gorusmedigim bir arkadasim sadece bir kac gunlugune Istanbul'daymis.Yer ve zaman secimini ona biraktim misafir sayildigi icin.Ortakoy'de The House Cafe'de bulusalim deyince belki Bogaz'in McDonalds'i gibi oldugundan ya da benim asinaligimdan ilk tercihim olmayacak bu semte gittim kostura kostura.Bu arada,Istanbul'da taksilerin daha ucuz,daha dogrusu daha az pahali, olduguna ikna oldum.
Her neyse, her zaman oldugu gibi tam vaktinde bulusma yerindeydim.The House Cafe'nin iskelenin yaninda hep gorup de hic gitmedigim o yer oldugunu gorunce ha burasi orasi mi dedim kendi kendime.Ankara'dan sonra Istanbul'da hele de Bogaz'a nazir her yer guzel gelirdi mutlaka,ama bana beklerken bir kac dakika denizi seyretmek bile iyi geldi,Istanbul bir baska dedirtti.Yalniz The House Cafe ve onun gibi mekanlara arada gitmek guzel olsa da neden bana sicak gelmediklerini hatirladim.Bir kere insanlari aptal yerine koyarcasina pahali.Elbette insanlar mekana ve isme para veriyor,bunun farkindayim tabii ki de,insan essek yuku para aldigi bir salatayi bari taze ve duzgun malzemeden yapar demeden edemedim.Arkadasim da zaten Amerikan standartlarinda servis beklentisi icinde oldugu icin servisi begenmedi.Ben de ona bolca Turkiye'de oldugunu hatirlatmak zorunda kaldim.Yine de gereksiz pahali bir hesaba gereksiz fazla bahsis birakmis olduk (ya da ben fazla mi alistim memur kenti ve zihniyetine???).

Biz ayrilirken is cikisi 'happy hour' yapmaya gelmis gibi gozuken ve biraz da fazla gosteris meraklisi kucuk gruplar daha yeni geliyordu.Yine de muziklerden,atmosferden ve belki biraz kozmopolit yapidan olacak-Slav'a benzer yabanci bir garson kiz vardi mesela- sanki New York'u animsatan bir ortam olusmustu aksama dogru.

Bizim icin yemek de-hele ben bu ara biraz dikkat etmeye basladigimdan-mekan da bahaneydi.Istanbul'un guzelligini kendimize hatirlatsak da konusacak o kadar konu birikmisti ki zaman nasil gecti anlamadik.Ben bir kac yil oncesine kadar birlikte cokca takildigimiz bir arkadasimla ilk kez Turkiye'de bulusmanin keyfiyle eve donerken Ortakoy'de sinir bozucu hale gelmeye baslayan trafige ragmen rengarenk ve cesit cesit insanlari gorunce Turkiye'nin kalbi gercekten Istanbul ve hayat gercekten burada diye dusunuyordum...

Ankara-Istanbul Yolcu Profili

2008-08-06T15:32:00.003-04:00

Universitede neredeyse her haftasonu Cuma Ankara'dan yola cikar, Pazar mumkun olan en gec saatte donerdim.O zamanlar ucak biletleri gercekten pahali oldugundan -ki simdi bile Esenboga dagin basinda oldugu icin hala zahmetli ucak yolculugu-cogunlukla otobusle olurdu bu gidis gelisler.Ilk tercihim Ulusoy olsa da Varan'la da giderdim ikisinin de Bilkent'e servisi oldugundan.Uzun zaman sonra gecen bir gunduz yolculugu yaptim Ankara'dan Istanbul'a.Bu kadar yil icinde sasirtici derecede iyi gelismeler olmus dogrusu.Uclu rahat koltuklar artik siradan neredeyse gerci,ama otobuste internet baglantisi olmasi ve bir de ustune telefonla konusmanin serbestligi etkileyici ozelliklerdi.Tin tin gelmek bile beni pek rahatsiz etmedi yetismem gereken bir yer olmadigindan olsa gerek.Yalniz bahsetmek istedigim otobusun ya da yolculugun degil de yolcularin ozellikleri.Teknoloji anlaminda cok sey degismis,ama insan profili ayni.O derece ayni ki bir ara insanlari gozlemlerken dudagima bir gulumseme yerlestigini bile fark ettim.

Bahsettigim Ankara-Istanbul yolcu profili,ama buyuk ihtimalle ozellikle Varan'a has prototipler bunlar.Ozellikle gunduz boyle molali yolculuklari tercih edenler 50-70 yas arasi emekli teyze ve amcalar oluyor.Amcalar titiz giyimli,kibar,ama mesafeli.Teyzeler de otobuste olsalar bile saclari yapili gibi,dudaklarinda pembe ya da kirmizi rujlari her daim olan ve ozel liseden emekli ogretmen gorunumunde insanlar.Bu yasli grubuna bir de calisan,ust-orta gelir duzeyinde olan,ama cesitli sebeplerle ucagi degil de otobusu tercih etmis 30larinda kadinlar ekleniyor.Okul zamani bu profile elbette universite ogrencileri de dahil etmeliyiz.Yalniz yas grubu ya da cinsiyeti ne olursa olsun bu yolcularin ortak ozelligi belki digerlerini diken ustunde tutacak olcude kuralci ve fazlasiyla kibar olmalari.Hani benim gibi normalde kurallara kendiliginden riayet eden biri bile aman bu teyze,amca ya da kendisine dokunmadiginiz surece fazlasiyla kibar tiplerden ters bir bakis yememek icin dikkat ediyorsa vardir ortada ismi konmamis bir gergin ortam diye dusunmeden edemiyorum.

Bu yolcu tipinin diger bir ozelligi de neredeyse hepsinin ilk gazete tercihinin Hurriyet olmasi.Maalesef ulke konusundaki fikrini sadece Hurriyet'ten edinen insanlar derken kast ettiklerim bu tarz 'egitimli' insanlar.Hurriyet'in kendileri icin fazla yavan ve sig oldugunu dusunenler ise Cumhuriyet olmadan evden cikmayanlar.Buyuk ihtimalle fikirlerinin en dogru oldugundan suphe etmeyen ve herkesin bir gun kendileri gibi tehlikelerin farkinda olacagina inanan bu yolcu tipleri gazeteyi bastan sonra 'religiously' okuyorlar haliyle.

Genelde Varan'da ya da ucakta gordugumuz Isanbul-Ankara yolcu tipinin okudugu kitaplar da tahmin edeceginiz gibi Remzi Kitabevi'nde ya da D&R'da cok satanlar raflarinda ne goruyorsaniz onlar.Yani populer biyografiler,tarihte gercekten var olup olmadigi belli olmayan sultanlar ve onlarin muhtemelen ask hayatlari ve de Soner Yalcin ya da diger populist arastirmacilarin kitaplari.

Son olarak, bu yolcu tipinin kendisine hizmet eden host ve/veya hosteslere belki karsisindakini incitmemek icin fazlaca hassasiyet gostererek asiri kibar davrandigini da eklemeliyim.Elbette bu nezaket karsilikli ve aslinda iyi bir sey de olsa bana biraz yapaymis gibi geliyor.

Kisaca,Istanbul-Ankara arasi yolculuklar gitgide kolaylasip keyifli hale gelse de yolcu profili degismiyor...

Ergenekon'a Dair

2008-08-03T17:35:00.005-04:00

Ergenekon cetesini siradan vatandaslar olarak,en azindan ismen,sadece iki yildir biliyor olsak da sanki trafik kazasi,teror ve diger Turkiye'ye has abukluklar gibi hayatimizin bir parcasi oldu.Hal boyle olunca her gun bir yenisi ortaya cikan baglantilari ve delilleri kaniksar,siradan haberler gibi okur,hatta daha vahimi pek de detayli okumadan gecer olduk.Turkiye'nin yakin tarihindeki kirli camasirlari temizler,hatta buyuk tasinma temizligi yapar cinsten bir operasyon boyle bir riskle karsi karsiya,en azindan kamuoyunun gozunde:kaniksanma ve alisma refleksi.

Aslinda ucunun nereye gittigi hala belli olmasa da cok derin oldugu anlasilan Ergenekon cetesi bu ulke topraklari uzerinde yasayan ya da yasamasa bile 'ne olacak bu Turkiye'nin hali' diye efkarlanan herkesi birebir ilgilendiren bir dava.Zira 'bir ulkenin talihi bu kadar mi kotu olur' ya da 'neden butun bu olmayacak olaylar silsilesi bizim ulkemizde gerceklesir' seklindeki isyanlarimiza karsi bir aciklama ihtimali dogdu.Bazilari-elbette siradan ve masum vatandaslardan bahsediyorum-hakli olarak 'yahu her sey mi Ergenekon'la baglantili' diye soruyor.Hatta bazen sanki film senaryosu gibi geliyor olaylar ve iliskiler zinciri,ama eger bir ulkenin kisa tarihinde en olmayacak darbeler,kardes kavgalari,kamplasmalar,fail-i mechuller,bitmeyen irtica yaygarasi,bolunme paranoyasi ve bunlarin ustune her daim tuz biber olan ekonomik krizler bitmek bilmiyorsa ortada bir tuhaflik,daha dogrusu ortaligi karistiran bir el var demektir.Benim Turk siyasetinde gorunmeyen el faktoru derken kast ettigim de bu aslinda.Hadi diyelim tum hukumetler kotu,tum politikacilar sahtekar,tum burokratlar vasat...Oyle olsa bile su ulke sadece kendi haline birakilsaydi bile butun bu calkantilar,nereden nasil patlak verdigi belli olmayan provokasyonlar olur muydu?

Gelismeleri herkes gibi medyadan-o da bu konuda yarasi olmadigi icin gocunmayan bir kismi elbette-takip eden biri olarak oyle dort basi mamur ve temellenmis tahminlerim yok bu cete davasinin gidisati konusunda,ama en azindan bu cografya uzerinde cikarlari olanlarla onlarin icimizdeki isbirlikcilerinin yillardir ulkemizi karistirdiginin farkinda olunmasi bile bana iyi bir uyanis gibi geliyor.Gecen gun Gulay Gokturk'un yazdigi gibi, artik 'laik' kimligi ile one cikmis birine bir sey oldugunda hemen 'murteciler'e uzatilmayacak isaret parmaklari ya da ikinci bir Gazi Mahallesi utanci yasanmayacak.Zira artik bu oyun kolay kolay tutmaz,ama elbette mesele piyonlari degil,yonlendirenleri,azmettiricileri bulup cezalandirmak ki isin zor kismi bu zaten...

Artik nolur henuz bu topraklarda dogmus ama daha omrunun ikinci on yili dogmadan 'bu ulkenin talihi budur,degismez' kanisina vararak caresizligi ogrenmis nesiller yetismesin.Biz de Serdar Turgut'un gecen gun hakli olarak omrunu bosa gecirmis,kendini kullanilmis hissettigi insanlar sinifina dahil olmayalim.Bizim icin de tren kacmadan artik 'normal' yani Ergenekonsuz,Gladyosuz,hukukun ustunlugune ictenlikle inanilan ve herkesin hesap verebilir oldugu bir ulkede yasama luksune eriselim...Bunun icin de Ergenekon'u kaniksamamak; kaniksatmak ve unutturmak,tipki Susurluk gibi hasiralti etmek isteyenlere karsi tepki gostermek gerek.

Hadi Turkiye ya,kir bu kez seytanin bacagini!

Memur Zihniyeti

2008-08-03T12:18:00.002-04:00

Gecen hafta hayatindan memnun olmayan bir memurun dunyaya karsi hincini vatandaslardan cikarmasina dogrudan sahit olmak beni ciddi ciddi dusundurmus ve hatta basimi agritmisti.Evet,bizim devlet dairelerimizin cogu ideal calisma ortami olmaktan uzak,sartlar zor,maaslar tatmin edici degil,ama kimse de kimseyi zorla memur yapmiyor.Tam tersine issizligin en buyuk mesele oldugu ulkemizde somurtarak,insanlara ters davranarak,saat doldurma endisesi icinde isini yapan(!) meymenetsiz memurlarin-ki bunlar genellikle kadin oluyor-yerini almaya hazir yuzbinlerce insan vardir.O nedenle nedir sanki bu baslarina silah dayanmis gibi calisma durumlari diye sormadan edemiyor insan?

Turkiye aslinda zaten sirf istihdam yaratmak icin gerekli gereksiz her ise bir memurun atandigi bir ulke.Ornekleri dogrudan gorme firsati yakaliyorum Ankara atmosferine girdigimden beri.
Bu durumun belki farkinda bile degil ozellikle vatandasla birebir muhatap olan memurlarin cogu.Bir de elbette performansa gore degerlendirme,rekabet ya da musteri memnuniyeti gibi kavramlar olmadigi icin sahken sahbaz oluyorlar.Gecen hafta ASKI'de yasadigim sinir harbi sonrasi ulkenin bu hantal burokratik yapisi uzerine ciddi ciddi dusundum.Bir kere abonelik ya da diger islemlerin online yapilmamasi buyuk eksiklik,ama bunlar bilgisayara devredilirse o egosunu ve hadi daha acik soyleyeyim ezikligini tatmin etmek icin acisini vatandastan cikaran memurlara ne is kalacak?!Sonra bu islere kesinlikle bir rekabet ve isini kaybetme riski girmeli ki ceki duzen versin insanlarin gitmekten imtina ettikleri bu resmi daireler kendine.Elektrik,su gibi hizmetlerin hepsi olmasa bile bir kismi ozel sirketlere verilebilir ve sirket mantigi ile isletilebilir bu kurumlar. (Istanbul'da kismen yapiliyor sanirim bu ama zihniyet cok da degismis degil sanirim).

Amerika'da da kar kavraminin cok baskin olmadigi islerde musteriye muamelede dusus goruluyor,ama yine de bizdeki kadar vahim degil durum.Ben acaba bizde de bir memur isini halletmek icin acele ettigi,ozen gosterdigi bir vatandasa 'size baska nasil yardimci olabilirim' der diye merak eder ve genel halimizi dusunurken su haberde 'en problemli insanlar memurlar' diyen icimizden bir yabancinin yorumunu okuyunca bu zihniyetten sikayetimi kayda gecirmem gerek dedim.

Galiba Turkiye ne cekiyorsa en ust duzeyden en alta sistemi esir almis memur zihniyetinden cekiyor.Neyse ki bu hantal sisteme ragmen gelisen ve dunyayla butunlesen ve dinamik bir ozel sektorumuz var da biraz kurtariyoruz pacayi.Yine de vatandasina adam gibi davranan ve temel hizmetleri modern standartlarda dagitan bir devlet/burokrasimiz olmadikca adam olmayacagiz...

Yorumsuz

2008-07-31T06:25:00.003-04:00

Sinsi bir migren atağının neredeyse 24 saatimi zehir ettiği yarı hayal yarı gerçek bir zaman diliminden sonra kendimi yeni doğmuş gibi hissetsem ve sağlığın en değerli varlığımız olduğunu hatirlasam da üzerimde hala bir sersemlik var.Böyle durumlarda tarih,gün,saat kavramları bile kalmıyor insanda.O nedenle günüme renk katan bir Engin Ardıç yazısına yorumsuz yer vermek istiyorum.Yorum gerektiren olay ve konuların bitmediği bir ülkede yaşadığımızın farkındayım,ama şu an çok da umrumda değil açıkçası.Sağlıktan ötesi yok...

Uçalım Uçuralım

Cumhurbaşkanıyla başbakan bir evde buluşup beş saat kadar görüşmüşler...
Aydın Bey ile "küçük Aydın'ın" yani Zafer Bey'in gazeteleri ve de gazetecileri kıyametleri koparıyorlar... Bu olay şaşkınlık yaratmış.
Çok ayıp. Hiç koskoca cumhurbaşkanı, bir başbakanla görüşür mü? Alt tarafı başbakan... Kim oluyor bu adam? O koltuğa terfi etti de mi geldi? Alt tarafı cahil halk torba torba kömür aldı da seçti.
"Belki de çimdik mantı yemişlerdir" diye bir laf çıktı, o daha da ayıp. Hatırlanacağı üzere, Atatürk mantı yemezdi, daha ziyade kurufasulya ve pilav tercih ederdi.
Sen sarmısaklı mantıyı üstünde pul biberiyle tereyağıyla kaşık kaşık bir güzel gövdeye indir, sonra da koksun... Yakışıyor mu? Devletin zirvesini kokutmaya ne hakkınız var? Yiyecekseniz "mantarlı fileminyon" gibi alafranga şeyler yiyin bari... Biri Kayserili, öteki Kasımpaşalı... Bari Misak-ı Milli sınırları dışında kalmış bir yerde doğsaydınız, tercihan Avrupa kıtasında... Ya da Malatyalı olsaydınız da kayısı yeseydiniz, kimse ağzını açamazdı! Leblebi de uyar ama bunun sarı leblebi mi yoksa sakız leblebisi mi olması gerektiği konusunda ulema arasında ihtilaf vardır, henüz açıklığa kavuşturulamamış bir meseledir.
Bu görüşmeyi niçin köşkte yapmamışlar da "cumhurbaşkanının eniştesinin" evinde yapmışlar?
Bilindiği gibi, Atatürk ile İnönü gizli görüşmelerini Ulus Meydanı'nda heykelin dibinde gerçekleştirirlerdi. O tarihte Kuğulu Park henüz icat edilmediğinden, oraya gidemediler. Kızılay'da Piknik'e takılmak da ne yazık ki henüz mümkün değildi.
Ayrıca "gizli görüşme" de ne demek canım, devletin zirvesinde gizlilik mi olurmuş? Hani nerede kaldı şeffaflık? Utanmadan bu ülkenin gizli servisi bile var, açın kapılarını halka!
Bakınız, 2003 tarihli bir MİT raporunda "Ergenekoncu" olarak adı geçen Deniz Baykal bile, "bir cumhurbaşkanı gizli görüşmez" demiş, ondan iyi mi bileceksiniz? İktidar ne yapacağını niçin muhalefete sormuyor, onun uygun göreceği şekilde davranmıyor?
Hem "enişte" de ne demek? Atatürk'ün eniştesi mi vardı? Çankaya Köşkü'nde oturanın öyle enişte, bacanak, kayınço, elti, dünür, görümce, emmioğlu falan gibi "banal" akrabaları olmayacak. Manevi kızı olabilir. (İşin matrağı, Atatürk'ün gerçekten de bir eniştesi olmuştur, kız kardeşi Makbule Atadan'ın kocası Mecdi Boysan!)
Mecdi Bey'in mantı sevip sevmediğini, Makbule Hanım'ın ağabeyine ve eşine ne pişirdiğini bilemiyoruz, tarihçiler yazmıyorlar.
Acaba AKP'nin kapatılması meselesini mi görüşmüşler? Buna ne hakları varmış? Cumhurbaşkanı bu durumda tarafsızlığını yitirirmiş.
Öyle ya, bir cumhurbaşkanı, iktidar partisi kapatılıp hükümet de istifa ederse ne olur, ne yaparım sorusunu sormayacak, bunu başbakanıyla tartışmayacak. Bu endişeyi bürokrasiye bırakacak. Cumhurbaşkanının ne önemi var, "memleketin gerçek sahipleri" çeksinler tasasını... Üstelik cumhurbaşkanı AKP kökenli... Taraflı... Belki bilmezsiniz, tarafsız cumhurbaşkanları Atatürk ve sonra da İnönü dönemlerinde CHP'nin başında Abüzittin Zırtıloğlu adında bir politikacı bulunmaktaydı... Tarihçiler yazmadılarsa onların sorunudur.
Buluştukları semtin adı da kelek... Çukurambar! İnsan şöyle Emek'te falan buluşur da olaya sosyal içerik katar... Ya da temiz hava şehri Oran'da, çevreci olsun...
Büyük Aydın'ın ve Küçük Aydın'ın adamları iyice uçmuşlar, "her ikisi de istifa etmeli" diyorlar...
Fırçayı da yiyecekler şimdi, Bekir nasıl yemişti geçen gün de "beni sansür ettiler" diye ağlamıştı... Tam da "İddaa" işi bağlanmak üzereyken istifanın sırası mı yahu? Ne karıştırıyorsunuz böyle şeyleri? Ondan sonra hadi işin yoksa zayıf bir koalisyon kurdur da iş bitireceğim diye uğraş dur!.. Patrona "müşkülat" çıkarmayınız.

Var mı Bahse Giren?

2008-07-30T09:32:00.003-04:00

Şu dakika itibariyle bütün Türkiye hatta dünya bir kaç yüz metre ilerimizdeki Anayasa Mahkemesi'nden çıkacak kararı bekliyor.Bana ülkemiz hakkında papatya falı açmaktan farksız geliyor kapatılacak mı kapatılmayacak mı sorusu üzerine düşünmek.Ne var ki herkes birbirine bu soruyu soruyor ve davanın içeriği ve anlamsızlığı gözönüne alındığından insan tahminden başka bir şey yapamıyor zaten...

İddianame çıktığında ve kabul edildiğinde kesin kapatacaklar kanısı hakimdi bende.Zira dava,mahkeme sadece formaliteden ibaretti partiyi kapatmak ve bu hükümetten kurtulmak için.Ne var ki şimdiki eğilim sanki kapatmayıp korkutmadan yana gibi geliyor bana.Sadece raportörün ne dediği değil,ama genel hava sanki bu yönde.Elbette bu benim kişisel tahminim.Bence AK Parti'ye bir daha bizim,yani müesses düzenin çizdiği sınırları zorlamaya kalkmazsan sana dokunmayız diyecekler.Belki para cezası ile falan yetinirler.

Hoş,öyle bir ülkedeyiz ki burada her an her şey olabilir.

O nedenle iki ihtimal de hala geçerli.Belki benim gönlüm ülkenin karışmasından,istikrarsızlığa sürüklenmesinden yana olmadığı için-kim bundan yana olabilir ki demeyin,İlhan Selçuk gibiler için hayırlı olan bir iç çatışmanın çıkması malum-kapatılmamamasını umuyorum.Yoksa kimbilir daha ne görülmemiş gelişmelere şahit olacağız...

Şu halimize bakın,koskoca ülkenin kaderi üzerine bahse gireceğiz neredeyse.Sanki kocaman bir balonun,oyunun içinde yaşıyoruz da biz sıradan vatandaşlar sadece birer piyonuz.Bu günlerde başka türlü hissedemiyorum,ama garip bir şekilde iyi yönde değişeceğimize dair bir umut var içimde.En azından Truman Show'un farkındayız artık...

Normallesememek...

2008-07-27T16:41:00.003-04:00

Tam Ankara'ya kesintisiz bu kadar sure iyi katlandim,bu sehir insanin icini kurutuyor,Istanbul zamanim geldi diyordum ki gazetelerde Istanbul'da bomba haberini okuyuca televizyonu actim.Su saate kadar gunun en buyuk sorunu evimin neredeyse dibindeki otelden gelen muzik sesiydi.Ne yazik ki birileri eglenecek diye ben balkonun kapisini kapatmak zorunda kaliyorum her aksam.Zira dugun,eglence sebep her neyse otelde yapilan her aktivite adeta benim salonumun icinden canli dinleniyor!Bir yerlere sikayet etsek bu hali desem ancak zaman kaybi kalacak elimde.Yalniz hic mi dusunulmez etrafta yasayan insanlarin her gun bunca eziyeti cekmesinin en basit ifadesiyle haksizlik oldugu?Bir de hani sadece enstruman sesi olsa neyse.Geceyarisina 15 dakika kala hala davul,turku,halay sesleri bangir bangir.Bir yandan da hitabet yetenegi en kotu burokratlarimizdan Istanbul valisi artik asina oldugumuz kaotik bir ortamda aciklama yapiyor sesi kisilmis ekranda.Gozunuzde bir nebze canlanmistir herhalde bu keyifsiz tablo.

Hal boyle olunca,bir turlu normallesmesine izin verilmeyen ulkemizde akil saglimizi koruyarak yasamak hayal oluyor...
Yok mu ortasi bu isin?Amerika'da in cin top oynardi,acaba etrafta canli var mi diye merak ederdim,burada da acaba sessizlige kavusacak miyiz diye...

Bu kotu haber ve bitmeyen gurultu icinde dusuncelerimi toplamam mumkun degil haliyle,ama sizin de akliniza bu son saldiri Ergenekon'u getirdi mi?Zira artik hic bir seyin gorundugu ya da gosterildigi gibi olmadigini anliyoruz.Adeta Truman Show'daki bas karakterin dunyasinin kurgu oldugunu anladigi ve devasa studyodan cikmak icin adim atmaya basladigi noktadayiz.Bakalim biz de yirtabilecek miyiz etrafimizi saran fanusu ulkece?

Edit: Sivilleri hedef alan bu saldırının PKK'nın işi olduğu söyleniyor.Yukarıda yazdıklarıma bakınca sen de her taşın altında Ergenekon'u görüyorsun artık diyebilirsiniz,ama Öcalan-MIT ilişkisi artık sır değil ve kimbilir bizim bilmediğimiz nerelere yayılmıştır bu ağlar...

Buyulu Kelime Tarafsizlik ve Ergenekon

2008-07-26T17:49:00.002-04:00

Onemini belki de ancak geriye baktigimizda anlayabilecegimiz donemlerden geciyoruz.Ve maalesef agizlarda sakiz oldugu,bazi medya organlari tarafindan sulandirildigi,sulandirilmasa bile cok sozu edildigi icin Ergenekon sorusturma ve iddianamesi ve/veya ona dair her sey tipki sehit haberleri ya da trafik kazalari gibi kaniksanir oldu.Bu konuda ayrica yazmayi dusunuyorum zaten,ama ondan once nefis bir Ali Bayramoglu yazisini paylasmak zorunda hissettim kendimi.
Zira son zamanlarda bazilari kasitli olarak-buyuk ihtimalle kirli camasirlarinin ortaya cikmasindan cekindikleri icin-Ergenekon'u desmemeyi tarafsizlik kilifina uydurdu.Kimi de belki biraz idealistce,belki etki altinda kalarak belki de safca tarafsizlik kelimesinin buyusune kapilarak susmayi,beklemeyi tercih ediyor.Halbuki, asil haksizliklarin ayyuka ciktigi,minareyi calanlarin kilifa bile ihtiyac duymadan islerini yuruttukleri bir ortamda ses cikarmak,hesap sormak gerekir ki bir daha cesaret edilmesin ayni rezaletlere.
Bunca zamandir sorunlar halinin altina supuruldugu,gercekten hesap sorulmasi gerekenler bu ulkenin asil sahibi biziz diyerek,dokunulmazligi olan kavramlari somurerek perde gerisinde at oynattiklari ve gemi aziya aldiklari icin bunca akil almaz olaya sahit olmadik mi sadece 90 sonrasinda bile?O nedenle simdiki sorusturmayi,davalari ve yillar icinde birikmis iltihaplari,kangren olmus yaralari temizlemek icin gereken uzun surec ve cabayi iktidardan ve hukumetteki partiden bagimsiz dusunmek gerekiyor.Yoksa 'eyvah beni bu parti ile ozdeslestirirler,entellektuel ve demokrat kimligime bir etiket yapisir' diye dusunulurse ancak sahte,ya da sozde aydin olunur.Kisaca demokrasi,hukukun ustunlugu ve insan haklari sozkonusu oldugunda taraf olmak gerekir...

Bu konuda soylenmesi gerekeni benden cok daha veciz bir sekilde soylemis Ali Bayramoglu.Ne de olsa o ve onun gibiler benden cok daha uzun suredir katlanmaktalar hukuksuzluk ve sadece kendine demokratliga.

Belki her sey cok karisik gibi gorunuyor,ama uzun suredir ilk kez umutluyum ben.Kulaga klise gibi gelecek 'gecenin en karanlik vakti sabahin en yakin oldugu andir' ifadesi cokca geliyor aklima su sira.Bu noktaya gelebilmek bile ruyaydi zira Turkiye'nin sadece 1980 sonrasi tarihine sahitlik edenler icin bile...

Yaziyi okuyun ve uzerinde bir dusunun derim:

Kriz, tarafsızlar, siyaset ve ahlak

Yer yerinden oynuyor, ülke en keskin, en belirleyici çatışmalarından birisini yaşıyor…

Bir yanda darbeciler etrafa saçılıyor, paşalar tutuklanıyor, çeteler ortaya dökülüyor… Diğer yanda 27 Nisan muhtırası ve 367 darbesiyle hız kazanan vesayetçi düzen girişimleri kapatma davasıyla doruğa ulaşmış durumda…

Kimileri hâlâ “arada durmak”tan, “tarafsız olmak”tan sözedebiliyorlar…

Farklı meşreplerden gelseler de ortak bir noktaları var:

Kimliklerini, politik tutumlarını, hemen her konudaki tavırlarını AK Parti'ye, daha doğrusu bu siyasi partinin temsil ettiği kesim, değer ve anlayışa karşı durmak üzerinden kuruyorlar.

Hiç bir konuyu, örneğin askeri vesayet halini, darbe risklerini, sivilleşmeyi ya da sivilleşme-demokratikleşme ilişkisini, Ergenekon soruşturmasındaki kimi uygulamaları, tutuklamaları AK Parti'yi düşünmeden ele alamıyorlar.

Bir siyasi partinin, örneğin AK Parti'nin “politikaları”yla “varlığı” arasındaki “farkı”, daha doğrusu “bir partinin politikalarını eleştirmekle varlığını hedeflemek arasındaki farkı” göremiyorlar ya da görmek istemiyorlar…

Böyle olunca Ergenekon davasını siyasi iktidarın muhaliflerini tasfiye etme hamlesi sanıyor ya da böyle olduğundan şüphelenerek hafifsiyorlar.

Kapatma davasını, güvenmedikleri AK Parti söz konusu olduğu için demokratik açıdan önemsemiyorlar...

Ergenekon'u, AK Parti'yi, kapatma davasını ayrı ayrı ele alamayınca ya da bunlar arasındakidaki ilişkilerin farklı katmanlarını göremeyince, asıl meselenin açık toplum istikametinde değişim ile buna gösterilen direnç arasındaki çatışmadan kaynaklandığını farkedemiyorlar.

“Tarafsızlıkları” burada durmuyor…

Bir adım ötede AK Parti'ye işaret ederek, AK Parti'ye güvenmediklerini söyleyerek çeşitli gerekçe ve bahanelerle “siyasi alanı AK Parti üzerinden daraltamaya yönelen otoriter cenah”ı meşrulaştırıyorlar.

Demokrasi ihlalleri ile demokratik halleri ve beklentileri “eşit” ya da “eşit taraf” ilan ederek otoriter mantığı sıradanlaştırıyorlar...

27 Nisan muhtırasında, 367 krizinde, çete suçları ve çete meselesini sulandırma konusunda gazetesini “tarafların tarafı” haline getirmiş Ertuğrul Özkök, Ergenekon'dan temizlik bekleyenlere, kapatılma davasına anti demokratik olduğu için yüksek sesle karşı çıkanlara, lafın suretinin 'akis'i olduğunu unutup “faşist” bile diyebiliyor…

Osman Ulagay, koşulsuz demokrasi yanlılarını “entelektüel birikimlerini yanan bir ampulün çekici gücüne kapılan pervaneler gibi harcayanlar”, kendisi gibileri ise “ilkeli ve akıllı güvercinler” olarak tanımlarken, aslında (Hasan Cemal'ın deyişiyle) “kriz zamanları ortadan toz olan, ne kokan ne bulaşan tatlı su demokratları”nın serencamını resmediyor…

Beteri de var…

Hırsı aklının önüne geçen, kendi kavramsal oyuncaklarını gerçek sananlar da var…

Türkiye'de yaşanan krizin sorumlularını 1. Ergekoncular, 2. AK Parti politikaları, 3. “Demokrat olma ile hükümet yanlısı olmayı birbirine karıştıran, en iyi demokrat benim derken kendinden farklı düşünen demokratları eksiklikle ve Kemalistlikle suçlayanlar…” diye sıralayan Fuat Keyman gibiler var…

Sadece düşüncede sakillik değil, aynı zamanda kötü bir pusu…

Değil mi ki Keyman demokratları suçladığı cümlenin sonuna, feministlerle sert bir tartışma yürüten Etyen Mahçupyan'ı kastederek, “demokrat zihniyetlerinin mutlaklığını korumak adına kadına karşı şiddeti meşrulaştıran aydınlar da toplumsal uzlaşmanın zayıflamasına katkıda bulundular” cümlesini ekleyebilmiş…

Anlamak zor değil…

Bu, o kokmaz bulaşmaz kesimin ruhunu resmetmektedir….

Sık söylüyoruz sorun sadece siyasi değil, aynı zamanda ahlaki…

Sıcak Çok Sıcak...

2008-07-23T11:16:00.002-04:00

Biliyorum,havadan sudan bahsetmenin ne bana ne vatana millete faydası var.Şikayet etmenin de anlamı yok,ama bugun Ankara'da öyle bir sıcak hava dalgası var ki sanki üzerimizde bir ısı basınç yapıyor.Amerika'da kapalı mekanlarda klimayı fazla açtıkları için sinirlenirdim kimi zaman,ama burada da istisnai yerler ve çok önemli insanların ofisleri hariç adam gibi klima yok.Normalde esintili olan bizim ofiste bugün yaprak kımıldamadı adeta.Haliyle çalışma şevki de düştü.Hem insanların güruh güruh tatile çıkmalarını bu aylarda hem de sıcak ülkelerde neden insanların hayattan bezmiş ve mayışmış olduğunu anlıyorum...

Nefret

2008-07-22T11:17:00.008-04:00

Ayağı cendere gibi sıkan ve kendisini hücreye çeviren ayakkabılardan nefret ettiğimi söylemiştim değil mi?Evet,biliyorum söylemiştim ve isyan da etmiştim.Maalesef işyerinde giydiğim ve insanların terlik sınıfına dahil ettiği bence şık ve daha da önemlisi ayaklara özgürlük sağlayan şeylerden kardeşlerimin ısrarları sonucu vazgeçince cenderelere mahkum kaldım.Haliyle şimdi parmaklarım iflas ettiği için nefret ettiğimi söyleme özgürlüğüne sahibim bu 'nesne'lerden,ama hiç kimsenin istediği ayakkabıyı istediği yerde giyme özgürlüğünden nefret etmiyorum.Ya da ellerimi masaya vurup nefret ediyorum benim sevmediğim ayakkabıları giyen ve bu ayakkabılarla benim kendime layık gördüğüm yerlerde dolaşanlara demiyorum.

Konuyu nereye getireceğimi ve nefret kelimesine neden taktığımı anlamıştır son günlerde medyayı takip edenler.Malum İngiliz Times gazetesinden Janice Turner, Hayrünnisa Gül ile de konuşmasından bölümler yer alan bir dosya hazırlamış.Kadın feminist biri olarak başörtüsünden nefret ettiğini söylemiş daha baştan ,ama bu önyargısına rağmen bizim içimizdekilerden çok daha insaflı ve varsayımlardan-nispeten- uzak hareket etmiş.

Bazılarının anlamak istemediği gerçeğini tekrar eden,yani beynini değil başını örttüğünü söyleyen Hayrünnisa Hanım'ın açıklamalarından çok daha çarpıcı ve bence vahim olan Hürriyet'in başyazarı Oktay Ekşi'nin psikiyatri profesörü olan karısı Aysel Ekşi'nin sözleri oldu.İngiliz gazeteci neyse ki açıkça Aysel Ekşi'nin Hayrünnisa Hanım'dan nefret ettiğini hem de öyle lafın gelişi değil,hınçla masasına vurarak söylediğini yazdı da hepimizin bildiği bu açık sır ortaya çıktı.

Burada şahısların önemi yok aslında.Vahim olan hiç tanımadığı,arasında bir husumetin olmadığı birinden sadece ve sadece kişisel tercihlerinden dolayı nefret ettiğini söyleyebilme hakkını kendinde görmek.Bu bir hastalık desek Fehmi Koru'nun geçen gün ağlanacak halimize güleriz tonunda yazdığı gibi bunu söyleyenin kendisinin psikiyarti profesörü olması!Asıl aklın almadığı tam da bu aslında...

Ece Temelkuran'ın sadece kafasındaki vehimlere ve varsayımlara dayanarak başörtülüler hakkında yaptığı yorumlara ise burada yer vermeyi edebe uygun bulamıyorum.Sadece insan nasıl kendisi gibi 'görünmeyenlerle' aynı gezegeni bile paylaşmak istemeyecek duruma gelir diye merak ediyorum.Ve neden 'normal' kadınlar için olağan sayılan seksi iç çamaşırı alma tercihinin bile kapalı birisi sözkonusu olduğunda sanki bir suç delili bulunmuş gibi üzerine atlandığını anlayamıyorum.Yahu kadın dışarıda kapalı,evinde istediğini yapar ya da yapmaz,bunu anlamak bu derece zor mu?Ayrıca o haberde yazdığı gibi moda dergisinden anlamaz diye cahil ilan edilen de kapalılar;modadan,estetikten anlayıp alışveriş yaptığı için suçlanan da...Bu kadınlar toplama kampına gönderilse de 'ilerici' hemcinslerimiz rahatlasa!

Emre Aköz de bu konuda söylenmesi gerekeni yazdı,ama sadece bu cümle bile Türk toplumunda bazılarının kendilerini diğerlerinden kategorik olarak daha üstün gördüğünün ispatı ve gerçekten bu patolojinin tedavisinden başka çaremiz de yok.

Acaba insanların yaşam tarzları ne olursa olsun isteklerinin ve kişisel düzeyde hedeflerinin üç aşağı beş yukarı aynı olduğunu,aynı olmasa bile farklılıklara içtenlikle saygı duyulması gerektiğini nasıl idrak edebileceğiz?Ahir ömrümüzde Türkiye'nin 'aydın' yüzü olarak tanıtılanların gerçekten aydın olduğu zamanları görebilecek miyim ki?

Beklerken...

2008-07-16T11:05:00.012-04:00

Şu anda işle ilgili bir konuda adım atabilmek için birini beklemek zorundayım ve beklerken etrafta bilgisayar bulmuşken en iyisi sevgili bloguma biraz ilgi göstereyim dedim.Çok tuhaf ama çoğu zaman biriyle konuşmaktan bile daha iyi gelebiliyor bloguma bir şeyler karalamak.
Zaman çok hızlı geçse ve yapmak istediğim her şeye fırsat bulamasam da bir şikayetim yok aslında.Hayat böyle bir şey demek ki.İnsan hiç bir zaman zamanı çok verimli kullandığını hissedemiyor.Yalnız, gelip geçen filmleri gördükçe keşke kesintisiz bir kaç saat beynimin fişini çeksem,telefonları kapatıp bir filme dalsam diyorum.Sinemaya gitmek nedense iyice bir ihtimal dışı şu ara,ama geçen gün biri DVD'de diğeri DigiTürk'te iki film seyredebildim.

Prozac Nation kaç yıldır ismini duyduğum bir kitabın filme uyarlanmış hali (tam bu noktada işe dönmek zorunda kaldığım için ertesi gün devam ediyorum).Adından da anlaşılacağı üzere film depresyonda bir insanın çektiği acılar üzerinden Amerikan toplumunun ne kadar bu ilaca bağımlı olduğunu gösteriyor.Filmde çok akıllı ama anne-baba arasındaki sorunlar nedeniyle bunalımlı büyüyen bir kız ana karakter.Zaten bence depresyon gibi sorunlar toplumun geneline göre daha duyarlı,sorunların kaynağını başkalarında değil kendinde arayan ve zeki insanlarda daha çok görülüyor.Neyse,filmde de çektiği acılara dair ancak az bir fikir edinebildiğimiz genç kız Harvard'a giden ve yazı konusunda çok potansiyeli olan biri.Ne yazık ki tüm hayatı depresyon yüzünden alt üst olacak hale geliyor.Film bir sonuca varmadan bitiyor gibi gözükse de depresyonun ne kadar acı verici olduğunu göstermesi, dışarıdan her şeyleri tammış gibi gözüken Amerikalılar'ın çoğunun aslında ne kadar yalnız olduklarına vurgu yapması ve en önemlisi ilaç endüstrisinin koca bir toplumu nasıl yönlendirdiğini hatırlatması bakımından önemli.

Önce oyuncuları nedeniyle ilgimi çeken,ama senaryosunu da beğendiğim diğer film the Derailed.Clive Owen ve Jennifer Aniston'ın başrolde olduğu 2005 yapımlı bu filmde 'suburban and married' hayatının haklı sıkıcılığının üstüne bir de hasta çocuğunun sorunları eklenen bir adam trende şehre birlikte gittikleri evli bir kadının cazibesine kapılıyor.Olaylar belli bir dereceye kadar tahmin edeceğiniz gibi gelişse de işin içinde olan işler filmin ilginçleşmesini sağlıyor.Hoş,filmin esprisi çok açıkça ortaya çıkmadan da insan bir şeylerden şüpheleniyor,ama herhalde dünya üzerinde kadınlar yüzünden gözü kör olan o kadar erkek olunca bizim kahramanımıza da bir tesadüf gerekli hale geliyor gözünün açılması için.

Filmi seyrederken düşünmeden edemedim (Carrie Bradshow'u çok seyrediyor olmalıyım bu aralar ki I couldn't help but wonder...tonunda oldu burası); neden düzgün ve olması gerektiği gibi olan hayatlar ve evlilikler insanlara sıkıcı gelir ve bunaltır da olmaması gereken,yapılmaması gerekenler akıldan daha çok geçer?Ya da neden olağan ve hatta olması gerektiği gibi düzgün yaşayan insanlar yeterince tatmin edici ya da 'fun' bulunmaz?..Gerçi film meşru yollardan sapanların başına neler gelebileceğini göstermesi açısından da satır arası mesajlar vermiyor değil.Sonunda adam hayatını alt üst eden bir kaç günlük heyecandan nedamet duysa da işin ilginci başroldeki kahramanların hayatları öyle bir resmediliyor ki insan neredeyse anlayış gösteriyor trende yolları kesişen bu adamla kadına ve özellikle de adama.İşte sinemanın gücü de böyle ortaya çıkıyor aslında.Aynı filmi bir de adamın karısının gözünden verseler kimbilir nasıl algilardık olayları biz...
Hayat tamamen bir algı meselesi de bunu çok es geçiyoruz biz sanki objektif bir gerçeklik varmış gibi...

Darbe Sponsoru

2008-07-14T06:33:00.006-04:00

Malum darbeler artık bildiğimiz,daha doğrusu ben yaştakiler ve bizden küçüklerin arşivlerden ve son dönemde dizilerden öğrendikleri yöntemlerle yapılmıyor.Eskiden tek kanal,bir kaç gazete varken iş kolaymış.Bir 'paşa' ekrana el koydu mu ülkeye de el koymuş olurmuş.Halbuki şimdi öyle mi ?Çağa uyum sağlayan askerlerimiz 28 Şubat 1997'yi medya işbirliğiyle yürütülen bir sürece borçluydular.Boşuna Çevik Bir post-modern sıfatını koymamıştı darbeye...

Ne var ki dünya artık öyle başdöndürücü bir hızla değişiyor ki bizim darbecilerin de buna ayak uydurması gerekiyor.Dinazor kafalarına sahip olsalar da aynı yöntemin bir kere daha kolay kolay tutmayacağını anlamış olacaklar ki bu kez sponsorsuz çıkmamışlar sahneye.Geçen sene hepimizin olan ve siyasi propoganda malzemesi olarak kullanmaktan kaçınılması gereken bayraklarla bir takım safdilleri 'Cumhuriyet elden gidiyor' safsatasıyla meydanlarda toplarken gerekli olan para pul nereden gelmiş hiç düşündünüz mü?Atatürk ticareti ve Tuncay Özkan'ın muhalefet tüccarlığının yanında önemli ve üst düzey bir sponsor da varmış meğer!

Taraf Gazetesi'nin bugün manşete taşıdığı ibretlik habere göre ADD'nin darbeci başkanı Şener Eruygur'un ANA SPONSORU eski Cumhurbaşkanı Ahmet Necdet Sezer'den başkası değilmiş.Haberin detaylarını okursunuz,neyin ne zaman verildiği önemli değil zaten.Vahim olan herkesin cumhurbaşkanı olması gereken ve bizim vergilerimizle hem de olması gereken süreden fazlaca oturarak tarihe geçecek(!) atamalar yapan ANS'nin sorumsuz ve siyasi olmayan bir devlet başkanından çok alanen bir parti başkanı gibi davranması.

Yani Allah (Allah dedim belki ben de fişlenmeliyim) korusun bu devlet sponsorlu darbe girişimlerinden biri hayata geçmiş olsaydı dünyada ilk kez bir Cumhurbaşkanının desteğiyle gerçekleştirilmiş bir rezalete şahit olacaktık.This intervention is brought to you by the President...şeklinde bir reklam bile duyabilirdik belki kimbilir!

Burası Türkiye demeye alışmış bir milletiz kötü işlerin yapanın yanına kar kaldığını fazlaca gördüğümüzden.Ne var ki ben artık umutlu olmak ve keyfine göre iş yapanların,milletin parasını darbecilere verenlerin ve en başta memleket babalarının malıymış gibi darbe planları yapanların hesap vermesini istiyorum.Malum hesap verebilirlik demokrasinin olmazsa olmazlarından ve toplumda hakkaniyet duygusunun zedelenmemesi için şart artık bu temel koşulu yerleştirmemiz...

Küçük Amerika Olmuşuz Bile

2008-07-14T05:21:00.004-04:00

Aslında bu küçük Amerika lafı özellikle Özalsevmeyenlerin Türkiye'nin değişiminden duyddukları rahatsızlığı hicveder biçimde anlatmak için kullandıkları bir ifadedir,ama ben de geçen gün bir 'mall'da hiç beklemediğim ölçüde büyük bir elektronik mağazasını gezerken aynı ifadeyi kullanmadan edemedim.Herhalde özellikle elektronik eşya açısından Amerika'dan alışveriş yapmanın daha avantajlı olduğunu düşündüğümden burada neler olup bittiğine kesin buraya yerleşene kadar dikkat etmemişim.Ya da çok kısa zamanda ürün çeşidi,kampanyalar ve rekabet anlamında çok şey değişmis.Elbette benim için çok seivnidirici bir gelişme teknolojide dünya ile aynı seviyede olmamız alım gücü açısından adaletsizlikler büyük de olsa...
Sadece elektronik anlamında değil her açıdan 'suburban' yaşama dönüş var sanki özellikle Ankara'da.Hoş,bu eğilim benim özellikle kaçtığım bir yaşam tarzını yansıtıyor.Yani haftaiçleri ofisle-ev arası,haftasonu da alişveriş merkezlerinde geçen bir yaşam...Çoğunlukla yalnız yemek yediğim için alışveriş merkezlerinde yemek yemek ilk tercihim olmasa da şu aralar sık yaptığım bir şey.Geçen gün böyle yemeklerden birinde etrafıma bakınca ne farkı var ki bu yaşamın Amerika'dakinden derken buldum kendimi.Hoş,Ankara olunca mekan alternatifler otomatikman azalıyor,ama yine de bence bir 'mall' içinde her ihtiyacı karşılamaktansa caddelerde yürüyüp sonra bahçesi olan bir kafede-deniz ya da su olmasa bile etrafta-yemek yemek hem beden hem ruh sağlığı açısından daha faydalı.
Teknoloji açısından küçük Amerika olalım iyi de nolur hayat tarzı açısından onların kısır döngüsüne kapılmayalım!Mall ya da buradaki kısaltmasıyla AVM eksenli bir hayat hiç de keyifli değil çünkü...
Edit: Bu yazıyı yazdığım günlerde kendimi küçük Amerika'da gibi hissetmemin bir nedeni de galiba tıpkı oradaki gibi Digitürk kanallarında neredeyse aynı sıralamayla aynı programları seyretmekti.

Bir Pazar Günü

2008-07-13T05:34:00.003-04:00

Bir Pazar günü ofisteyim ve bundan hiç bir rahatsızlık duymuyorum.Yürüyüş yapmak için zaten bugün köşke gelsem diyordum,ama bu sabah daha güzel bir bahanem vardı.Dün kaç zamandır aklımda olan bisiklet alma fikrini hayata geçirdim.Lojmanların karşısındaki bir dükkanda kapı önünde dizilmiş bisikletlere bakarken satıcı 'kaç yaş için?' diye sordu kendim için alacağımı tahmin etmeyerek.
Bu sabah bir çocuk heyecanıyla denedim bisikletimi.Etraftaki bir kaç çocuğun dikkatini çekti haliyle.En son ne zaman bisiklete bindiğimi unuttuğum için önce site etrafında deneme turları attım sonra da köşkün bahçesine geldim.Pazar olduğu için ayrıca tenha olan yollarda pedal çevirmek çok hoş oldu.Her ne kadar Arnavut kaldırımlarıyla kaplı yokuşlarda biraz zorlandıysam da bisiklet insana özgürlük hissi veriyor.
Ofiste temizlik ve güvenlik işiyle uğraşanlar dışında kimse yok sanırken birine daha rasladım,ama o işlerini bitirmiş çıkıyordu.Bu tarz işlerde de nöbet olduğunu öğrenmiş oldum.Şimdi çok güzel bir müzik açmış esintili bir ofiste oturmak ve girişte birikmiş gazeteleri okumaktan bir şikayetim yok,ama yine de normal insanlar gibi evime gitsem fena olmaz...
Tabii önce bir kaç tur daha attıktan sonra...

Yaylalar Yaylalar

2008-07-10T11:59:00.003-04:00

Ne kendim ne de yakın,hatta uzak çevremden biri lojmanda ya da askerlere yakın bir yerde yaşamadı.O nedenle son 10 gündeki hayatımın bazı detayları bana ilginç geliyor,yüzümde tebessüme neden oluyor.Bu taşınma ve yerleşme sürecini bu kadar stressiz atlatmamda en büyük pay anne ve babama ait elbette.Babama maddi,anneme manevi desteklerinden dolayı teşekkür edeceğim,ama aslında her ikisi de her anlamda yardımcı oldular.Babam bir tesisatçı,elektrikçi ve hatta marangozun yapabileceği işlerin hepsine el attı,az zamanda çok işler başarıp gitti İstanbul'a...
Kısaca ev şu an gayet huzurla oturulabilecek durumda.İstanbul'a oranla çok daha havadar ve nemsiz bir bölgede olduğumdan tahminimden fazla bile sevdim denebilir burayı...
Lojman hayatı,yani iş çevresinde gördüğüm insanları ev civarında da görmek ilginç olsa da işe yürüme mesafesinde olmak büyük bir lüks bence...
Eve dair en çok heveslendiğim şeylerden biri keyifle film izlemekse diğeri karşısında hiç bir bina olmayan balonda oturmak.Ne var ki bir şekilde eve hep geç gittiğim için bir türlü fırsat olmadı balkon keyfi yapmaya.Bir de eğer çayınızı birlikte içip çene çalacağınız biri yoksa insan televizyon başından çok da ayrılamıyor.
Lafı çok uzattım biliyorum ve çoktan sormaya başladınız bütün bunların asker ve de başlıkla ne alakası var diye.Şöyle ki balkon ve salonun karşısında bina yok,ama askerlerin benim gördüğüm günde en az iki kez geçtikleri muhafız alayı var.Bu vesileyle askerlerin yaylalar türküsünü gerçekten söylediğine şahit oldum.Gerçi başka türküler de söylüyorlar ama henüz sözlerini ezberleyemedim.Özellikle askerleri seyrettiğim sanılmasın,öyle gürültülü geçiyorlar ki sabah akşam insan irkiliyor başta bir.
Herhalde havalimanına yakın yaşayanlar nasıl uçak sesine alışıyorsa ben de bu talimlere ve lojman yaşamına alışırım.

Film Envanteri Sorunu

2008-07-10T06:57:00.003-04:00

Beni özendirecek derecede çok film seyreden arkadaşlarımla kıyasladığımdan olacak-ki tahmin edileceği gibi bunlar Amerika'da ve ezici çoğunlukla erteleme davranışı hayatlarının parçası haline gelmiş doktora öğrencileri-çok da film izlememiş olduğumu düşünürdüm.Ankara'da biraz yerleşik hale geçince ve evde daha önce olmadığı kadar iyi film seyretme techizatına sahip olunca eve en yakın DVD dükkanına uğradım dün akşam.Elbette Türkiye'de bir Blockbuster bulmayı beklemiyordum,ama insanların korsanla ilişkisinin gayet doğal olduğu ülkemizde bu kadar büyük bir DVD dükkanı bulmak bile iyi geldi.Hoş,dükkanın yarısı VCD doluydu ya neyse...
Ne kiralasam diye bakarken raflardaki çoğu filmi,en azından ilk başlarda yer alanları, seyrettiğimi fark ettim.Elbette yeni çıkan pek çok filmi taşınma,yerleşme ve iş telaşı içinde göremedim,ama zaten baktığım ve belki de Ankara'da olabilecek en iyi DVDcide de öyle son dönemden örnekler yok.Bir kaç Amerikan dizisini görünce Grey's Anatomy'yi sorayım dedim,ama adam ismini bile bilmiyordu.Ellerindeki envanteri kolay görebilmenin bir yolu da yoktu maalesef.

Hayat galiba böyle bir şey.Yani bir şey tamsa diğeri eksik.Amerika'da bol çeşit ve sonsuz seçenek varken dar zaman nedeniyle rahat bir vicdanla film seyredemezken burada akşamları yapacak daha iyi bir şey olmadığı halde bu kez de film seçeneği sorunu var.

Bakalım belki bir gün her şeyin optimumunun bir arada olduğu bir yer ve zaman da gelir,ama o da artık sadece cennet olur herhalde...

Darbe Günlükleri

2008-07-09T10:56:00.005-04:00

Yıllarca günlük tutmuş ve hala da önemli olayları kaydetmekte olan biri olarak birinin günlüklerimi okuması-tabii benim rızam olmadan-herhalde en çok sinirleneceğim hak ihlallerinden biri olurdu.Değil günlük ya da notların okunması bilgisayar ekranıma bile izinsiz bakılması bana göre kişisel alan ihlaline girer,ama tabii Türkiye'de bu sınırları biraz esnetmek gerekiyor kültürel olarak özel alan gayet dar algılandığı için.Neyse,bu tamamen ayrı bir konu ve aslında herkesin birbirinin hayatına burnunu sokmasının sinir bozucu olduğu kadar faydalı yönleri de var.Bu ülkede terapiye giden,yalnızlıktan kafayı yiyen azsa bu özel yaşamın sınırlarının ihlal edilmesindendir biraz da.

Herhalde okunması hayırlı olan günlüklerin başında 'darbe günlükleri' geliyor.Bir seneyi aşkın zamandır özellikle hasıraltı edilmeye çalışılan ve emekli oramiral Özden Örnek'e ait olduğu kendisinin tüm inkarlarına rağmen tescillenen bu günlükler bir ibret vesikası olarak darbelerle ve hayatları peynir ekmek gibi yenen insanlarla dolu tarihimizi anlamak için okunmalı.
Hatta darbeye teşebbüsün bile ne kadar kabul edilemez bir suç olduğunu anlamamakta ısrar ederek 'itibarlı insanlar böyle götürülür mü' diye dezenformasyon yapanların ne kadar zararlı olduklarını anlatmak için kullanılmalı.Belki biz milletçe makus talihimize,sivil yönetimlerin anti-demokratik yöntemlerle alaşağı edilmesine ve hatta medya eliyle darbe süreci başlatılmasına alışığız,ama aslında bir kaç aklı evvelin tüm ülkenin kaderiyle oynamasının kabul edilemez olduğunu hatırlamak zorundayız.Bu günlükler de aslında insanda böyle bir uyandırma etkisi yaptığı için önemli...

Taraf Gazetesi'nin Pazar ve Pazartesi ek olarak verdiği günlükleri okurken gözlerime inanamadım.Özden Örnek,kendisi gibi darbe heveslisi Aytaç Yalman ve Şener Eruygur'a övgüler dizerken -e körler sağırlar birbirini ağırlar-iyi ki oradaymış o günlerde diyeceğimiz eski Genelkurmay Başkanı Hilmi Özkök'ü 'dinci' olmakla suçluyor!'Dinci' olmasının kanıtı da Özkök'ün bu hükümet gitmeli derken darbe seçeneğine karşı çıkması!

Özden Örnek ayrıca imam hatiplilere üniversite yolunun kapatılmasına gerekçe olarak dini kurallara göre yaşayan birinin bilimsel düşünemeyeceği önkabulünden yola çıkıyor.O rütbeye gelmiş bir komutanın nasıl bu derece demode olmuş pozitivist bir bakış açısı olduğunu aklım almıyor.Yani o kadar keskin sınırlarla ayırmış ki din ve bilimi arada gri hiç bir bölge yok.Doğrusu günlükleri okurken bu insanlar nasıl indoktrine ediliyor,nasıl bu kadar dar düşünebiliyor diye merak ettim.Kimbilir belki bir doktora tezi konusu olacak kadar derin bir konudur belki de...

Ülkemizin gündemi o kadar çabuk değişiyor ve hangi taşı kaldırsanız altından akıl almaz ilişkiler ağları çıkıyor ki darbe günlükleri unutulma riskiyle karşı karşıya.

Ben bana düşeni yapıp tarihe not düşeyim ve her Türkiye vatandaşına bu ibretlik günlükleri-özel hayatı ihlal pahasına:)- okumasını tavsiye edeyim...

Yazık

2008-07-09T06:47:00.002-04:00

Yine birileri düğmeye bastı galiba diye düşünmeden edemiyor insan Amerikan Başkonsolosluğu'na yapılan saldırıyı görünce.Bu ülkenin belini doğrultması mümkün olmayacak mı hiç?Her kim Türkiye üzerinde yıllardır oyunlar oynuyorsa psikolojiyi çok iyi biliyor olmalı.Zira öğrenilmiş çaresizlik,yani hiç bir şey değişmez bu ülkede hissi bu şekilde yerleştiriliyor ve yeniden üretiliyor beyinleri henüz kirlenmemiş yeni nesillere.Neden ne bileyim Yeni Zelanda'da, Amerika'da tek tük istisnalar hariç bu derece çok abukluk bir arada olmuyor?
Saldırıyla ilgili belgeler geldikçe tam da Ergenekon soruşturmasının tavan yaptığı bir zamanda böyle bir eylem olmasını manidar buluyorum.Görgü tanıklarından biri saldırganlardan birinin şalvarlı olduğunu söyledi.Dışarıya bakın 'Müslüman teröristler' içeriye ise 'dinci' iktidar döneminde yapılan saldırı propogandası güzelce yapılıyor...Elbette henüz net bilgilere ulaşılamadı,ama turizm yara almıştır bile.Terör riski olan ülkeler arasındaki yerimiz de sağlamlaşmıştır...
Herhalde yaşım büyüdükçe ve bir de öğrenilmiş çaresizlik hissi arttığı için makro planda değişiklik yapmanın mümkün olmadığını bildiğimden bu tür olaylardaki insan faktörü daha çok ilgimi çekiyor.Bugun Amerikalılar tatlı canlarını korurken çatışan ve can veren polislerin muhtemel hayatlarını,ailelerinin bundan sonra yaşayabileceklerini düşündüm...
En çok da onlara yazık oldu her zamanki gibi...

Taraf'tan Taraf Olmak

2008-07-08T02:23:00.004-04:00

Son zamanlarda çok takdirimi kazanan Taraf Gazetesi ve cesur tavrı konusunda yazmasam olmazdı.Zira Nokta'dan esirgenen desteğin Taraf'a verilmesi gerekiyor böyle zamanlarda.Etik seviyesi yerlerde sürünen medyanın yüzaklarından biri olan bu gazetenin son hizmeti bence tarihe geçecek cinsten.Pazar ve Pazartesi Taraf darbe günlüklerini ek olarak verdi.Günlükler konusunda ayrıca yazacağım,ama Nokta'nın kapatılmasına ve editörü Alper Görmüş'ün yargılanmasına neden olan bu günlükleri yayınlamak zaten müesses düzenin yakından takip ettiği bir gazete için çok cesur bir adım.Aslında demokrasiden,hukukun üstünlüğünden ve insan haklarından taraf olduğunu iddia eden her gazete bunu yapmalı,ama bizde malum özde değil sözde demokrat medya ve zaten henüz ispat edilemese de herkes medyanın bir kesiminin Ergenekon ya da adı her neyse derin devlete göbekten bağlı olduğunu biliyor.O nedenle de şimdi Ergenekon fostur,içi boştur diyenlerin söyledikleri sadece dudaklarda buruk bir tebessüme yol açıyor...
Askerin tam olarak ne istediğini söylemeden elinizdeki belgeleri verin çağrısında bulunduğu Taraf Gazetesi daha çok desteği hak ediyor.7 Temmuz'da Genç Siviller Taraf binasında nöbet tutacaktı.Neler oldu bilmiyorum,ama Taraf'a desteğin bir grup 'entel'i aşması,toplumda yankı bulması gerekiyor ki akibeti Nokta gibi olmasın...
Taraf'ı sadece bayiden satın almak yeterlideğil. Gerçekten demokrat iş sahiplerinin reklamla da desteklemesi gerekiyor ki medyanın cesur sesi yaşamaya devam etsin.
Bağımsız ve ahlaklı bir medya için Taraf'tan tarafım...

VIP

2008-07-04T06:26:00.004-04:00

Tarabya'da bir toplantı için beklerken yazayım yoksa bir türlü bloguma zaman ayıramayacağım.İş gereği ve 'önemli' kişilerle seyahat ederken VIP'ten geçmeye başladım ben de.Zaman kazandırması dışında bir numarası yok aslında,ama yine de ilk zamanlar siyaset dünyasının isimlerini birarada görmek ilginç olabiliyor.Bu sabah bizi uçağa götüren otobüste İlhan Kesici'yi görünce selam vermeden edemedim.Zira lisede dönem ödevlerimden biri için onunla İngilizce röportaj yapmıştım Kabataşlı eski bir mezun aracılığıyla.Yanına gidip selam verince haliyle tanımadı,ben de 'bir zamanlar bir lise öğrencisi vardı' tarzında bir girişle kendimi tanıttım:).Şimdi nerede olduğumu sordu ve bir gün gel görüşelim dedi.Her ne kadar geçirdiği dönüşüm bana akıl almaz ve mantıksız gelse de Türkiye'nin yetiştirdiği parlak teknokratlardan biri kendisi.Benim için ilginç olanı 1996 yılında bir lise öğrencisi olarak heyecan içinde tanıştığım biriyle şimdi bu şartlarda karşılaşmak oldu doğrusu.Hoş,o zaman benim soruları not aldığım deftere ve muntazam yazıma bakıp 'böyle notlar tutan birinin geleceği açık' tarzı bir yorum yaptığını hatırlıyorum,ama elbette bunu kendisine söylemenin bir anlamı yoktu.

Otobüse en son yüzü ve ismi bilindik bakanlardan biri gelince benim görebildiğim herkes ayağa kalktı.Hala alışamadığım için bu gereksiz davranışlara ben kıpırdamadım yerimden.Zaten bence saygı ayağa kalkmak ya da ceket iliklemekle olacak bir şey değil.Hani başka bir ortamda,odada ,salonda vs. olsak anlayacağım da otobüs koltuğunda da ayağa kalkılır mı bakan geldi diye?Bir bakana böyle davranan milletin Atatürk'ü tabu haline getirip putlaştırmasına şaşmamak gerek.

İnerken de Rifat Hisarcıklıoğlu'nu gördüm,ama hiç sesimi çıkarmadım aslında başka koşullarda olsa dillendireceğim ve daha bir kaç saat önce yazdığım eleştirilerim olmasına rağmen.

Son not:VIP ortamının da tıpkı diğer Ankara ve bürokrasi kokan ortamlar gibi erkek egemen olduğunu söylememe gerek var mı?Bunu Rubin,Baran ve Çağaptay üçlüsü dünyayı ve özelinde Amerikan yönetimini yanıltmak için AK Parti ve İslam'a bağlasa da ben derin geleneklerin ve ataerkilliğin sonucu olduğunda ısrarlıyım.Kırmak da sadece Türkiye'nin değil dünyanın sorunu...

Neyse,gitmem gerek...

Türkiye Bağırsaklarını Temizliyor

2008-07-04T02:48:00.006-04:00

Ergenekon operasyonunu elbette takip ediyorum ve herkes gibi bu işin ucunun nereye kadar uzanabileceğinin meraki icindeyim.Bir yandan iyice giriftleşmiş ve yıllar içinde kemiklesmiş ilişkiler ağını çözmeye çalışırken öte yandan gözaltına alınmaları bir zamanlar hayal bile edilemeyecek 'rütbeler'deki insanların hesap verme noktasına gelmesini sevinçle karşılıyorum.
Türkiye'de 1960'tan beri hukuksuzluklar,darbeler o kadar kanıksanmış ve hatta darbeciler kollanmış ki şimdi benzer planları yapan ve ülkeyi gözunu kırpmadan kaosa sürüklemek isteyenlerden hesap sorulma ihtimali başta darbecilerle kolkola gezenleri korkutuyor.Türkiye'nin aslında değil gelecek için darbe planları yapanlar,geçmişte bu millete ağır bedeller ödeten herkesi hesaba çekmesiş gerekiyor ki bir daha hukuk ve demokrasi çiğnenmesin.

Tüm bu toz duman arasında en rahatsız edeni bolca hamaset yapılması ve Sinan Aygün gibi isimlerin Atatürk sömürüsüne devam etmesi.Kimi kandırabileceklerini sanıyorlar bilinmez.Kaç tane sıradan ve vatan sevgisiyle dolu insanın evinden Glock tabanca çıkıyor?Komplo bile olsa neden bana,bir başka sıradan vatandaşa yapılmıyor bu komplolar?Aygün'ü kayıtsız şartsız kollarken 'bu gibi şeyler ancak darbe zamanları olur 'diyen Hisarcıklıoğlu'nu da anlamak mümkün değil.Evet,bunlar olağanüstü haller,ama orduevlerinde darbe planı yapmak,Anayasa Mahkemesi üyesi ile bir komutanın görüşmesi de hiç olağan haller değil (o gorusmeye TOBB Baskani'nin da katildigi haberi de normal mi mesela?).TOBB Başkanı'nın ortaya çıkabilecek siyasi boşluktan istifade etmek istediği ve yıllardır kendini siyasete hazırladığı da açık bir sır aslında,ama bu milletin geçen sene ANAP ve DYP'nin darbecilerle işbirliğine nasıl cevap verdiğini hatırlamak gerek.Aynı hatirlatmayı birileri Abdullatif Şener'e de yapsa iyi olur aslında.Bu ülkede belki medyanın gazı ve perde arkasındaki ilişkilerle hükümetler kurulmuş,ama milletin gönlünde yer bulunmamış...

Ben kaç gündür bunları ve 'Türkiye bağırsaklarını temizliyor' diye bir başlıkla bloguma izlenimlerimi yazsam diye düşünürken bu sabah Bülent Arınç'ın aynı yorumu yaptığını duydum.Ne yazık ki dobra dobra doğruyu söyleyen pek çok isim gibi Arınç da sakıncalılar arasında adeta,ama kimin söylediğine bakmaksızın değerlendirmek lazım durumu.Aklın yolu bir çoğu zaman...Yine de keşke o konuşmadan ben yazsaymışım deyip hayıflandım az önce....

Aslında basından yer vermek istediğim alıntılar var Ahmet Altan,Emre Aköz ve Ali Bayramoğlu gibi isimlerden,ama şimdi çıkmazsam İstanbul'a geç kalacağım...Siz artık okursunuz hepsini birden,fazla okumanın bir zararı yok ne de olsa...

Oksijen Terapi

2008-07-03T04:57:00.003-04:00

Dün nihayet tüm bahaneleri bir kenara atıp,hoş taşınma ve yerleşme işleri cidden geçerli bahaneler,spora gitmek için fırsat buldum işten sonra.Hava henüz kararmadığı için arkadaşıma neden bu kadar güzel ağaçlar ve sakin bir ortam varken içeriye tıkıyoruz kendimizi,dışarıda koşalım dedim.Bu fikrimizi spor hocası alışılmadık bulmuş olmalı ki kaybolma ihtimaline karşı yanımıza telefon almamızı önerdi.
Köşkün bahçesinin görmediğim yerlerinde,ağaçlar arasında koşmak çok eğlenceli oldu.Arada protokol yoluna çıkar gibi olunca korumaların ve nadiren geçenlerin şaşkın bakışları olsa da genel olarak sanki sadece ağaçlar,gökyüzü ve biz vardık.Adeta bir oksijen terapisi oldu benim için yarım saatlik açık hava seansı.Bundan sonra da bir bisiklet alıp köşkün bahçesinde,hatta işe gelip giderken kullanmak istiyorum.Şimdilik görmedim bisiklet kullanan birileri,ama her şeyin bir ilki vardır...

İngilizce Bilmiyorsanız Kasmayın Demek Geliyor İçimden

2008-07-01T05:02:00.005-04:00

Dedim bile başlıkta.Yemek öncesi daha ciddi bir iş yapacak hali kendimde hissetmediğim için kaç zamandır okumadığım Ayşe Arman'a göz atayım dedim.Malum,medyada sorularına,yorumlarına İngilizce katmayı pek seven insanlardan biridir kendisi.Yalnız vahim olandan 'spelling' yanlışı gibi gözüken o kadar çok hataya rastladım ki bu derece kötü İngilizce kullanıp insanları da yanıltacaksan hiç kullanma deyip durdum okurken.

Örnekleri vereyim de siz de normalde bu konularda bu derece cahil olmaması gereken, Amerikan lisesinde okumuş ve normalde bu derece komik hatalar yapmaması gereken birinin nasıl olup da bilinen gazeteciler arasında kariyer yaptığına şaşın.İşte zamanında kendini iyi pazarlayan kapmış köşesini...

En yuh dedirteni bence JGS,GPS (ci-pi-es) demek istediğini yazıyı okuyunca anlıyorsunuz.Aslında bu İngilizceyi yeni öğrenen ve hatta Amerika'da yaşayan pek çok Türk'ün düştüğü hatalardan biri.G ve J harfini yanlış telaffuz etmek.Bunun yaygın hali 'cey' (J) yerine 'ci' demek şeklinde görülür ve TJMaxx ya da JCPenney gibi mağaza adları söylenirken sık rastlanır.Burda Ayşe Arman artık yazılışı neredeyse Türkçe'ye GPS şeklinde geçmiş olan kelimeyi JPS yazıp durmuş defalarca.

Diğerleri de Oktay Ekşi ropörtajında gözümü tırmalayıp durdu: Chrismes (Christmas), beter (better) ve şimdi yerini bulamadığım bir kaç tanesi daha...

Belki ne var bunda diyecekler çıkabilir,ya da Türkçe yazan birinin İngilizcesi iyi olmak zorunda mı diyenler,ama bir insan her fırsatta Amerikan koleji mezunu olduğunu vurguluyorsa ve benim gözümde Hürriyet'in değeri olmasa da öyle ya da böyle Türkiye'de kapıların kolay açılmasını sağlayan bir kurumda önemli bir yere sahipse bu hatalar affedilemez geliyor.

Bu kadar kolay olmamalı 'saygın' bir kariyere sahip olmak.Ya da en azından İngilizce bilmiyorsa insan kasmamalı kendini böyle...

27 Kasım 2008 tarihli bir ekleme: Ayşe Arman'ın dünkü yazısı da kulak dolgunluğu ile öğrenilen ve okuyucuya karşı özenden yoksun bir ifade ile başlıyordu.İngilizce kullanmaya pek meraklı,ama bu konuda bir google'dan teyid alma zahmetine bile girmeyen yazarımız 'control freak' tabirini 'control frick' diye yazmıştı. Yazının tamamını sabah iş çıkınca okuyamamıştım akşam internet sayfasını tekrar açtığımda bu hata düzelmişti.
Burada mesele çok bilmişlik yapıp 'aa bilmiyor' demek değil, ama hep söylediğim gibi gazete köşesi gibi milyonlara açık bir alanı kullanan insan yazarken azıcık daha özenli olmalı. Bu komik hataların çokluğu ise Ayşe Arman'a birinin İngilizce kullanmaya çalışma demesini gerektiriyor gibi...

Taşınma ve Analiz

2008-06-27T04:49:00.004-04:00

Şu aralar özellikle de tadilat ve taşınma gibi angaryalar zamanımı çok çaldığından 'beyin' gerektiren zevklerime istediğim zamanı ayıramıyorum.Aslında geçen sene uzun süre bir yere taşınmamaya ve hatta yeni bir ev düzeni kurmamaya karar vermiştim.Nasıl doğum yaparken çektiği acı sırasında bir daha doğurmayacağına söz veren kadın sonradan bunu unutuyorsa ben de taşınma ve ev kurma çilesini-elbette doğumla bir tutmuyorum-unutuyorum,daha doğrusu şartlar bunu gerektiriyor.Şimdi taşınacağım ev ise ayrı bir konu olmaya değer doğrusu.Lojmanlar o kadar bakımsız ki adeta içinde oturanlar tek çivi çakmamış.Ben de adam gibi temiz temiz oturmak için parke yaptırıyorum,banyodaki bazı malzemeleri yeniletiyorum olağan boya badananın dışında.Bugün parkeci usta devlet lojmanına parke yaptıranı da illk kez görüyorum deyince ben de zaten şimdiye kadar kimse bakmadığı için böyle dedim.Neyse,burada ne kadar yaşarım bilinmez,ama benden sonra gelenin şanslı olduğu açık.
İşte böyle işlerle uğraşırken siyasi gündem üzerine yazmayı ihmal ettiğimi fark ettim.Yasemin Çongar'ın gün geçtikçe daha da beğendiğim yazılarından birini okuyordum ki canım adeta yemek çeker gibi yazı yazmayı istedi.Maalesef dizüstü bilgisayarım tamirde,o nedenle ne zaman fırsat bulurum bilmem eski halime dönmeye...
Gerçi benzer şikayetleri tekrarlamaktan da bıkıyor insan,ama meydanı boş bırakmamak lazım:)

Ama Haksızlık Bu Öyle Değil mi?

2008-06-26T02:20:00.002-04:00

Çocukken geçirdiğim bir kaç sezonu ve Rıdvan hayranlığımı saymazsak futbolla ilgilendiğimi söyleyemeyiz.Galiba 90 dakika içinde oyunun temposunun düşmesi benim dikkatimi dağıttığı için maçların tamamını seyredemiyorum.Elbette dün akşam farklıydı.Almanya-Türkiye yarı final maçının kendisinden çok ifade ettikleri ve yaşanacak atmosfer önemliydi.Benden daha heyecanla maç seyreden ofis arkadaşımla napsak da şöyle güzel bir atmosferde açık havada izleyebilsek maçı diye son dakika ayarlamaları yapmaya çalışırken kendimizi Kızılay civarında bir cafenin bahçesinde bulduk.Umudumu korumaya çalışşsam da tipik bir karamsar ve Batı'ya karşı futbol konusunda kendini savunmada hisseden bir Türk olarak finali zor görüyordum.Ne var ki oynadığımız futbolu görünce fikrim değişti.Bu konuda herkes otorite malum,o nedenle ben de bir yorum yapabilirim herhalde.Herkesin diyeceği gibi tüm maç boyunca üstün oynayan,bastıran bizdik,daha çok pozisyonu biz bulduk,ama Almanlar bulduklarını kaçırmadı.Ruhuyla oynayan da bizdik bence,ama bu kez 90. dakika büyüsü bizi değil onları seçti.Üzülsek de iyi mücadele ettiğimiz için ben ezik hissetmedim kendimi.
Dün akşamın en ilginç notunu aktarayım bir de.85. dakikada gelen 2. beraberlik golüne arkadaşım zıplayarak ve belki de oradaki en büyük çoşkuyla tepki verince mekan görevlilerinden biri gelip ona bir şey söyledi.Ben ne söyledi diye sordum haliyle ortada hiç bir şey yokken.Meğer yanımızdaki masada oturan orta yaşlı ve takım elbiseli adamlardan biri Almanmış da onu söylemiş!Almansa Alman napalım dedik haliyle.Artık adam aman fazla sevinmeyin ayıp olmasın mı demek istedi çözemedim.Hani arkadaşım küfür etmiş,hakarette bulunmuş olsa neyse de bizim milletin bu derece işgüzarlığını anlamak mümkün değil.Adamın Alman olduğunu öğrenince onların galibiyeti sonrası baktım ne tepki verdi diye.Hiç sesini çıkarmadan oturuyordu.E içinden sevinmek zorunda kalması normal Türkiye'de onca Türk'ün üzüntüsü arasında...
Maç bitmiş herkes melül mahsun evine dönerken hepimiz 'ama haksızlık bu öyle değil mi' diyorduk galiba...

Sıfır Müşteri Memnuniyeti

2008-06-25T10:41:00.006-04:00

Dün iş çıkışı ofis arkadaşımla Koçtaş'a gittik bize en yakın yer olduğu için.Niyetim en az zaman alacak ve zahmetsiz şekilde parke ve temel bir kaç tesisat malzemesi almaktı.Aklımdaki ilk şey de parke seçmekti.Bu konularda kolay seçim yaptığımdan ilk tercihim koyu renk kalmadığı için daha açık bir renk seçtim.Ödemeyi yaptıktan sonra alışveriş tutarım belli bir miktarı geçtiği için nakliye ücretini iade edeceklerini söylediler.Ben ABD'deki gibi kredi kartını bir kez makineden geçirerek bu işlemi yapacaklarını sandım,ama fotokopi çekmek dahil bir sürü zaman alan işlem yaptılar alt tarafı üç kürüşluk bir iade için.Ben arkadaşım beklediği için rahatsız oldum en çok ama bir yandan da görünüşte dünya standartlarında gözüken bu mağazanın da verimsizlik kurbanı olduğunu düşünmeden edemedim.Bugün mağazadan gelen telefon daha bir şey görmediğimin ve Türkiye'de müşteri memnuniyetinin hala yerlerde süründüğünün bir kanıtıydı.
Bugün beni arayan yetkili dün arkadaşının hata yaptığını ve benim seçtiğim parkenin stoklarında kalmadığını söyledi.Halbuki dün güya kontrol etmişti satışı yapan kişi.Zaman kaybetmemek için hadi başka renk olsun bari dedim yapılan hatanın saçmalığına anlam veremezken.Ben mesele halloldu sanmışken telefondaki kız değişim yapabilmemiz için buraya gelmeniz gerek deyince tepem attı.Ben sizin hayatınızı kolaylaştırırken siz hem hata yapıyor hem de kendi hatanız nedeniyle beni zahmete sokuyorsunuz tekrar dedim.İşin ilginci ben ofisten iki kez ayrılmamak için iki ayrı nakliyeyi aynı güne ayarlamıştım.Aslında şimdi bana zarar vereceğini bilmesem ve parkenin haftasonuna kadar yetişmesi gerekmese tamamen iptal edeceğim alışverişi,ama onu yapmak için bile Koçtaş'a tekrar gitmem gerekiyormuş!Şimdi şeytan git iptal et diyor,ama Ankara'da arabam yokken ve zamanım azken yeniden parke bulup bir de Cuma günü bitmesini sağlamak sadece yeni bir ıstırap olur.
O nedenle neredeyse sıfır müşteri memnuniyeti ile yaşamak zorundayız.Bunu söylemekten nefret ediyorum ama Amerika'da böyle bir şey olsa en azından hatalarını telafi edecek bir yol bulurlardı indirim,hediye çeki gibi...
Duyun ey hizmet sektörü!

Edit: Dün akşam Koçtaş'tan arayıp sorunu hallettiklerini ve gitmeme gerek olmadığınu söylediler.E madem halledilebiliyordu neden insanı strese soktunuz be kardeşim demek yerine teşekkür ettim sadece.Galiba Türkiye'de insanları fırçalamak daha çok işe yarıyor medeni bir şekilde konuşmaya göre...

Muvaffak

2008-06-23T12:18:00.002-04:00

Geleneksel yaz dönemi Mehmet Öz açıklamaları sezonu açıldı.Adam herhalde hem tatil hem iş deyip bu vakitler Türkiye'ye geliyor ve yıllardır kanal kanal dolaşıp aynı tavsiyeleri veriyor.Sevmedğimden değil Mehmet Öz'ü,tam aksine çok tatlı geliyor bana.Hem kaç tane böyle uluslararası tanınan yüzümüz var ki?
Bana ilginç gelen o aksanlı mı aksanlı Türkçesi'nde hiç de az olmayacak sayıda 'muvaffak' kelimesini kullanması.Pek çok 'gurbetçi'de rastlanan bir durum bu.Günlük ve yeni dildeki pek çok kelimeyi kullanamazken tedavülden neredeyse kalkmış versiyonlarını kullanmak.Nedeni çok basit elbette.Anne-babalarından öğrendikleri içinTürkçe'yi,tıpkı onlar gibi konuşuyorlar aradan kaç yıl geçerse geçsin.
Bu durum elbette Almanya'daki Türkler'de daha ilginç bir hal alıyor.Ana dilleri gibi düzgün Almanca konuşan gençler Türkçe'ye geçtiklerinde Anadolu'nun bir köyünden biri içlerinde dublaj yapıyor gibi hissediyorsunuz görünüm ve konuşma arasındaki derin tezat nedeniyle...

Magazin

2008-06-23T10:25:00.003-04:00

Herhalde kafamın dağınık olduğu böyle bir akşam hafif şeylerden yani magazinden bahsedebilirim.Ne alaka demekte haklısınız,ama herhalde haftasonu şimdiye kadar görüp görebileceğim en çok 'ünlü'yü birarada buldum.Gerçi benim öncelik sıramda hiç bir zaman,yani çocuk yaşlarda bile,ilk sırada olmadı bu tip meseleler.
Malum,en azından İstanbullular'a malum olduğunu varsayıyorum, haftasonu kitap şenliği vardı.Oraya davetli ünlülerden bir kısmı ile iletişim kurmak bana kaldı.Lale Mansur'la tanışmaktan keyif aldım en çok.Hele yanındayken verdiği röportajdaki gerçekten aydın ve cesur demeçler çok hoşuma gitti.Sanatçı böyle olmalı dedim hem içimden hem kendisine.

Hatırla Sevgili'den Yasemin'i,yani Beren Saat'i gördüm,ama ilk başta yanındaki başka oyuncunun,Asi'deki Kerim'in misafiri sandım uzun dalgalı saçlı ve güneş gözlüklü olduğu için.Dizinin ilk sezonunu çok sevdiğimi,ama sonunda belgesel haline geldiğini söyledim.Bir de dizide kızından daha genç durduğunu.O kadar yapabiliyorlarmış.Asi'deki Kerim'e de diziyi bir kaç bölüm seyrettiğimi ama olan biten hiç bir şey olmadığını söyledim heyecanlı müzik girişlerine rağmen.

Sinan Çetin ile de aramızda ilginç ve sonra halktan insanların katılımıyla parodiye dönüşen bir soru-cevap kısmı geçti.Nasıl ciddi ve korkutucu geldiysem ona artık ilk cümlemi bitirince daha benim sorumdan korktuğunu söyledi.Aslında hiç öyle bir niyetim olmadığı halde insanlara fazla ciddi geliyorum galiba.Halbuki bende önemli bir geyik potansiyeli de var beni biraz tanıyanlar tarafından bilinen.

Neyse,haftasonu keyifli geçti tüm yorgunluğuna ve ayaklarımın iflas etmesine rağmen.Bizim milletimizin kendine has ve insanı gülümseten özelliklerini hatırlamış oldum çeşitli vesilelerle...

Not: Nasıl unuturum Ahmet'ten,yani Cansel Elçin'den bahsetmeyi.Maalesef Fransa'da olduğu için katılamadı.Katılsaydı zaten tüm gün mühmandarlığını ben yapardım:)

Mekik

2008-06-23T09:49:00.003-04:00

Sevgili blogum seni özledim,ama son zamanlardaki yoğunluğum,yorgunluğum ve koşuşturmaca yazmama izin vermedi.Bugün ancak biraz nefes alır gibi olsam da maceralı bir İstanbul-Ankara yolculuğu farkında olmadan gerginlik yaptı bende.İş nedeniyle olsa da İstanbul'a gitmek benim için hiç bir zaman külfet olmasa da galiba bu mekik halleri insanı tahmininden fazla yoruyor.
Kimbilir belki de geçtiğimiz haftaların stresi şimdi çıkıyor ortaya.İşlerimi sevdiğim için strese girmediğimi düşünsemde hata yapmama kaygısı peşimi bırakmıyor.Mesela şimdi de garip bir dermansızlık var.Uykusuzum da aslında.Ne var ki bu hafta içinde de hem kişisel hem de mesleki tonla iş var bitmesi gereken.Herhalde bugün biraz dinlendikten sonra sabah dağınık olmayan bir zihinle başlasam daha iyi olacak,en azından 'errand' sayılmayan türden işlere...
Neyse,çok şey yazıp hiç bir şey söylemedim dolu,ama böyle artık en azından kendi hayatım söz konusu olduğunda...

Hayra Alamet midir?

2008-06-18T07:29:00.003-04:00

Rüyalarımda Cumhurbaşkanı,eşi ve Köşk'teki diğer insanları görmeyi artık olağan karşılıyorum da (bu girişi gündüz bir nefes alma fırsatım olduğunda yazmıştım,şimdi saat akşam 8.15,tüm 'önemli' insanlar ayrıldı ve ben ancak sessiz bir ortama kavuştum) rüyada Faruk Loğoğlu'nu görmeme ne demeli?Kendisini bilmeyenler için özet geçeyim.Eski Washington büyükelçimiz,şimdinin 'think-tank'çisi,ama en önemlisi geçen hafta 'futbol sohbeti' yapan Sezer ve Kanadoğlu'na yemekte ev sahipliği yapan adam.Bence önemi olmayan bir şahıs,ama işte bilinçaltı,neden kimi gösteriyor bize rüyalarda bilemiyoruz.
Tüm gün konuşma metinleri üzerinde çalıştığım için bu gece onlarla ilgili bir şey göreceğimi tahmin ediyorum,ama nolur Ankara 'establishment'indan meymenetsiz birileri çıkmasın karşıma.
Hoş,Ankara sadece suratsız ve renksiz kişilerden ibaret değil neyse ki.Kabul etmeliyim ki bu konuda biraz önyargılıymışım.
Bu saatten sonra gidip evden,yani otelden çalışşsam desem maalesef bilgisayarımın çökeceği tuttu en yoğun zamanda:(

Ordan Burdan

2008-06-17T12:14:00.004-04:00

Yoğun günler birbirini kovalarken ve bütün bu değişim arasında yazın geldiğini bile meyveler değişmese anlamayacakken ortalığın sakinleştiği bir saatte iki satır yazayım dedim.Hala ofisteyim,ama herhalde Ankara'da ofis neredeyse evim gibi olduğundan beynim iflas etmedikçe burada olmaktan rahatsız olmuyorum.Acaba ben bir 'workoholic' miyim diye sorsam da kendime herhalde daha çok sevdiğim bir şey olsa tercihlerim arada değişebilirdi.

Neyse,son yazımdan bu yana ani bir İstanbul ziyareti girdi programıma.Pazartesi sabahı İstanbul'da olmamız gerektiğini öğrenince bari ben bir gün öncesinden gideyim dedim.Cumartesi günü de günün büyük kısmı ofiste geçti,ama ertesi gün Istanbul ödülü olduğu için telafi ettim onu.Pazar günü ailemle kısa ve kompakt bir sohbet seansından sonra Taksim'de eski bir arkadaşımla buluştum.Bir kaç saatliğine tekrar liseli gibi hissettim kendimi.Bol bol güldük,Litera'da eşsiz Boğaz manzarasının tadını cıkardık.Bir sergiyi gezerken yine çocuk gibi geyik yaptık.Sanki tüm haftanın stresini attım o kısa zamanda.Biraz da arkadaşımın gazına gelip yüksek topuklu ayakkabılar aldım.Nereden bileyim ertesi gün bunların başıma dert olacağını?

Dün sabah Swissotel'de toplantımız vardı.Ben tam öncesinde Ankara'dan bir çalışma arkadaşımla o parlak gözüksün diye cilalanmış merdivenlerden inerken öyle bir kaydım ki o an kendime dışardan bakabilsem çizgi filmlerdeki gibi bir düşme sahnesi gibi görünürdü herhalde halim.O düşmenin acısı tüm gün boyunca sürse de asıl etkisini bugün gösterdi galiba.Yan ofisimdeki doktordan görüş ve kas gevşetici alsam da sanki sırayla tüm kaslarım ağrıyor gibi.Morarmalar zaten doğal da asıl mesele kalıcı bir zarar korkusuydu.İnsan aslında sağlığının bir pamuk ipliğine bağlı olduğunu anlıyor.Başımıza her an her şey gelebilir.Aslında kendimi babaanneme okutmuştum da bir önceki akşam kendimi ve onun esneyişlerine bakılırsa bende çok nazar vardı:).Neyse,belki düştüğüm için üstümdeki nazar boşalmıştır bir süreliğine:)

Dün bu aslında geliyorum diyen kazaya rağmen güzel bir gündü.Pek çok ilki de barındırıyordu benim açımdan.Üstüne Boğaz'ı olabilecek en güzel noktalardan birinden gördüm.Herhalde ben yıllarca görsem de bıkmayacağım İstanbul'un siluetinden.Haftaiçleri Ankara'da olmak daha da bir fark ettiriyor İstanbul'da nasıl bir ruh olduğunu.Maalesef ruhu yok demek istiyorum Ankara için.Mazallah sonra Cumhuriyet'in başkentine hakaret etti denmesin?

Cumhuriyet demişken,Sabih Kanadoğlu yine kendini aşmış!Bu sabah etik ve demokrasiden bahsediyordu!Dinlerken gülsem mi ağlasam mı şaştım.Hukuk ve demokrasi kimlere kalmış deyip üzüldüm halimize.Cumhurbaşkanı'nın AK Parti kapatılırsa 'etik' olarak istifa etmesi gerekiyormuş Anayasa'da böyle bir hüküm olmamasına rağmen.Demek ki çok kassa da bu kez bulamamış anayasada çarpıtacak madde.Ne var ki etik ve demokrasi lafının ağzına en az yakıştığı figürlerden biri bu zat.Olması gerekenleri değil de arzu ettiklerini söylediği öyle açık ki.Hani bunları sıradan vatandaş söylese neyse de adaleti teslim ettiğimiz biri söyleyince çok koyuyor insana.

Neyse,konudan konuya atladım ama özetin özeti bu...

Artık ben de ofisten çıksam iyi olacak.

Aaa bu arada,elbette gözümden kaçmadı şimdiki Anayasa Mahkemesi üyelerinden birinin KKK İlker Başbuğ ile yalanladığı görüşmesi.Ne olacak canım,belki onlar da futbol (!) konuşmuştur,biz de amma komplo teorisi meraklısı olduk di mi?!

Hastaneler Üzerine Başlıksız

2008-06-13T12:33:00.003-04:00

Günlerden Cuma,akşam 8.17 saat ve ben hala ofisteyim.Elbette hala çalışanlar var,ama bizim kanat boşalmış durumda.Çıkmak için bir haber bekliyorum,ama pek de şikayetim yok.Fırsattan istifade iki gündür koşturmaktan yazamadığım hastane gözlemlerimi yazayim.Hemen son söylenecek sözü başta söyleyeyim.Geçenlerde tanıdık bir doktor olduğu için gittiğim Okmeydanı SSK Hastanesi'nde durumun tahminimden iyi olduğunu görmüş ve özel olmayan hastaneler o kadar da kötü değil demek ki sonucuna varmıştım.İki gündür fikrimi değiştirdim!Allah herkese insan gibi tedavi imkanları versin diyorum Türkiye'nin şartlarının böyle olduğunu kabul etsem de.
Peki fikrimi değiştirmeme sebep olan ne?Sağlık raporu almam gerektiği için bu konularla ilgili bir bürokratın yönlendirmesiyle Ankara Araştırma Hastanesi'ne gittim.Ankara'yı da pek bilmediğim için herhalde en doğru şekilde yönlendirmiştir beni adam dedim.Sadece vezneye para yatırmak ve iki tahlil yaptırmak için bile kapı kapı dolaşmak zorunda kaldım.İşin ilginci tabela ve yazılara göre hareket edip de iş halletmek mümkün değil.İnsanlara bile sorduğunuzda görevlilerin farklı yerlere gönderme ihtimali var.Sadece bu işlemler sırasında bile hastanede fakirliklerinin üstüne bir de ciddi hastalıklardan çektikleri belli olan ve cahil yakınlarının da görevlilerin insafına kalmış biçimde refakat ettiği insanları görmek bile günümün kötü başlamasına yetti.Hastaneden çıktığımda hayatıma şükrederken bir suçluluk duygusu da kapladı içimi.

Bugün vaktim az olduğu için bu işlerden sorumlu bürokrat telefon edip işlemlerimi kolaylaştırmak için yanıma biri verdirtti,ama o iyileştirilmiş haliyle bile öğlene kadar kapı kapı doktor gezmem gerektiğini söylediklerinde çıkıp geldim acil işlerim beklediği için.

Bu arada sanki dünden bu yana hastane daha kalabalıklaşmış,insanlar daha fakirleşmiş ve hatta koridorlar daha kasvetli hale gelmiş gibi hissettim.Üstüne doktorlardan birinin kaba tavrı eklenince Allah burada tedavi olmak zorunda kalanlara sabır versin dedim.

Ve ortaokul-lise yıllarından aklımda kalan Levent Kırca parodilerinin gerçeği yansıttığını düşünmeden edemedim diyalogları duydukça.
Kimbilir belki de iki gün üst üste devlet hastanesine gitmek faydalı bile oldu benim için.Paras-imkanı ı olmayan insanın ne durumda olduğunu anlamış oldum.Belki teoride biliyorum,ama bilmek ve yaşamak farklı...

Bir de bu düzelmiş hali deniyor,daha kötü hali nasıldı tahmin bile edemiyorum.Gerçi madalyonun bir de öteki tarafına bakmak lazım.Türkiye ölçeğinde gelire sahip ve 70 milyonluk nüfusu olan bir ülkenin verebildiği ücretsiz sağlık hizmeti de ancak bu kadar olur...

Bu yazıya daha iyi bir başlık düşünmedim değil,ama Cuma akşamı ofiste olmaktan mı yoksa söyleyecek söz bulamadığımdan mı bilmem sonuç bu oldu...